SıradanBiri0
Centipat
- Katılım
- 11 Mart 2025
- Mesajlar
- 88
Merhaba, ben 17 yaşındayım. Nedenini bilmediğim şekilde erkek olmama rağmen aşırı empati kuruyorum. Halbuki ailemde tam tersi.
8 yaşındaki kız kardeşim geçen gün yemek yerken yanına gittim, şakasına 1 parça da ben alayım mı dedim, "yok" dedi. Bense ilkokulda öğle aralarında yemek yiyorum, arkadaşlarımın parası yoksa rahatsız olmasın diye arkadaş edinmiyordum.
Şu anda da okulda hiçbir şeyi satın almıyorum başkasının canı çekmesin diye. Arkadaşlarımla dışarı çıktığımda da hep kullanılıyorum. Çocuk "benim param yok, ben yemeyeceğim" diyor, ben de her seferinde onunkini de ödüyorum. Ama çocuk pahalı kıyafetler falan alıyor o olmadığını söylediği parasıyla. Artık bir noktadan sonra beni param için çağırmaya başladılar. Bu tek bir arkadaş grubu da değil, birden çok ve alakasız. En sonunda ben de hepsiyle konuşmayı tamamen kestim.
Ama yani o kadar empati yapıyorum ki en nefret ettiğim insanlara bile en ufak kötülük yapamıyorum, hatta yardım bile ediyorum.
Geçenlerde bir kız istememe rağmen aylarca bana dokunup durdu, kız üzülmesin diye söyleyemeyip, arkadaşım aracılığıyla "o erkeklerden hoşlanıyor" dedirttim. Ama eğer kız bana çıkma teklifi etseydi sırf üzülmesin diye kabul edip yıllarca sevgili olurdum.
İnsanlar sırf bu sorunumdan dolayı sürekli benimle "zaten bir şey yapmıyor" diye dalga geçtikleri için bir noktadan sonra iyi-kötü herkesle dalga geçmeye başladım. Çok iyi dalga geçebiliyorum ama dalga geçerken bile içten içe gizlice özür dilemeyi falan düşünüyordum.
Yani bendeki bu şey bi' hastalık bence. Bunun bir çözümü veya sebebi yok mu?
8 yaşındaki kız kardeşim geçen gün yemek yerken yanına gittim, şakasına 1 parça da ben alayım mı dedim, "yok" dedi. Bense ilkokulda öğle aralarında yemek yiyorum, arkadaşlarımın parası yoksa rahatsız olmasın diye arkadaş edinmiyordum.
Şu anda da okulda hiçbir şeyi satın almıyorum başkasının canı çekmesin diye. Arkadaşlarımla dışarı çıktığımda da hep kullanılıyorum. Çocuk "benim param yok, ben yemeyeceğim" diyor, ben de her seferinde onunkini de ödüyorum. Ama çocuk pahalı kıyafetler falan alıyor o olmadığını söylediği parasıyla. Artık bir noktadan sonra beni param için çağırmaya başladılar. Bu tek bir arkadaş grubu da değil, birden çok ve alakasız. En sonunda ben de hepsiyle konuşmayı tamamen kestim.
Ama yani o kadar empati yapıyorum ki en nefret ettiğim insanlara bile en ufak kötülük yapamıyorum, hatta yardım bile ediyorum.
Geçenlerde bir kız istememe rağmen aylarca bana dokunup durdu, kız üzülmesin diye söyleyemeyip, arkadaşım aracılığıyla "o erkeklerden hoşlanıyor" dedirttim. Ama eğer kız bana çıkma teklifi etseydi sırf üzülmesin diye kabul edip yıllarca sevgili olurdum.
İnsanlar sırf bu sorunumdan dolayı sürekli benimle "zaten bir şey yapmıyor" diye dalga geçtikleri için bir noktadan sonra iyi-kötü herkesle dalga geçmeye başladım. Çok iyi dalga geçebiliyorum ama dalga geçerken bile içten içe gizlice özür dilemeyi falan düşünüyordum.
Yani bendeki bu şey bi' hastalık bence. Bunun bir çözümü veya sebebi yok mu?
