1. Cümlede bazı insanların yaptığı işten dönmediklerini yani eğilip bükülmediklerini ifade ediyor.
2. Cümlede ise yazar, bu durumu kendince savunmadığını anlatıyor. (Asıl odak değişti)
3. Yazar, kendi düşüncesi hakkında analoji yapıyor.
4. Analojiyi devam ettiriyor.
5. Kendi düşüncesine göre bir çıkarım yapıyor.
Fark ettiyseniz birinci cümlede ana odak "bazı kişiler ve bu kişilerin eğilip bükülememesi"ni anlatıyor. Diğer cümlelerde ise hep yazar kendince bunun tersi olduğunu söylüyor. Bize verdiği "Ben tükürdüğümü asla yalamam diye böbürlenirler." ifadesine baktığımızda burada hala "eğilip bükülemeyen, yanlışından dönmeyen" kimseler hakkında konuşuluyor. Yani 3, 4, 5'e koymak konu bütünlüğünü dağıtacaktır.
Birinci alana koyarsak, paragrafımız "Ben tükürdüğümü asla yalamam diye böbürlenirler. Bazı insanlar, geri..." diye gidiyor. "Böbürlenen kim?" sorusuna birinci cümle yanıt vermiyor. Dolayısıyla anlam yine kayboldu.
