Dostlar ailede kardeşler arasında ayrım yapılıyor 4yıldır farkedemedim ama bugün at gözlüğümü çıkarınca büyük ablam ve ben arasında sadece başarı farkları yüzünden büyük ayrım gördüğümü anladım. Ablam 22 yaşında tıp fakültesi okuyor şehir dışında parası bolca gönderiliyor. İstediği şeyler hemen alınıyor. İstediği şeyler hemen yapılıyor. Aile içinde karar verme olayı ablamda. Biraz da aile içindeki kendimi tanıtayım size. 17 yaşındayım lise 3 okuyorum hedefim hukuk fakültesi ve matematiğim berbat diğer sözel derslerim dört dörtlük. Gece dışarı çıkmam yasak. Pahalı alışveriş yapmam yasak. Hep ders çalışmak zorundayım. Eğlenmem yasak. Normalde verilmesi gereken harçlığın yarısı bile verilmiyor bana. 17 yaşındayım ama 3 ay önce millet içinde sert bir sopayla gecenin bir yarısı ortalıkta babam dayak atmışlığı var. Benim aile içinde karar verme gibi bir durumum yok düşüncelerim dikkate bile alınmıyor. Sadece ders başarısı yüzünden nasıl bir ayrım gördüğümü size kısaca anlatmaya çalıştım. Bu durum karşısında ne yapabilirim?
Millet içinde ailesinden dayak yiyen birçok genç var. Buna bende dahil hiç unutmam internet kafede dalmışım zaman hızlı geçmiş geç olmuş. Nerde olduğumu da bilmiyorlardı, yakalayınca eve top gibi seke seke götürmüşlerdi. Peki sana neden böyle bir şey yaptı durduk yere mi ? Tabi ki babanın tavrını onayladığım için böyle bir şey söylemiyorum. Yine lise dönemlerinde akşamları dışarı da çıkamazdık. Bunlar bir ayrımcılık değil aslında bir çok gencin yaşadığı sorunlar. Verilmesi gereken harçlığın yarısını veriyorlar demişsin. Verilmesi denen derken neye göre verilmesi gereken. Ailenden harçlık alıyorsan ne verirlerse onu harcayacaksın. Para ihtiyacı olduğunda yada paran normal şartlarda yetmiyorsa durumu izah edersin ailene. Şimdi verilmesi gereken deyince senin aklında bir miktar varmışta ama beklentinin hep altında alıyormuşsun durumu doğuyor. Yani böyle de konuşunca seni kötülüyormuşum baban en doğrusunu yapıyor gibisinden algılama.
Ablanla senin aranızdaki durumu empati kursam da anlayamam çünkü ablam yada abim yok. Ama bu duruma benzer bir hadiseyle karşılaştım sana onu özetleyeyim. Yakın bir arkadaşımla lise dönemlerindeyken aynı senin gibiydi. Abisi çok iyi bir bölümde üniversite okuyordu. Ailesi gayette güzel destek çıkıyordu. Bizim arkadaşta sefil bilo gibi yanımızda takılıyordu. Parası var ama beğenmiyordu, kendince ona yetmediğini söylüyordu. Baktık iyice psikopata bağladı ben kesin üvey evladım şöyle böyle diyordu. Bende bir gün babasının yanına gittim, işyerine. Durumu babasına anlattım. Babası dedi ki maddi konuda düşüncelerinde haklı çünkü abisine para gönderiyorum kendisine az veriyorum. Bilmediği bir şey var oda şu bende az harcıyorum eşime de az para veriyorum. Çünkü işlerimin durumu iyi değil ve büyük oğlum üniversiteye gidiyor. Hem ayaklarının üzerine durmaya az kalmış hem de gurbette paraya en ihtiyacı olduğu dönem. Bu yüzden aile bütçesinin büyük bir miktarını oraya gönderiyorum dedi. Yarın oda üniversiteye giderse ona da aynı parayı göndereceğim. Çünkü üniversitede parasızlık zor oda gidince anlayacak. Ben hem paraya ihtiyacı olan oğluma para gönderip, hem de diğer oğluma bol para verip harca, alışveriş yap, eğlen, gez toz, diyemem o kadar para kazanmıyorum çünkü, idare edebileceği kadar verebiliyorum dedi. Abi peki biraz sinirliymişsin arkadaşıma karşı, abisine böyle değilmişsin peki neden diye sordum. Yeğenim işlerim bozuk bir sürü borcum harcım var. Kafam çok dolu küçük oğlan sürekli evde bende arada bir patlıyorum sinirden ne yapayım dedi. Öbür büyük oğlan ayda yılda bir geliyor zaten tatilde onda da burnundan getirmek istemiyorum. Ama sinir bu belki ona da patlarım ben kendimi tutamam dedi. Ama en büyük zaafım küçük oğlum, senin arkadaşın dedi. Ona bakınca kendimi görüyorum, bana çok benziyor, benim düştüğüm hatalara, yanlışlara onun da düşmesinden korkuyorum o yüzden ona karşı disiplinli davranıyorum biraz dedi. Şimdi ben arkadaşımdan dinlediğimde babasını çok kötü biriymiş gibi anlatıyordu. Ama ben o adamla konuştuğumda babasının ne kadar da iyi biri olduğunu anladım. O adam bana bu olay aramızda kalsın dedi. Seneler geçti hala arkadaşım babasıyla görüştüğümü bilmez. Üniversiteye gidiyor şuan adam ona da para gönderiyor, elinden geleni yapıyor hala şikayetçi.
Şimdi diyeceksin ki kardeş uzun uzun anlatmışsın bana ne senin arkadaşından. Demek istediğim şu birde ailene sormak lazım. Bir dertleri sıkıntıları var mı. Pandemi döneminde herkes bankalara borçlandı, herkesin borcu harcı var, hele bir de ekonomi ortada, ülkede psikolojisi düzgün insan kalmadı. Babanın ne iş yaptığını bilmiyorum ama belki de maddi sorunları vardır bu yüzden sana yeterli parayı veremiyor olabilir. Dertleri sorunları vardır döver, kızar, izin istersin vermez. Çünkü o adam çok sağlıklı düşünemiyor. Ha ablama niye öyle davranmıyorlar diyebilirsin. Kızcağız senelerce emek vermiş tıp kazanmış okuyor bu emeklerinin üstüne birde psikolojik bir baskı uygulamak istemiyor olabilirler.
Tabii ki benimkisi sadece bir tahmin. Ailenin kişilik özelliklerini kimse bilemediği için burada kimsenin net bir cevap vereceğini düşünmüyorum. Senin için doğrusunu düşündüğümüz bir karar belki de senin için kötü olabilir. Bu yüzden hani 17 yaşına geldim gece dışarı çıkamıyorum demişsin, benim kararlarım dikkate alınmıyor demişsin. Onları karşına al, direk onlarla konuş bu mevzuyu. Onlara büyüdüğünü göster. Eğer konuşmazsan bu mevzu sürekli beynini tırmalar. Yakında ben üvey evladım demeye başlarsın. Boş yere psikolojini bozmaya gerek yok. Eğer kendini gerçekten büyümüş olarak görüyorsan karşılarına geç ve konuş bitsin. Sorunlarının cevabını bire tek ailen de bulabilirsin, burada değil.
Ne yazdım bee, çenem düştü yine, insan okumaya üşenir
bizim ailede de ablama daha fazla önem veriliyor, ben bunu hissediyorum ama bir şey demiyorum. Ne deyim
ama ablam beni çok seviyor o yönden şanslıyım ama biraz baskıcı tabii. Ablan seni seviyor mu peki?
