Merhaba yine ben Salih. Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Ben çok iyiyim. Bu blog ile 700 mesaja neredeyse ulaştım ve 700 mesaja ulaşmayı planlıyorum. Ve bunun şerefine hayatımın belki de en büyük dönüm noktasından ve çöküşümden bahsetmek istiyorum. Artık ayaklar suyun içinde, şimdi de karanlık sulara dalma zamanı.
Belki bakmışsınızdır. Forum katılma tarihim 04.02.2023. Evet, o çok üzücü ve belki de son yüzyılın en büyük afetlerinden biri olan 6 Şubat depreminden iki gün önce foruma katılmıştım. Her katılma günümü gördüğümde hala o sabahın ayazını hissederim ve bacaklarım titrer. Neyse, o sabah evin sağa sola sallanmasını, babamı uyandırmamı ve dolap düştüğü için odada kapalı kalan annem ve kız kardeşimi hala sanki dünmüşçesine hatırlıyorum. Feci bir felaket atlattık. Allah vefat edenlere rahmet eylesin. Zor durumda olanlara yardım eylesin. Neyse, evden çıktık dediğim gibi o soğukta saatlerce bekledik. Etrafımızda yıkılan evler, ağlayan bağıran ailesi, göçük altında kalan yüzlerce kişi vardı. Hava karanlık ve yağmurluydu. Ben ve kardeşim arabadaydık, ailem başka mahalledeki akrabalara bakmaya gittiler. Tabii ki telefon baz istasyonları çöktü. Gittiler geldiler ve annemin çok sevdiği ve benim de neredeyse abla olarak gördüğüm akrabamızın bir tane oğlu ile beraber öldüğünü öğrendik. Hayatımda belki de ilk defa annemin ağladığını o zaman gördüm. İçimden belki de milyonlarca parça kopmuş gibiydi. Ama her şeye rağmen hayattaydım ve yaşamak zorundaydım. Ta ki babamın tek bir lafı benim tüm görüşümü ve değer algımı alt üst edene kadar: "Sen herkesi arayıp soruyorsun, merak ediyorsun da neden kimse seni merak etmiyor?" Babamın bu cümlesi ile sanki kafamdan aşağı kaynar sular döküldü. Evet, neden kimse beni merak etmiyor? Yoksa değersiz miyim? Kimsenin umurunda değil miyim? Acaba yaşamaya değer neyim var gibi sorular kafamın içinde dank etmeye başladı. İçime kapandım, kimseyle konuşamaz oldum. Sosyal medyadan internetten ve her yerden çekildim. Hatta oyun oynamayı bile bıraktım, ki ben ailem arasında oyun bağımlısı olarak biliniyordum. Üstüne üstlük benim YKS yılım olunca tam üstüne geldi. Hiç ders çalışamadım, sadece oturdum ve düşündüm. Zaten dağınık olan zihnimde daha da kaybolmamı izledim. Gitgide derinlere battım ve kendimi hayata kapadım. Bir nevi silik oldum. Salı günü bir anda çıkıp bu kadar aktif olmamın birkaç nedenlerinden biri de bu.
Silik derler ona, yaşar bitki gibi:
Nefes alır ama göstermez, hiçbir tepki.
Sadece bakar boş gözlerle etrafa.
Yoktur beklentisi hayattan, kapamıştır dileklerini umuda.
Tabii ki üstüne bayağı bir olay yaşadım, ama bugünlük bu kadar derdimi anlatmak istedim. Gerisi 850 mesaj olduğunda gelecek.
Not: Kendimi acındırmak gibi bir niyetim yok. Lütfen o gözle bakmayın. Ben sadece hayatımın eksilksiz olarak her şeyiyle anlatmak istiyorum. Belki beni anlayanlarınız, hatta daha kötülerini yaşamış olanlarınız da vardır. Saygı duyuyorum ama benim hayatımı en iyi şekilde ve açık şekilde ben görüyorum ve etkileniyorum. Belki de en büyük problemim bu kadar duygusal olmamdır, ha? Ne dersiniz?
Günün sözü ve günün oyunlarını yazasım hiç gelmedi. Kusura bakmayın lütfen.
[günün müziği]
(Depresyon döneminde en çok dinlediğim şarkı olduğu için bunu yazmak istedim.)
son not: Bu kadar depresif yazdığıma bakmayın aslında çok neşeliyimdir, ama her gülümsemenin arkasındaki hüzün onu eşsiz ve güzel yapar düşüncesindeyim.
Saygılar ve sevgilerle, gün 4'te görüşmek üzere.
Belki bakmışsınızdır. Forum katılma tarihim 04.02.2023. Evet, o çok üzücü ve belki de son yüzyılın en büyük afetlerinden biri olan 6 Şubat depreminden iki gün önce foruma katılmıştım. Her katılma günümü gördüğümde hala o sabahın ayazını hissederim ve bacaklarım titrer. Neyse, o sabah evin sağa sola sallanmasını, babamı uyandırmamı ve dolap düştüğü için odada kapalı kalan annem ve kız kardeşimi hala sanki dünmüşçesine hatırlıyorum. Feci bir felaket atlattık. Allah vefat edenlere rahmet eylesin. Zor durumda olanlara yardım eylesin. Neyse, evden çıktık dediğim gibi o soğukta saatlerce bekledik. Etrafımızda yıkılan evler, ağlayan bağıran ailesi, göçük altında kalan yüzlerce kişi vardı. Hava karanlık ve yağmurluydu. Ben ve kardeşim arabadaydık, ailem başka mahalledeki akrabalara bakmaya gittiler. Tabii ki telefon baz istasyonları çöktü. Gittiler geldiler ve annemin çok sevdiği ve benim de neredeyse abla olarak gördüğüm akrabamızın bir tane oğlu ile beraber öldüğünü öğrendik. Hayatımda belki de ilk defa annemin ağladığını o zaman gördüm. İçimden belki de milyonlarca parça kopmuş gibiydi. Ama her şeye rağmen hayattaydım ve yaşamak zorundaydım. Ta ki babamın tek bir lafı benim tüm görüşümü ve değer algımı alt üst edene kadar: "Sen herkesi arayıp soruyorsun, merak ediyorsun da neden kimse seni merak etmiyor?" Babamın bu cümlesi ile sanki kafamdan aşağı kaynar sular döküldü. Evet, neden kimse beni merak etmiyor? Yoksa değersiz miyim? Kimsenin umurunda değil miyim? Acaba yaşamaya değer neyim var gibi sorular kafamın içinde dank etmeye başladı. İçime kapandım, kimseyle konuşamaz oldum. Sosyal medyadan internetten ve her yerden çekildim. Hatta oyun oynamayı bile bıraktım, ki ben ailem arasında oyun bağımlısı olarak biliniyordum. Üstüne üstlük benim YKS yılım olunca tam üstüne geldi. Hiç ders çalışamadım, sadece oturdum ve düşündüm. Zaten dağınık olan zihnimde daha da kaybolmamı izledim. Gitgide derinlere battım ve kendimi hayata kapadım. Bir nevi silik oldum. Salı günü bir anda çıkıp bu kadar aktif olmamın birkaç nedenlerinden biri de bu.
Silik derler ona, yaşar bitki gibi:
Nefes alır ama göstermez, hiçbir tepki.
Sadece bakar boş gözlerle etrafa.
Yoktur beklentisi hayattan, kapamıştır dileklerini umuda.
Tabii ki üstüne bayağı bir olay yaşadım, ama bugünlük bu kadar derdimi anlatmak istedim. Gerisi 850 mesaj olduğunda gelecek.
Not: Kendimi acındırmak gibi bir niyetim yok. Lütfen o gözle bakmayın. Ben sadece hayatımın eksilksiz olarak her şeyiyle anlatmak istiyorum. Belki beni anlayanlarınız, hatta daha kötülerini yaşamış olanlarınız da vardır. Saygı duyuyorum ama benim hayatımı en iyi şekilde ve açık şekilde ben görüyorum ve etkileniyorum. Belki de en büyük problemim bu kadar duygusal olmamdır, ha? Ne dersiniz?
Günün sözü ve günün oyunlarını yazasım hiç gelmedi. Kusura bakmayın lütfen.
[günün müziği]
(Depresyon döneminde en çok dinlediğim şarkı olduğu için bunu yazmak istedim.)
son not: Bu kadar depresif yazdığıma bakmayın aslında çok neşeliyimdir, ama her gülümsemenin arkasındaki hüzün onu eşsiz ve güzel yapar düşüncesindeyim.
Saygılar ve sevgilerle, gün 4'te görüşmek üzere.
