- Katılım
- 5 Eylül 2019
- Mesajlar
- 1.467
- Çözümler
- 4
18 yaşıma yeni girdim, memleketimde tıp okuyorum. Bazı dönemler 2-3 haftalık bunalım süreçlerim oluyor. Şu anda da onlardan birindeyim galiba. Daha yeni spora yazıldım, kitap okuyorum her gün. Çok arkadaşım yok olanlarla da her gün konuşmaya çalışıyorum. Bazı zamanlar spor ve basit şeyler dışında 10 gün evden çıkmadığım oluyor. Konuştuğum bir kız yok ya da konuşmaya başlayabileceğim çevremde. Yalnız hissetmekten kaçamıyorum bazen. Sadece güçlü kalmaya ve rutinimde ne varsa onu yapmaya çalışmaya devam ediyorum. Arkadaşa, kızlara boş iş diyecek varsa çıkıp gitsin hayat böyle geçmiyor. Ailesel travmalardan dolayı da çok sessizleştim. Birkaç haftadır bunun böyle gitmeyeceğini bir şeyler değiştirmek lazım olduğunun farkına varıyorum. Çok utangaç biri değilim ama tamamen dışa dönük ve konuşkan da değilim. Bazen arkadaşlarımla konuşurken konuşacak bir şey bulamayıp sustuğum ya da fazla kişiysek susup onları dinlediğim oluyor. Tek başımayken dışarı çıkmak birileriyle konuşmak için can atıyorum ama o ortama girdiğimde de susup kalıyorum konuşasım gelmiyor. Kendimi bildim bileli böyleyim hele lisenin sonuna doğru iyice. Ne isek onu kabullenmemiz gerekmediğini, insanın değişebileceğini biliyorum. Kendimle baş başa kalmaya ve düşünmeye mümkün olduğunca az zamanım kalsın istiyorum. Daha fazla sosyallik, insan içine karışmak istiyorum. İlla kız arkadaş da değil erkek de olsa insan içinde olmak istiyorum. Maalesef gençlikte ne isen ilerde de o oluyorsun, bekle açılırsın gibi tavsiyeler safsata. Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol biri olmak istiyorum. Tavsiyeniz varsa esirgemeyin.