ahmet_kıran
Hectopat
İlişkimiz yaklaşık 4 ay sürdü. Ve ayrıldığımızdan beri hayata bakış açımın değiştiğini büyük dersler aldığımı biliyorum. İnsanı aldığı derslerin geliştirdiğine inanıyorum. Hiçbir sorunumuz yoktu. Onlayken tüm dertlerimi unuttum onunla tanışmak adeta benim ufkumu açtı. Ona asla kötü gözle kaar gütme amacıyla bakmadım. Onun dertlerini kendi derdim saydım. Her gün günaydın yazdık birbirimize. Bana her zaman gününün nasıl geçtiğini anlattı. Her haliyle anlayışla karşıladım ve onu baskılamadım hiçbir konuda. Ama aynı zamanda içimde bir çatışma yaşıyordum. Onu illa bir gün kaybedeceğimi ilişkimizin bir gün sonlanacağını biliyordum. Yanılmadım. Bu yüzden içimde çok fazla çatışma yaşadım geceleri uyuyamadım. Bu yüzden ona istemeden soğuk davrandım. Bu durumdan ona bahsettim ve bu konuda beni anlayışla karşılamadı.
Bir gün geldi ve ona karşı içimde bir patlama yaşadım ve içimi dökmeye karar verdim. Bu ilişkinin bana gerçekten çok sorumluluk yüklediğini ve nefes almak istediğimi söyledim. Beni anlayışla karşılamadı. Arkadaşlarına anlatıp (aramızda 3. kişiler var) onlardan akıl aldı ve bana 5 gün boyunca trip atıp soğuk yaptı. 3 gün boyunca ona paragraflar yazdım uzun uzun her gece o uyurken sabah okusun, belki hata bendedir üstüne fazla gitmişimdir diye. 3 gün önce yatmadan önce seni seviyorum yazan kız yarın gene benden uzaklaşıyordu. Bu duruma elimden geldiğince psikolojim el verdiğince dayandım. Geceleri uyuyamama pahasına. Ama bana attığı ses kayıtlarında al bak seni yalnız bıraktım oh iyi oldu aldın mı rahat nefes tarzı şeyler söyleyip anneme küfretmeye başlayınca bu duruma daha fazla dayanamadım.
Ve ona bir şey yazmamaya başladım o yazmadığı sürece. Ve bana attığı ses kayıtlarında bana senden azıcık erkeklik bekliyordum o da olmadı sen ne biçim duygu değişimi yaşıyorsun bu görüldü atmalar ne diye bana yardırmaya başladı. Bende daha fazla dayanamayıp o anki öfkemle ona her şeyi açıkladım uzun bir paragrafta onun ne kadar sefil bir halde olduğunu ergen olduğunu söyledim. Bana zamanında güvenerek anlattığı anılarını ailesine bile laf söyledim. (küfür etmedim ailesine). Ve bana güzel zamanlar geçirten insanın 3. kişilerin onun aklına girip ilişkimizi bitirdiğini kabullenemiyorum. O narin ve saf bir insan. Ben kendi yaptığım şeylerin sorumluluğunu üstleniyorum ve ondan özür diliyorum. Ne kadar kötü davransa da farkında olmadan yaptığını bildiğim için gene ondan kopamıyorum.
Ona gelecekteki hedeflerine ulaşamayacağını, annesi gibi bir hayatının olacağını söyledim. Kendimi çok kötü hissediyorum ben olgun bir insan sanıyordum kendimi fakat o an gerçekten çok öfkeliydim. Ona son bir kez gerçek senin ne kadar değerli olduğunu biliyorum, elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığımı, hatrımıza ihanet etmek istemediğimi ve fazla ileri gittiysem özür dilediğimi açıkladığım ve büyümesi gerektiğini söylediğim bir mesaj gönderdim ve gittim. Olgunca sonlandırmanın benim sorumluluğumda olduğunu ve bunu başaramadığımı da söyledim. Nedense ona çok anlam yükledim. Onunla tekrar diyalog kurup konuşmak istiyorum. Sizce bunu yapmalı mıyım? Yazarsam beni gözünde küçültüp daha kolay unutur mu? Daha mı fazla üzülürüm?
Bir gün geldi ve ona karşı içimde bir patlama yaşadım ve içimi dökmeye karar verdim. Bu ilişkinin bana gerçekten çok sorumluluk yüklediğini ve nefes almak istediğimi söyledim. Beni anlayışla karşılamadı. Arkadaşlarına anlatıp (aramızda 3. kişiler var) onlardan akıl aldı ve bana 5 gün boyunca trip atıp soğuk yaptı. 3 gün boyunca ona paragraflar yazdım uzun uzun her gece o uyurken sabah okusun, belki hata bendedir üstüne fazla gitmişimdir diye. 3 gün önce yatmadan önce seni seviyorum yazan kız yarın gene benden uzaklaşıyordu. Bu duruma elimden geldiğince psikolojim el verdiğince dayandım. Geceleri uyuyamama pahasına. Ama bana attığı ses kayıtlarında al bak seni yalnız bıraktım oh iyi oldu aldın mı rahat nefes tarzı şeyler söyleyip anneme küfretmeye başlayınca bu duruma daha fazla dayanamadım.
Ve ona bir şey yazmamaya başladım o yazmadığı sürece. Ve bana attığı ses kayıtlarında bana senden azıcık erkeklik bekliyordum o da olmadı sen ne biçim duygu değişimi yaşıyorsun bu görüldü atmalar ne diye bana yardırmaya başladı. Bende daha fazla dayanamayıp o anki öfkemle ona her şeyi açıkladım uzun bir paragrafta onun ne kadar sefil bir halde olduğunu ergen olduğunu söyledim. Bana zamanında güvenerek anlattığı anılarını ailesine bile laf söyledim. (küfür etmedim ailesine). Ve bana güzel zamanlar geçirten insanın 3. kişilerin onun aklına girip ilişkimizi bitirdiğini kabullenemiyorum. O narin ve saf bir insan. Ben kendi yaptığım şeylerin sorumluluğunu üstleniyorum ve ondan özür diliyorum. Ne kadar kötü davransa da farkında olmadan yaptığını bildiğim için gene ondan kopamıyorum.
Ona gelecekteki hedeflerine ulaşamayacağını, annesi gibi bir hayatının olacağını söyledim. Kendimi çok kötü hissediyorum ben olgun bir insan sanıyordum kendimi fakat o an gerçekten çok öfkeliydim. Ona son bir kez gerçek senin ne kadar değerli olduğunu biliyorum, elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığımı, hatrımıza ihanet etmek istemediğimi ve fazla ileri gittiysem özür dilediğimi açıkladığım ve büyümesi gerektiğini söylediğim bir mesaj gönderdim ve gittim. Olgunca sonlandırmanın benim sorumluluğumda olduğunu ve bunu başaramadığımı da söyledim. Nedense ona çok anlam yükledim. Onunla tekrar diyalog kurup konuşmak istiyorum. Sizce bunu yapmalı mıyım? Yazarsam beni gözünde küçültüp daha kolay unutur mu? Daha mı fazla üzülürüm?
Son düzenleyen: Moderatör:
