10. sınıftayken platonik olarak yaşadım maalesef bu duyguyu. En ufak bir iletişimde bile kafanda kurup mutlu olmak, zamanla seni bitirmesi. Ya benimle bir daha konuşmazsa düşüncesiyle konuşamamak. Ah şimdiki kafam olacaktı çıkıp karşısına konuşurdum düşünmeden.