Ahmet40218
Hectopat
- Katılım
- 12 Temmuz 2022
- Mesajlar
- 186
16 yaşındayım Ne kadar sosyalleşmek istesem de geçmiş travma çocukluk zamanları baskı vb. derken artık üstüme sorumluluk alırken bile çekiniyorum. Adamakıllı konuşamıyorum. Zaten hep dıştan yargılayıp insanları dıştan analiz ettiğim için insan içinde genelde hep dalgaya vurdum ne sosyal bir yaşantım var neden bir yaşanmışlık. Tek başıma yola evde yolakta okulda düşünmekten başım ağrıyor artık, evden dışarı çıkmıyorum.
Okuldan geliyorum okulda hem evde ders. Robot gibi sabahtan akşama kadar yıpratıyor artı olarak anksiyete gelince çıldırıyorum zaten. Ve olaylar tartışmalar Kaç yıldır aynı sorunu çekiyorum, etrafımda uyacak adamakıllı konuşacağım kimse yok milletin işi gücü eğlenmek öğrenci haline hedefi işi yok boş boş geziyor. Böyle nereye kadar, öz güvenim olsa da artık yıllardır o iletişimsizlik yüzünden yutuyorum konuşmakta zorlanıyorum. Meslek hayatına girdiğim zaman Milletin gözünde saf s2lak duracağım için iyicene kendimi kırmaya başladım.
Kaç yaşıma geldim ne konuşacağımı biliyorum ne de ne yapacağımı.
Bomboş geçiyor, tek başıma zaten kendim konuşmaya korktuğum için mesleki kararlarımı ailem benim yerime veriyor kendim çok da konuşmuyorum konu hakkında konuşmaya utanıyorum. Ne yapacağım ne olacak dümdüz geçip gidiyor bir ilerleme yok.
Bitirirsem direkt askeriyeye gidip kendimi orada sistematik disiplin içinde bir hayata adapte etmek istiyorum.
Okuldan geliyorum okulda hem evde ders. Robot gibi sabahtan akşama kadar yıpratıyor artı olarak anksiyete gelince çıldırıyorum zaten. Ve olaylar tartışmalar Kaç yıldır aynı sorunu çekiyorum, etrafımda uyacak adamakıllı konuşacağım kimse yok milletin işi gücü eğlenmek öğrenci haline hedefi işi yok boş boş geziyor. Böyle nereye kadar, öz güvenim olsa da artık yıllardır o iletişimsizlik yüzünden yutuyorum konuşmakta zorlanıyorum. Meslek hayatına girdiğim zaman Milletin gözünde saf s2lak duracağım için iyicene kendimi kırmaya başladım.
Kaç yaşıma geldim ne konuşacağımı biliyorum ne de ne yapacağımı.
Bomboş geçiyor, tek başıma zaten kendim konuşmaya korktuğum için mesleki kararlarımı ailem benim yerime veriyor kendim çok da konuşmuyorum konu hakkında konuşmaya utanıyorum. Ne yapacağım ne olacak dümdüz geçip gidiyor bir ilerleme yok.
Bitirirsem direkt askeriyeye gidip kendimi orada sistematik disiplin içinde bir hayata adapte etmek istiyorum.
Son düzenleyen: Moderatör:
defalarca yaptım zamanında neler yaptım bilemezsin. Dediğin doğru anksiyeteyi boşver yalnız olmak bana birçok şey kattı olgunlaştırdı Yaşıtım çocuk yanıma geliyor bana konuşuyor eğlendirmiyor yada ben konuştuğum dediğim şeyleri anlamıyor mizahı şakayı kavrayamıyor çünki sadece eğlenmek istiyorlar o yüzden sıkıntı çekiyorum. Daha kötüleride var elbet akşam ama akşam 10 12 de yatardım yatağa sabah 7 8 e kadar uyumazdım düşünür sorgulardım kafam yanardı kendimi zorlardım yada durduramazdım. Ama şu an daha iyi hissediyorum ve fark ettiğim şey ise yaşıt yaş çevresi ile anlaşsamda aradaki farkı hissettim. Herkesin derdi kendine büyük ben şu an bir acı çekmiyorum yada büyük bir travmam yok. Bu yüzden bunlar klasik sıkıntılar. Ama ben bunları yaşadığım için mutluyum şimdi daha sağlıklı düşünebiliyorum hiç olmasa hiçbirşeyin farkında olmadan yaşamaya devamda edebilirdim. 
