Bazı arkadaşlarımla bazı günleri oyun günü yapmıştık ve her zaman aynı saatte oyunda buluşurduk. Başta oyun berbat da olsa benim açımdan sadece eğlenceliydi. Bayağı da iyi oynuyordum övmek gibi olmasın. Sonra bir rutin olmaya başladı, bıkmaya ve hastalığımdan dolayı girememeye başladım. Aşırı başımı ağrıtıyordu çünkü. Her gün aynı sesler, aynı cümleler, aynı bağırışlar. Ben oyunlarda böyle sinir krizi geçirmeye ve normal hayatta küfür edilmesine karşıyım ve midemi de bulandırıyor. Arkadaşlarım da normalde küfür etmemeye özen gösterirlerdi yanımda o konuda haklarını yemeyeyim. Sonra artık ne olduysa aşırı şekilde küfretmeye başladı. 6-7 kişilik grubuz ama ben dahil 3 kişi aynı oyunu oynuyoruz. Oyunu kaybedince sanki hayatını kaybetmiş gibi savunmaya başladı. O gün oyundan erken çıktım ve gruba “hem hastalığım arttı hem de çok sıkıldım.” yazdım. Gülen emoji attı önce. Sonra mesajlar çoğaldı. “trip mi atıyorsun?”, “bunca emeğimiz ne olacak?” gibi mesajlar yazmaya başladılar. Ben "şu an uyanık kalmaya zor dayanıyorum, bağırdığınız çağırdığınız oyuna mı dayanacağım" gibi bir şey söylemiştim. Tam hatırlamıyorum.
Ertesi sabah fark ettim ki gruptan atılmışım. WhatsApp grubundan silinmişim. Ortak arkadaşlarım hepsi mesafeli, soğuk. Meğer benim hakkımda konuşmuşlar ve normalde olmayan şeyler de eklemişler olayın üstüne. Bir de bütün sınıfa da yayılmış o çarpık konuşma. Benim o gruptan oynadığım bir arkadaş sınıfın karizması derler ya o türden bir arkadaştı. Okuldaki, sınıftaki çoğu kişiyi tanıyor yani.
Bir oyun uğruna arkadaşlığımızı inşa etmişler demek ki. Beni değil, sadece sağladığım başarıyı sevmişler. Oyun boyunca yüklediğim neşeyi, güveni, dertlerim hepsi bir gecede çöpe gitti anlayacağınız.
Yüz yüze karşılaştıktan sonra gittim raporlarımı falan da gösterdim ve tek söyledikleri şuydu: “bu kadar basit bir şey yüzünden mi?”
Öğrendiğim kadarıyla hocalarım bazı insanlar sizi hiçbir zaman sevmez. Sadece sana bağlı oldukları şeyi severler. Ve bir gün o şey olmaktan vazgeçtiğinizde de, siz de yok olmuş olursunuz.
Bu arada merak edenler için söyleyeyim. Bu olaydan sonra hiçbir şey yapmadım. Kızmadım, bağırmadım. Sonra ulaşmaya çalışsalar da cevap vermedim şahsen. Umurumda da değil. Yolları açık olsun. Uzun zaman önce şiddetin veya öfkenin bir işe yaramadığını kendi deneyimlerimle anlamıştım şahsen.
