3 yıllık evlilikte şiddet sonrası boşanma ve velayet kararsızlığı

Ragnar487

Centipat
Katılım
21 Ekim 2024
Mesajlar
71
Daha fazla  
Cinsiyet
Erkek
Öncelikle merhaba, iyi günler dilerim herkese. Ben erkeğim. Artık ne yapmam gerektiğini bilemediğim için danışmak istedim. Ben yaklaşık 3 yıldır evliyim, 1,5 yaşında bir çocuğum var. Eşimle evlilik öncesinde de 2 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Neredeyse 2 senedir psikolojik ve fiziksel şiddet asla kesilmedi. Herhangi bir kavga da sürekli bana saldırılar, tabak fırlatmalar, akla hayale gelmeyecek küfürler. Normal gündelik yaşamımızda aşağılamalar ve hakaretler bitmek bilmiyor. Kendisinin çocukluktan gelen bir psikolojik sorunları var, ama tedavi olmak istemiyor. 5 kere falan psikoloji doktoruna gitmiş, sadece kendisinde bir sorun olmadığını düşünüyor. Özel hiçbir şekilde konuşamıyorum çünkü sadece kendini haklı görüyor her konuda. Doktorlar da onun haksız olduğunu söylediği için doktorlara sinir olup gitmek istemiyor. Hani artık çok yoruldum, hiçbir şey yapamıyorum. Sadece kendimi savunabiliyorum çünkü ülkemizde kadın haklarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. En ufak bir el kaldırmamda da rahatlıkla şikayetçi olup hayatımı mahvedebileceğini biliyorum, ama o bana karşı hiçbir şiddetten kaçınmıyor. Hani artık gerçekten dayanılmaz bir noktadayım, eşimden tamamen soğumuş, tiksinmiş durumdayım, ama çocuğum daha küçük olduğu için ondan asla ayrı kalmak istemiyorum. Susuyordum ama artık stres ve sinirden kalp sıkışması dahi yaşamaya başladım. Gerçekten çok çaresizim. Bununla bir hayat geçmiyceğini biliyorum, ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eşim çocuğumuzu gerçekten çok seviyor, onunla hiçbir sorunu yok, ama kusursuz ilgileneceğinden de şüphem var. Sadece çocuğum mutlu olur mu, huzurlu olur mu, onu bilmiyorum. Velayetin asla bana verilmeyeceğini ve eşimin bana olan sinirinden, hırsından da asla çocuğun velayetini sen al demeyeceğini de biliyorum. Boşansam bana ne kadar gösterilecek bilmiyorum. 2 yıldır bir yerde çalışıyordum ve kavga edip bırakmak zorunda kaldım. 3 aydır çalışamıyorum. Ailem çok destek çıkıyor, ailem hep arkamda duruyor. Ailem bu konuda boşanılması gerektiğini diyor, ama onların da tek düşündükleri çocuk ve bunun altından kalkabilecek miyim onu da bilmiyorum, ama boşanmaya da gerçekten çok ihtiyacım var. Sadece tek derdim çocuğumun onun mutlu olması, huzurlu olması, ondan ayrı kalmamak, yoksa umurumda değil başka hiçbir şey. Ama böyle de devam etmiyor. Her gün bir kavga, her hafta şiddetli bir kavga, her gün bir küfür ve hiçbir iş dahi yapmıyor, ne temizlik, ne yemek, ne bulaşık. O konular da annem destek oluyor, istediği gibi her isteğini yapabiliyor, karışan, kısıtlayan yok, ama bir türlü hiçbir şekilde memnun edemiyoruz. Sadece tek yapması gereken çocuğumuzla ilgilenmek, ama o buna rağmen hiçbir şeyden asla memnun değil.
 
Abi öncelikle yaşım küçük bunu tavsiye olarak almamanı temenni ediyorum seni doldurmuş olmak istemem çocuğunuzun her gün kavga ve şiddete alışması onun için daha da kötü olacaktır kötü bir ailede büyümek bu hayata belki de on sıfır geriden başlamaya denk geliyor bence yollarınızı ayırmalısınız.

Estağfurullah kardeşim ben burada yaşa tecrübeye bakmıyorum inan bana çok çaresizim bende sizin bir kardeşiniz olarak hepinizden bir tavsiye almak istedim sadece evet dediğini bende düşünüyorum böyle bir ortamda büyümesi de iyi değil ama beni haftada bir görmesi ona yetecek mi onu da bilemiyorum bu yaşlarını hatırlamayacak ama ben çok takılıyorum bende başımda bir baba görmediğim için kötü bir baba olmaktan korkuyorum diyebilirim.

Eşin daha önce doktora gittiyse zaten eşinin sistemde kaydı vardır. Herhangi bir boşanma durumunda sinir hastalığı olan birine velayet isteselerde vermezler kolay kolay. Bunu avukat ile görüşmen en mantıklısı ama dediğin gibiyse boşanıp velayeti almak senin için en mantıklısı olur. İnsanlar 10-20 senelik eşlerinin bile arkalarından ne işler çevirdiğini öğrenip boşanıyorlar ve hayatlarına devam ediyorlar. Çocukluğu ebeveylerinin kavga ve dövüşü ile geçmiş biri olarak 25 yaşındayım hala derim zamanında o kadar kavga edeceklerine keşke erkenden boşansalardı. Kavga dolu bir ortamda büyümesindense ebeveylerinden biri ile sakin bir ortamda büyümesi her zaman daha iyi.

Hani böyle bir şeyi nereden bulabilirim bilmiyorum sistemde var mıdır onuda bilmiyorum sadece 4 5 kere tedaviye gittiğini biliyorum ama hepsi belli süre olmuş uzun süreli asla değil hani bunu sunabilir miyim bilmiyorum ve kendime de kızıyorum insanlar bana ne kadar kötü olsa da vicdanımdan dolayı böyle savaş haline de girmek istemiyorum asla dediğine katılıyorum böyle bir ortamda büyümesi asla iyi değil ama onu haftada veya ayda 2 3 kez görmek ona yeter mi ondan da emin olamıyorum.

Hocam git boşan gün gelir çocuğa da seker o şiddetleri ve eylemleri. Olmaz deme olur, ihtimali var. Hatta çocuğa herhangi bir şey yaparsa suçu da sana atar bu sonra uğraş dur. Ama hocam hiç mi tahmin etmediniz hani sorunları olduğunu da biliyormuşsunuz sonuçta. Neyse olan olmuş, ayrıca boşan ki ileride çocuğun sağlıklı bir psikoloji de ve düzgün bir karakterler büyüsün, böyle bir ailede düzgün yetişmesine gram ihtimal veremiyorum.

Hani sevgiliyken ve evliliğin ilk yılında asla böyle bir karakteri yoktu evet sorunları olduğunu anlıyordum ama bana karşı herhangi bir şiddeti akla hayale gelmeyecek küfürleri asla yoktu ama son 2 yıldır tamamen böyle. Doğru söylüyorsun.

Bu yaşadığın şey açıkça psikolojik ve fiziksel şiddet. Erkek olman bunu değiştirmez. Böyle bir ortam ne sana ne çocuğa sağlıklı.
Öncelik güvenlik ve delil toplamak olmalı. Velayet otomatik anneye verilmez; mahkeme çocuğun yararına bakar. Sürekli kavga olan ev, ayrı ama huzurlu iki evden daha zararlıdır.
Eş değişmek istemiyorsa değişmez. Hukuki destek alıp planlı şekilde ayrılmayı düşünmek en sağlıklısı. Delil olarak da ilk önce bir avukatla konuş. Eve gizli kamera koy diyeceğim fakat ne kadar hukuksal bir yöntem olur bilemiyorum.

Biz şöyle düşünmüştük hani annem ev işleri için çok sıklıkla bizde eşim yapmıyor annem topluyor onun arkasını diyebilirim annemle asla bir sorunu yok kendi annesinden daha çok seviyor benim annemi bunu da belirtmiş oluyim hani annem bana saldırdığı an veya küfür ettiği an kayıt altına alacaktı bunu danıştık delil olarak kullanabilir miyiz diye bizim suçlu duruma düşüceğimizi söylediler izinsiz çekim yaptığımız için.

Hocam erkek ya da kadın olman durumu değiştirmez. Erkek ve kadının günümüzde cinsiyetten bağımsız ev için sorumlulukları vardır. Eş olarak seçtiğiniz arkadaş sorumluluklarını yerine getirmiyor ve dünyaya getirdiğiniz çocukla ilgilenmiyorsa "çocuğa ne olacak boşanırsak" diye düşünmekten ziyade "çocuk bu şartlar altında nasıl büyür ve büyüdüğünde ne olur" diye düşünmeniz daha mantıklı. Eşiniz çocukken sorun yaşamış ve durum ortada. Çocuğunuzda şu an sorun

Yaşıyor ya da daha doğru tanımla sorunlara şahit oluyor. Aklı söylediklerinize ve yaptıklarınıza yetmiyorken çocuğun ayrılıp şahsınız büyütseniz daha iyi olur düşüncesindeyim. Boşanmak ayıp değil, yanlış değil. Ülkede öyle bir algı ve ayıplama mantığı var ki sizi bu düşüncelere iten biraz da kültürel durumlar diye düşünüyorum. Anlaşamıyorsa bir aile boşanması en doğrudur. "çocuk var ne olacak, komşuya ne deriz, akrabalar ne düşünür" gibi saçma düşüncelere girmeyin hiç. Kimsenin haddine de değil sizin eşinizden niye boşandığını sorgulamak. Şahsen burada bize pek düşmez bu tür şeylerde size şöyle yapın demek. Sizden ziyade geç olmadan çocuk "travma" olarak hatırlayacağı şeylere tanıklık edip aklına kazımadan yasalar çerçevesinde ilişkiyi bitirmek en mantıklısıdır.

Çocuk konusunda şahsi fikrim anneye bu şartlar altında vermezler. Senin işten çıkış sebebinde evdeki durumlarsa eğer yasalar çerçevesinde muhtemelen seni daha pozitif seçenek olarak görürler. Öyle ya da böyle çalışmış bir insansın annede öyle bir durumda yok.

Senin şahsen en çok zorlanacağın durum süreç olur. Aileyi bir arada tutmaya çalışıyorlar ilk etapta genelde. Ondan dolayı boşanma mevzuları uzun sürüyor diye biliyorum yanlış biliyor olabilirim. Süreç biraz uzun sürebilir. Resmi kanallardan ya da yetkili kişilerden durum hakkında bilgi alman daha doğru olur en azından boşanma konusunda.

Yorumun için teşekkürler öncelikle çok doğru söylüyorsun katılıyorum hani benim asla ayıp gibi bir düşüncem veya kültürel açıdan boşanmak kötü gibi bir düşüncem olmadı benim takıldığım tek yer çocuğum hani ondan uzak kalmak az görmek ona yetecek kadar ilgiyi verememek bunlardan korkuyorum tek korkum çocuğum diyebilirim yani onun hiçbir şeyden mahrum kalmasını istemiyorum çünkü.

Öncelikle yaşadığınız her şey için geçmiş olsun diliyorum gerçekten çok zor şeyler. Erkekler bir insanı kanatlarının altına aldığı zaman onu maddi ve manevi olarak desteklemek zorundaymış gibi düşünür. Aç bıraktığı zaman dertlenir, mutsuz olduğu zaman suçu kendine yükler. Evlilik için söylemiyorum genel olarak. Buna ben çok para kazanırsam eşimi çalıştırmak istemiyorum diyenleri örnek verebilirim. Anne babaya bile yükümlülük ve zorunluluklar bir yere kadardır. Sizin psikolojinizi bozan, hayatınızı alt üst eden bir insan varsa kim olduğuna bakmanıza gerek olmadan, hayatınızdan çıkarmanızı öneririm. Herkes annem, babam, eşim der ama zaten bunlar bu sıfatlara sahipse benim hayatımı alt üst edip, moralimi bozacak şeyler yapmaması gerekiyor. Annelik, eş, babalık sadece isim ile olunmaz. Eylem gerektirir. Boşanmak, zor bir karar. Önce bunu içinizde sindirmeniz gerekiyor ki sonrasında hayatınızı hem kendiniz ve çocuğunuz için kötüleştirmeyin. Acele vermeniz gereken bir karar olmamalı. İp inceldiği yerden kopar bunu unutmayalım.

Benim kararım gerçekten kesin boşanmak istiyorum sadece çaresiz olduğum yer çocuğum ondan ayrı kalmak her gün görememek özlemek hani belki alışılacak şeyler ama şu an o kadar zor geliyor ki bana bunları düşünmek ama böyle de olmuyor devam etmiyor hani elimden gelen her çareyi denedim ama karşılığında eşimden böyle bir çaba göremiyorum hiçbir şekilde ne yapsam onu memnun edemiyorum.
 
Son düzenleme:
Biz şöyle düşünmüştük hani annem ev işleri için çok sıklıkla bizde eşim yapmıyor annem topluyor onun arkasını diyebilirim annemle asla bir sorunu yok kendi annesinden daha çok seviyor benim annemi bunu da belirtmiş oluyim hani annem bana saldırdığı an veya küfür ettiği an kayıt altına alacaktı bunu danıştık delil olarak kullanabilir miyiz diye bizim suçlu duruma düşüceğimizi söylediler izinsiz çekim yaptığımız için.

Kamera konusunu belki şu şekilde yapabilirsiniz eşinizin haberi olacak şekilde. Haberi olduğuda kayıtta olsun fakat bu durumu anlattıklarınıza göre pek olumlu karşılayabileceğini düşünmüyorum. Yani hayat bu şekilde yürümez. Zaten işsiz kalmışsınız bunun stresi var artı bu durumlar var Allah korusun kalp krizi falan geçirirsiniz. Biraz daha düzeltmeye çalışın yine olmuyorsa ayrılıktan başka seçenek yok. Çocuk olmasa çek kapıyı git derim fakat çocuk var.
 
Hocam kendinizi psikolojik olarak yıprattığınızda değer mi? Siz böylesiniz. Ama o çocuk huzursuz çatışmalı ev ortamında büyüdüğünde onun da karakter gelişimi etkilenir illaki. Belki size çok zor gelecek ama boşanırsanız çocuğunuz daha iyi temellerde olur. Şimdilik karın tokluğu bile olsa çalışmanız daha iyi olmaz mı hocam? Eşiniz ile güzelce konuşun anlaşalı boşanın. Çünkü emeklilik yaşlılık bir ömür değer mi? Dünyaya bir kez geliyoruz biraz da kendimizi mutlu etmeliyiz.

Hocam, ben de anlaşmalı boşanma taraftarıyım. Çünkü, hani o bana karşı ne kadar kötü olsa da her insanın karakteri var. Benim de vicdanım ve merhametim çok önde olan bir insanım. Bu yüzden eşimle bir savaşa girmek asla istemem. Zaten hani geceleri uyuyamıyorum artık düşünmekten, günlerimi 2-3 saat uykularla geçiriyorum ve artık hem mental hem de fiziksel açıdan bitmiş durumdayım. Çalışıyorum, günlük işlere vs. gidiyorum, sadece aktif sigortalı çalışabileceğim yer bulamadım. Küçük bir şehirde yaşadığım için.

Hocam ilk olarak zaten eşinizin psikolojik durumu çocuğun vilayetinin size verilmesi neden olur diğer yandan eşinizin size karşı ruhsal ve fiziksel saldırılarını yüzü gözükmese dahil kanıtlarsanız para ve daha birçok şey alabilir hatta mal varlığı ve nafaka vermek zorunda kalmazsınız sosyal yardımlaşma başvuruda bulunarak çocuk için hijyen yemek vb şeylerin karşılanmasını isteyebilirsiniz bu şekil de hem ekonomik oalrak rahatlar hem de çocuk iyi büyütülür bunun dışın da çocuk vilayeti birşekil de oldu da anne verilirse inanın ki çocuk size göstermiyeceğine eminim bunun yanı sıra başkasına karşı baskı ve saldırı kuran birinin kendi çocuğuna doğru davranacağı kesin değildir bugün iyi davranıyor diye bir çocuk psikolojisi bozuk bir kadına verilemez siz kabul etseniz dahil yarın öbürgün bu sebebten devlet tamamen çocuğa el koyarak sizin ve eşinizin erişemiyeceğiniz şekil de başka şehirde devlet altında büyütülür. Yani böyle bir şey varsa boşan ve çocuğu kendi himayen altına al.

Hocam, benim de tek istediğim O, başka hiçbir şey umurumda değil. Sadece çocuğumun yanımda olmasını istiyorum ya da en azından yanımda olmasa bile çok iyi şekilde büyüyebileceğinden emin olmak istiyorum. Ama güvenemiyorum. Hani bu psikolojik sorunları için raporları alabilmem lazım, kanıt için. Öyle raporlar var mı, nereden bulurum bunları hiç bilmiyorum. Ve hani kadın hakları gerçekten o kadar üstün ki ülkemizde, böyle bir şey sunduğumda bile çocuğumuzun yaşından dolayı asla velayeti vereceklerini düşünmüyorum.
 
Son düzenleyen: Moderatör:
Hocam sizin gibi birçok erkek var. Kadının o hallerini kanıtlar nitelikte onun da göreceği şekilde video çekin ve boşanma davası açın. Mahkemede de tutacağınız kaliteli bir avukat aracılığıyla çocuğun bu kadın ile sağlıklı bir yetişme sürecine girmesinin imkansız olduğunu belirtin ve kanıtları gösterin. Velayeti size vermeleri muhtemel olacaktır. Kadının raporlarını vb. ilaç durumlarını da göz önüne alacak heyet bu yönde bir karar çıkarması çok muhtemel. Allah sabır versin en çok korktuğum durumların birileri tarafından yapılmasını görmek beni çok üzüyor. Önceden mükemmel bir kız arkadaşım vardı ve ilişkinin kontrolü bendeyken mükemmel geçiniyorduk ancak sonradan kontrolü elimden kaçırınca en ufak tartışmamızda bile bana deliler gibi aşık olduğu halde konuşmak bile istemiyordu ve direkt ben bunaldım kendi başıma kalmak istiyorum derdi, yalvarsam bile dinlemezdi haksız olduğu noktalarda bile yalvardığım olurdu ama sizin durumunuz gibi bir çıkmaza sürüklenirdi; evlenme durumumuz vardı ve evlenince senin şu anki durumunu yaşayacağımın hayallerini bile korkmaktan çekinirdim ama kızla yolumu ayırdıktan sonra iyi ki bu şekilde bir kazık bana çakılmamış demeye başladım. Eşini seviyorsan bile benim durumum gibi ileride de onu içinde sevmeye devam et ancak gerisini boşver sadece çocuğunu düşün ve o kişiyi hayatından sil. Allah sabır ve güç versin tekrardan iyi geceler dilerim.
 
@Ragnar487 çocuğun sürekli tek veya çift taraflı agresyon/kavga/dövüş/fizikselleşme olan bir ortamda büyümesi kötü.

Evladınız 1.5 yaşında, 2 yaşına kadar anne sütü emebilse iyi olur, ama anne sütten kesmiş/kesilmiş ise yapacak bir şey yok - 6 ay daha dayan diyecektim.

Eğer çocuğunun annesinin psikolog ve/veya psikiatr kayıtları varsa, reçete edilmiş ilaç kullanımı vb, bunlar boşanmanda sana kolaylık sağlayacaktır. Ancak esas yapman gereken şey, bir avukatla görüşüp eve güvenlik kamerası kurmak ve delil toplamaktır. Buna ek olarak, senin anne baban (babaanne, dede) hayatta ve iyi durumdalarsa, boşanma ve velayet durumlarında sana destek olacaktırlar. Lakin babaanne, dede hayatta değilse, velayetin sende olması 1.5 yaşında gelişimini sürdüren bir çocuk için büyük bir yük olacak.

Öncelikle avukatla görüşmen gerek. Gidişata göre değiş şeylere bakacaksın.

lütfen bu süre içinde kendine nasıl yapabiliyorsan yap ama mukayet ol, elinden ağzından çıkabilecek her negatif şey sana karşı olacak çünkü.

Şöyle anlatayım hocam neredeyse çocuk uyumadan 2 saat öncesine kadar gün boyu kendi annem ilgileniyor her şeyini yapıyor evimizi çevirip topluyor çünkü eşim hiçbirini yapmıyor şu an çalışamadığım için çocuğumuzun büyük bir masraf kısmını ailem karşılıyor çocuğumuz 9 aylıkken sütten kesildi anne sütü sorunu yok mama kullanıyor annem ve babam hayatta onların da tek isteği o zaten velayeti alıp boşanmak ama işte bunda takılıyoruz zaten böyle de devam etmiyceğini biliyoruz her şeyi benim aleyhime kullanabilecekleri için her şeye susuyorum.

@Ragnar487 ilk olarak direk boşanmanızı öneririm. Zaten çocuk büyüdüğü zamanda kavga, gürültü yüzünden size de aynısını büyük ihtimalle söyleyecek. Olmuyor cidden, "çocuk var." lafına değmiyor kesinlikle.

Velayet konusu ise: Kanıt toplayın. Eşinizin şiddet uyguladığı ve çocuk bakmak için uygun olmadığı konusunda deliller ve kanıt toplayın. Hakim satılmış biri değilse zaten velayeti size verir. Ayrıca aileniz hakime karşı çocuğa bakacağı konusunda güvence versin, hakimin de içine siner. Doktor raporları ve benzeri şeyleri de alın ve delil olarak sunun. Güzelinden bir avukat tutarsanız o halleder zaten. Şu an sizin hakim karşısında eksiğiniz yok gibi duruyor ama siz daha iyi bilirsiniz tabii ki.

İşe duygusal bakabilirsiniz belki, bilmiyorum.

Hani ben bu doktor raporlarını falan nereden bulabilirim onları hiç bilmiyorum ya da var mı kayıt olarak böyle şeyler onu da bilmiyorum sadece çok şahidimiz de var ama şahidi ne kadar umursarlar ne kadar önemserler onu bile bilmiyorum işe duygusal baktığım tek yön çocuğum hani ondan ayrı kalma korkusu daha az görme korkusu özlem tarafında çok zorluk çekiyorum ve korkuyorum diyebilirim.

Kamera konusunu belki şu şekilde yapabilirsiniz eşinizin haberi olacak şekilde. Haberi olduğuda kayıtta olsun fakat bu durumu anlattıklarınıza göre pek olumlu karşılayabileceğini düşünmüyorum. Yani hayat bu şekilde yürümez. Zaten işsiz kalmışsınız bunun stresi var artı bu durumlar var Allah korusun kalp krizi falan geçirirsiniz. Biraz daha düzeltmeye çalışın yine olmuyorsa ayrılıktan başka seçenek yok. Çocuk olmasa çek kapıyı git derim fakat çocuk var.

Onun haberi olursa yapmaz asla böyle şeyler ben bu yüzden de ne yapacağımı bilmiyorum çünkü asla kendi yaptığı dediği şeyleri kabul etmiyor sadece benim dediklerimi ve yaptıklarımı söylüyor.
 
Son düzenleme:
1- Doktor raporlarını eğer bir nedenle girebilirsen E-Nabız'dan bulabilirsin.
2- Çocuğun ve evin güvenliği bahanesiyle odalara kamera koyabilirsin.
3- En doğru çözüm için bir profesyonel avukat ile görüşmeni öneririm.
4- Üstte bahsettiğim eski kız arkadaşım da yoğun tartışmalarımızda bipolar olduğunu söylerdi bir ortak noktamız olarak da belirtmek istedim.
 
Hocam sizin gibi birçok erkek var. Kadının o hallerini kanıtlar nitelikte onun da göreceği şekilde video çekin ve boşanma davası açın. Mahkemede de tutacağınız kaliteli bir avukat aracılığıyla çocuğun bu kadın ile sağlıklı bir yetişme sürecine girmesinin imkansız olduğunu belirtin ve kanıtları gösterin. Velayeti size vermeleri muhtemel olacaktır. Kadının raporlarını vb. ilaç durumlarını da göz önüne alacak heyet bu yönde bir karar çıkarması çok muhtemel. Allah sabır versin en çok korktuğum durumların birileri tarafından yapılmasını görmek beni çok üzüyor. Önceden mükemmel bir kız arkadaşım vardı ve ilişkinin kontrolü bendeyken mükemmel geçiniyorduk ancak sonradan kontrolü elimden kaçırınca en ufak tartışmamızda bile bana deliler gibi aşık olduğu halde konuşmak bile istemiyordu ve direkt ben bunaldım kendi başıma kalmak istiyorum derdi, yalvarsam bile dinlemezdi haksız olduğu noktalarda bile yalvardığım olurdu ama sizin durumunuz gibi bir çıkmaza sürüklenirdi; evlenme durumumuz vardı ve evlenince senin şu anki durumunu yaşayacağımın hayallerini bile korkmaktan çekinirdim ama kızla yolumu ayırdıktan sonra iyi ki bu şekilde bir kazık bana çakılmamış demeye başladım. Eşini seviyorsan bile benim durumum gibi ileride de onu içinde sevmeye devam et ancak gerisini boş ver sadece çocuğunu düşün ve o kişiyi hayatından sil. Allah sabır ve güç versin tekrardan iyi geceler dilerim.

Eşimi deli gibi severek evlendim zaten ama 1 yıldır artık tiksiniyorum ve nefret ediyorum içimde küçücük sevgi bile kalmadı tek düşündüğüm şey çocuğum hani onun mutlu olması eksik kalmaması bana da çakılan kazık umut oldu o kadar mutlu oluruz o kadar bir şeyler güzel gider sanmıştım ki ben kendimi masala çok kaptırmışım geç anladım bunu bayağı şimdi de en ağır şekilde ödüyorum diyebilirim sen en iyisini yapmışsın yolun sonu boşanma gibi gözüküyor ama korktuğum tek şey çocuğum zaten onun dışında çekindiğim başka hiçbir şey yok.
 
Hocam, ben de anlaşmalı boşanma taraftarıyım. Çünkü, hani o bana karşı ne kadar kötü olsa da her insanın karakteri var. Benim de vicdanım ve merhametim çok önde olan bir insanım. Bu yüzden eşimle bir savaşa girmek asla istemem. Zaten hani geceleri uyuyamıyorum artık düşünmekten, günlerimi 2-3 saat uykularla geçiriyorum ve artık hem mental hem de fiziksel açıdan bitmiş durumdayım. Çalışıyorum, günlük işlere vs. gidiyorum, sadece aktif sigortalı çalışabileceğim yer bulamadım. Küçük bir şehirde yaşadığım için.

Hocam, benim de tek istediğim O, başka hiçbir şey umurumda değil. Sadece çocuğumun yanımda olmasını istiyorum ya da en azından yanımda olmasa bile çok iyi şekilde büyüyebileceğinden emin olmak istiyorum. Ama güvenemiyorum. Hani bu psikolojik sorunları için raporları alabilmem lazım, kanıt için. Öyle raporlar var mı, nereden bulurum bunları hiç bilmiyorum. Ve hani kadın hakları gerçekten o kadar üstün ki ülkemizde, böyle bir şey sunduğumda bile çocuğumuzun yaşından dolayı asla velayeti vereceklerini düşünmüyorum.

Hocam o zaman size tavsiyem klasik kamera gözlüklerinden almak ya da gizli kamera kurmak 2 nci daha mantıklı bunlar fiziki veya ruhsal saldırı yapıyorsa kanıtlarsınız eşinizin çocuğu vilayeti alması için akli dengesi yada psikolojikken yerin de olması lazım eğer psikolojik 1 ilacı 1 kere dahi sistem içerisinde (e nabız vs) gözükürse o zaman çocuk otomatiktman sizin vilayet veriliyor çocuk ciddi olarak söylüyorum belli başlı temel kanıtları toplamazsanız anlaşmalı boşanma yapsanız dahi mahkeme istemediğiniz bir sürü farklı sonuç verebilir bu nedenle karınızı uzaklıştaracak kanıt bulun.
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Technopat Haberler

Yeni konular

Geri
Yukarı