Yalnız hissetmek

Katılım
5 Eylül 2019
Mesajlar
1.467
Çözümler
4
18 yaşıma yeni girdim, memleketimde tıp okuyorum. Bazı dönemler 2-3 haftalık bunalım süreçlerim oluyor. Şu anda da onlardan birindeyim galiba. Daha yeni spora yazıldım, kitap okuyorum her gün. Çok arkadaşım yok olanlarla da her gün konuşmaya çalışıyorum. Bazı zamanlar spor ve basit şeyler dışında 10 gün evden çıkmadığım oluyor. Konuştuğum bir kız yok ya da konuşmaya başlayabileceğim çevremde. Yalnız hissetmekten kaçamıyorum bazen. Sadece güçlü kalmaya ve rutinimde ne varsa onu yapmaya çalışmaya devam ediyorum. Arkadaşa, kızlara boş iş diyecek varsa çıkıp gitsin hayat böyle geçmiyor. Ailesel travmalardan dolayı da çok sessizleştim. Birkaç haftadır bunun böyle gitmeyeceğini bir şeyler değiştirmek lazım olduğunun farkına varıyorum. Çok utangaç biri değilim ama tamamen dışa dönük ve konuşkan da değilim. Bazen arkadaşlarımla konuşurken konuşacak bir şey bulamayıp sustuğum ya da fazla kişiysek susup onları dinlediğim oluyor. Tek başımayken dışarı çıkmak birileriyle konuşmak için can atıyorum ama o ortama girdiğimde de susup kalıyorum konuşasım gelmiyor. Kendimi bildim bileli böyleyim hele lisenin sonuna doğru iyice. Ne isek onu kabullenmemiz gerekmediğini, insanın değişebileceğini biliyorum. Kendimle baş başa kalmaya ve düşünmeye mümkün olduğunca az zamanım kalsın istiyorum. Daha fazla sosyallik, insan içine karışmak istiyorum. İlla kız arkadaş da değil erkek de olsa insan içinde olmak istiyorum. Maalesef gençlikte ne isen ilerde de o oluyorsun, bekle açılırsın gibi tavsiyeler safsata. Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol biri olmak istiyorum. Tavsiyeniz varsa esirgemeyin.
 
Neden insanlar sürekli çevresi olsun istiyor? Ya da yanlızlık kötü bir şeymiş gibi?

Şahsen ben çevremde "sahte" arkadaştansa kimsenin olmamasını tercih ederim ve 4-5 yıldır da ediyorum.
 
Neden insanlar sürekli çevresi olsun istiyor? Ya da yanlızlık kötü bir şeymiş gibi?

Şahsen ben çevremde "sahte" arkadaştansa kimsenin olmamasını tercih ederim ve 4-5 yıldır da ediyorum.
Çevre demek sahte arkadaşlarla dolu mu olacak demek? Gerçek arkadaşlardan çevrem olamaz mı?

Çevrenin olmaması kendinle baş başa kalıp sonu gelmeyen düşünme dönemlerine, döngülere sebep oluyor. İnsanı çıldırtıyor uzun vadede.

Atılgan olman lazım. Spor iyi. Kızlar tıp okuyan erkek diye ölüyorlar.

Yabancı vatandaş hatun ara kendini geliştir tavlarsın.
O "atılganlık" duvarını aşamıyorum sorun o. Anksiyetem yok gibi geliyor ta ki "atılgan" bir şey yapana kadar.


Hocam seni sürekli yabancı kız, hatun derken görüyorum. Umarım vardır yoksa da bulursun 😀
 
18 yaşıma yeni girdim, memleketimde tıp okuyorum. Bazı dönemler 2-3 haftalık bunalım süreçlerim oluyor. Şu anda da onlardan birindeyim galiba. Daha yeni spora yazıldım, kitap okuyorum her gün. Çok arkadaşım yok olanlarla da her gün konuşmaya çalışıyorum. Bazı zamanlar spor ve basit şeyler dışında 10 gün evden çıkmadığım oluyor. Konuştuğum bir kız yok ya da konuşmaya başlayabileceğim çevremde. Yalnız hissetmekten kaçamıyorum bazen. Sadece güçlü kalmaya ve rutinimde ne varsa onu yapmaya çalışmaya devam ediyorum. Arkadaşa, kızlara boş iş diyecek varsa çıkıp gitsin hayat böyle geçmiyor. Ailesel travmalardan dolayı da çok sessizleştim. Birkaç haftadır bunun böyle gitmeyeceğini bir şeyler değiştirmek lazım olduğunun farkına varıyorum. Çok utangaç biri değilim ama tamamen dışa dönük ve konuşkan da değilim. Bazen arkadaşlarımla konuşurken konuşacak bir şey bulamayıp sustuğum ya da fazla kişiysek susup onları dinlediğim oluyor. Tek başımayken dışarı çıkmak birileriyle konuşmak için can atıyorum ama o ortama girdiğimde de susup kalıyorum konuşasım gelmiyor. Kendimi bildim bileli böyleyim hele lisenin sonuna doğru iyice. Ne isek onu kabullenmemiz gerekmediğini, insanın değişebileceğini biliyorum. Kendimle baş başa kalmaya ve düşünmeye mümkün olduğunca az zamanım kalsın istiyorum. Daha fazla sosyallik, insan içine karışmak istiyorum. İlla kız arkadaş da değil erkek de olsa insan içinde olmak istiyorum. Maalesef gençlikte ne isen ilerde de o oluyorsun, bekle açılırsın gibi tavsiyeler safsata. Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol biri olmak istiyorum. Tavsiyeniz varsa esirgemeyin.
Kafeye git.
 
18 yaşıma yeni girdim, memleketimde tıp okuyorum. Bazı dönemler 2-3 haftalık bunalım süreçlerim oluyor. Şu anda da onlardan birindeyim galiba. Daha yeni spora yazıldım, kitap okuyorum her gün. Çok arkadaşım yok olanlarla da her gün konuşmaya çalışıyorum. Bazı zamanlar spor ve basit şeyler dışında 10 gün evden çıkmadığım oluyor. Konuştuğum bir kız yok ya da konuşmaya başlayabileceğim çevremde. Yalnız hissetmekten kaçamıyorum bazen. Sadece güçlü kalmaya ve rutinimde ne varsa onu yapmaya çalışmaya devam ediyorum. Arkadaşa, kızlara boş iş diyecek varsa çıkıp gitsin hayat böyle geçmiyor. Ailesel travmalardan dolayı da çok sessizleştim. Birkaç haftadır bunun böyle gitmeyeceğini bir şeyler değiştirmek lazım olduğunun farkına varıyorum. Çok utangaç biri değilim ama tamamen dışa dönük ve konuşkan da değilim. Bazen arkadaşlarımla konuşurken konuşacak bir şey bulamayıp sustuğum ya da fazla kişiysek susup onları dinlediğim oluyor. Tek başımayken dışarı çıkmak birileriyle konuşmak için can atıyorum ama o ortama girdiğimde de susup kalıyorum konuşasım gelmiyor. Kendimi bildim bileli böyleyim hele lisenin sonuna doğru iyice. Ne isek onu kabullenmemiz gerekmediğini, insanın değişebileceğini biliyorum. Kendimle baş başa kalmaya ve düşünmeye mümkün olduğunca az zamanım kalsın istiyorum. Daha fazla sosyallik, insan içine karışmak istiyorum. İlla kız arkadaş da değil erkek de olsa insan içinde olmak istiyorum. Maalesef gençlikte ne isen ilerde de o oluyorsun, bekle açılırsın gibi tavsiyeler safsata. Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol biri olmak istiyorum. Tavsiyeniz varsa esirgemeyin.
Yalnız olmak yanlış insanlarla beraber olmaktan iyidir boşver
 
Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol insanlar patavatsızdan başka bir şey değildir. Doğru insan demenizi anlıyorum ama bu iş bu kadar kolay değil. Benim hayatımda tek bir dostum var ve hiç bir zaman daha fazlasını istemedim. Ağzım laf yapmıyor veya konuşacak bol bol konum yok. Yalnızlık tahmininizden çok daha iyi bir şeydir bazen. Geceleri tavana bakıp, “Hayatımda neden şu an bu raddedeyim?” Dedirtecek tek şey yalnızlık. Daha denilecek çok şey var ama şimdilik bu kadar yeterli. Dediğim gibi, herkes doğru insan değildir.
 
Ağzı laf yapan, konuşacak konusu bol insanlar patavatsızdan başka bir şey değildir. Doğru insan demenizi anlıyorum ama bu iş bu kadar kolay değil. Benim hayatımda tek bir dostum var ve hiç bir zaman daha fazlasını istemedim. Ağzım laf yapmıyor veya konuşacak bol bol konum yok. Yalnızlık tahmininizden çok daha iyi bir şeydir bazen. Geceleri tavana bakıp, “Hayatımda neden şu an bu raddedeyim?” Dedirtecek tek şey yalnızlık. Daha denilecek çok şet var ama şimdilik bu kadar yeterli. Dediğim gibi, herkes doğru insan değildir.
Kolay olmadığının farkındayım. Dostum dediğim 4-5 kişi vardır ama 3'ü şehir dışında yani yüz yüze görüşmemiz zor. Bana spor dışında da günümü dolduracak şeyler gerekiyor. Sanırım bana en çok zarar veren şey gereğinden fazla kendimle baş başa kalmam.
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Technopat Haberler

Yeni konular

Geri
Yukarı