3 yıllık evlilikte şiddet sonrası boşanma ve velayet kararsızlığı

Ragnar487 dedi:

Öncelikle merhaba, iyi günler dilerim herkese. Ben erkeğim. Artık ne yapmam gerektiğini bilemediğim için danışmak istedim. Ben yaklaşık 3 yıldır evliyim, 1,5 yaşında bir çocuğum var. Eşimle evlilik öncesinde de 2 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Neredeyse 2 senedir psikolojik ve fiziksel şiddet asla kesilmedi. Herhangi bir kavga da sürekli bana saldırılar, tabak fırlatmalar, akla hayale gelmeyecek küfürler. Normal gündelik yaşamımızda aşağılamalar ve hakaretler bitmek bilmiyor. Kendisinin çocukluktan gelen bir psikolojik sorunları var, ama tedavi olmak istemiyor. 5 kere falan psikoloji doktoruna gitmiş, sadece kendisinde bir sorun olmadığını düşünüyor. Özel hiçbir şekilde konuşamıyorum çünkü sadece kendini haklı görüyor her konuda. Doktorlar da onun haksız olduğunu söylediği için doktorlara sinir olup gitmek istemiyor. Hani artık çok yoruldum, hiçbir şey yapamıyorum. Sadece kendimi savunabiliyorum çünkü ülkemizde kadın haklarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. En ufak bir el kaldırmamda da rahatlıkla şikayetçi olup hayatımı mahvedebileceğini biliyorum, ama o bana karşı hiçbir şiddetten kaçınmıyor. Hani artık gerçekten dayanılmaz bir noktadayım, eşimden tamamen soğumuş, tiksinmiş durumdayım, ama çocuğum daha küçük olduğu için ondan asla ayrı kalmak istemiyorum. Susuyordum ama artık stres ve sinirden kalp sıkışması dahi yaşamaya başladım. Gerçekten çok çaresizim. Bununla bir hayat geçmiyceğini biliyorum, ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eşim çocuğumuzu gerçekten çok seviyor, onunla hiçbir sorunu yok, ama kusursuz ilgileneceğinden de şüphem var. Sadece çocuğum mutlu olur mu, huzurlu olur mu, onu bilmiyorum. Velayetin asla bana verilmeyeceğini ve eşimin bana olan sinirinden, hırsından da asla çocuğun velayetini sen al demeyeceğini de biliyorum. Boşansam bana ne kadar gösterilecek bilmiyorum. 2 yıldır bir yerde çalışıyordum ve kavga edip bırakmak zorunda kaldım. 3 aydır çalışamıyorum. Ailem çok destek çıkıyor, ailem hep arkamda duruyor. Ailem bu konuda boşanılması gerektiğini diyor, ama onların da tek düşündükleri çocuk ve bunun altından kalkabilecek miyim onu da bilmiyorum, ama boşanmaya da gerçekten çok ihtiyacım var. Sadece tek derdim çocuğumun onun mutlu olması, huzurlu olması, ondan ayrı kalmamak, yoksa umurumda değil başka hiçbir şey. Ama böyle de devam etmiyor. Her gün bir kavga, her hafta şiddetli bir kavga, her gün bir küfür ve hiçbir iş dahi yapmıyor, ne temizlik, ne yemek, ne bulaşık. O konular da annem destek oluyor, istediği gibi her isteğini yapabiliyor, karışan, kısıtlayan yok, ama bir türlü hiçbir şekilde memnun edemiyoruz. Sadece tek yapması gereken çocuğumuzla ilgilenmek, ama o buna rağmen hiçbir şeyden asla memnun değil.

Genişletmek için tıkla...

Ragnar487 dedi:

Öncelikle merhaba, iyi günler dilerim herkese. Ben erkeğim. Artık ne yapmam gerektiğini bilemediğim için danışmak istedim. Ben yaklaşık 3 yıldır evliyim, 1,5 yaşında bir çocuğum var. Eşimle evlilik öncesinde de 2 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Neredeyse 2 senedir psikolojik ve fiziksel şiddet asla kesilmedi. Herhangi bir kavga da sürekli bana saldırılar, tabak fırlatmalar, akla hayale gelmeyecek küfürler. Normal gündelik yaşamımızda aşağılamalar ve hakaretler bitmek bilmiyor. Kendisinin çocukluktan gelen bir psikolojik sorunları var, ama tedavi olmak istemiyor. 5 kere falan psikoloji doktoruna gitmiş, sadece kendisinde bir sorun olmadığını düşünüyor. Özel hiçbir şekilde konuşamıyorum çünkü sadece kendini haklı görüyor her konuda. Doktorlar da onun haksız olduğunu söylediği için doktorlara sinir olup gitmek istemiyor. Hani artık çok yoruldum, hiçbir şey yapamıyorum. Sadece kendimi savunabiliyorum çünkü ülkemizde kadın haklarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. En ufak bir el kaldırmamda da rahatlıkla şikayetçi olup hayatımı mahvedebileceğini biliyorum, ama o bana karşı hiçbir şiddetten kaçınmıyor. Hani artık gerçekten dayanılmaz bir noktadayım, eşimden tamamen soğumuş, tiksinmiş durumdayım, ama çocuğum daha küçük olduğu için ondan asla ayrı kalmak istemiyorum. Susuyordum ama artık stres ve sinirden kalp sıkışması dahi yaşamaya başladım. Gerçekten çok çaresizim. Bununla bir hayat geçmiyceğini biliyorum, ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eşim çocuğumuzu gerçekten çok seviyor, onunla hiçbir sorunu yok, ama kusursuz ilgileneceğinden de şüphem var. Sadece çocuğum mutlu olur mu, huzurlu olur mu, onu bilmiyorum. Velayetin asla bana verilmeyeceğini ve eşimin bana olan sinirinden, hırsından da asla çocuğun velayetini sen al demeyeceğini de biliyorum. Boşansam bana ne kadar gösterilecek bilmiyorum. 2 yıldır bir yerde çalışıyordum ve kavga edip bırakmak zorunda kaldım. 3 aydır çalışamıyorum. Ailem çok destek çıkıyor, ailem hep arkamda duruyor. Ailem bu konuda boşanılması gerektiğini diyor, ama onların da tek düşündükleri çocuk ve bunun altından kalkabilecek miyim onu da bilmiyorum, ama boşanmaya da gerçekten çok ihtiyacım var. Sadece tek derdim çocuğumun onun mutlu olması, huzurlu olması, ondan ayrı kalmamak, yoksa umurumda değil başka hiçbir şey. Ama böyle de devam etmiyor. Her gün bir kavga, her hafta şiddetli bir kavga, her gün bir küfür ve hiçbir iş dahi yapmıyor, ne temizlik, ne yemek, ne bulaşık. O konular da annem destek oluyor, istediği gibi her isteğini yapabiliyor, karışan, kısıtlayan yok, ama bir türlü hiçbir şekilde memnun edemiyoruz. Sadece tek yapması gereken çocuğumuzla ilgilenmek, ama o buna rağmen hiçbir şeyden asla memnun değil.

Genişletmek için tıkla...

Ragnar487 dedi:

Öncelikle merhaba, iyi günler dilerim herkese. Ben erkeğim. Artık ne yapmam gerektiğini bilemediğim için danışmak istedim. Ben yaklaşık 3 yıldır evliyim, 1,5 yaşında bir çocuğum var. Eşimle evlilik öncesinde de 2 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Neredeyse 2 senedir psikolojik ve fiziksel şiddet asla kesilmedi. Herhangi bir kavga da sürekli bana saldırılar, tabak fırlatmalar, akla hayale gelmeyecek küfürler. Normal gündelik yaşamımızda aşağılamalar ve hakaretler bitmek bilmiyor. Kendisinin çocukluktan gelen bir psikolojik sorunları var, ama tedavi olmak istemiyor. 5 kere falan psikoloji doktoruna gitmiş, sadece kendisinde bir sorun olmadığını düşünüyor. Özel hiçbir şekilde konuşamıyorum çünkü sadece kendini haklı görüyor her konuda. Doktorlar da onun haksız olduğunu söylediği için doktorlara sinir olup gitmek istemiyor. Hani artık çok yoruldum, hiçbir şey yapamıyorum. Sadece kendimi savunabiliyorum çünkü ülkemizde kadın haklarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. En ufak bir el kaldırmamda da rahatlıkla şikayetçi olup hayatımı mahvedebileceğini biliyorum, ama o bana karşı hiçbir şiddetten kaçınmıyor. Hani artık gerçekten dayanılmaz bir noktadayım, eşimden tamamen soğumuş, tiksinmiş durumdayım, ama çocuğum daha küçük olduğu için ondan asla ayrı kalmak istemiyorum. Susuyordum ama artık stres ve sinirden kalp sıkışması dahi yaşamaya başladım. Gerçekten çok çaresizim. Bununla bir hayat geçmiyceğini biliyorum, ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eşim çocuğumuzu gerçekten çok seviyor, onunla hiçbir sorunu yok, ama kusursuz ilgileneceğinden de şüphem var. Sadece çocuğum mutlu olur mu, huzurlu olur mu, onu bilmiyorum. Velayetin asla bana verilmeyeceğini ve eşimin bana olan sinirinden, hırsından da asla çocuğun velayetini sen al demeyeceğini de biliyorum. Boşansam bana ne kadar gösterilecek bilmiyorum. 2 yıldır bir yerde çalışıyordum ve kavga edip bırakmak zorunda kaldım. 3 aydır çalışamıyorum. Ailem çok destek çıkıyor, ailem hep arkamda duruyor. Ailem bu konuda boşanılması gerektiğini diyor, ama onların da tek düşündükleri çocuk ve bunun altından kalkabilecek miyim onu da bilmiyorum, ama boşanmaya da gerçekten çok ihtiyacım var. Sadece tek derdim çocuğumun onun mutlu olması, huzurlu olması, ondan ayrı kalmamak, yoksa umurumda değil başka hiçbir şey. Ama böyle de devam etmiyor. Her gün bir kavga, her hafta şiddetli bir kavga, her gün bir küfür ve hiçbir iş dahi yapmıyor, ne temizlik, ne yemek, ne bulaşık. O konular da annem destek oluyor, istediği gibi her isteğini yapabiliyor, karışan, kısıtlayan yok, ama bir türlü hiçbir şekilde memnun edemiyoruz. Sadece tek yapması gereken çocuğumuzla ilgilenmek, ama o buna rağmen hiçbir şeyden asla memnun değil.

Genişletmek için tıkla...

Ragnar487 dedi:

Öncelikle merhaba, iyi günler dilerim herkese. Ben erkeğim. Artık ne yapmam gerektiğini bilemediğim için danışmak istedim. Ben yaklaşık 3 yıldır evliyim, 1,5 yaşında bir çocuğum var. Eşimle evlilik öncesinde de 2 yıllık bir birlikteliğimiz vardı. Neredeyse 2 senedir psikolojik ve fiziksel şiddet asla kesilmedi. Herhangi bir kavga da sürekli bana saldırılar, tabak fırlatmalar, akla hayale gelmeyecek küfürler. Normal gündelik yaşamımızda aşağılamalar ve hakaretler bitmek bilmiyor. Kendisinin çocukluktan gelen bir psikolojik sorunları var, ama tedavi olmak istemiyor. 5 kere falan psikoloji doktoruna gitmiş, sadece kendisinde bir sorun olmadığını düşünüyor. Özel hiçbir şekilde konuşamıyorum çünkü sadece kendini haklı görüyor her konuda. Doktorlar da onun haksız olduğunu söylediği için doktorlara sinir olup gitmek istemiyor. Hani artık çok yoruldum, hiçbir şey yapamıyorum. Sadece kendimi savunabiliyorum çünkü ülkemizde kadın haklarının ne kadar güçlü olduğunu biliyorum. En ufak bir el kaldırmamda da rahatlıkla şikayetçi olup hayatımı mahvedebileceğini biliyorum, ama o bana karşı hiçbir şiddetten kaçınmıyor. Hani artık gerçekten dayanılmaz bir noktadayım, eşimden tamamen soğumuş, tiksinmiş durumdayım, ama çocuğum daha küçük olduğu için ondan asla ayrı kalmak istemiyorum. Susuyordum ama artık stres ve sinirden kalp sıkışması dahi yaşamaya başladım. Gerçekten çok çaresizim. Bununla bir hayat geçmiyceğini biliyorum, ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Eşim çocuğumuzu gerçekten çok seviyor, onunla hiçbir sorunu yok, ama kusursuz ilgileneceğinden de şüphem var. Sadece çocuğum mutlu olur mu, huzurlu olur mu, onu bilmiyorum. Velayetin asla bana verilmeyeceğini ve eşimin bana olan sinirinden, hırsından da asla çocuğun velayetini sen al demeyeceğini de biliyorum. Boşansam bana ne kadar gösterilecek bilmiyorum. 2 yıldır bir yerde çalışıyordum ve kavga edip bırakmak zorunda kaldım. 3 aydır çalışamıyorum. Ailem çok destek çıkıyor, ailem hep arkamda duruyor. Ailem bu konuda boşanılması gerektiğini diyor, ama onların da tek düşündükleri çocuk ve bunun altından kalkabilecek miyim onu da bilmiyorum, ama boşanmaya da gerçekten çok ihtiyacım var. Sadece tek derdim çocuğumun onun mutlu olması, huzurlu olması, ondan ayrı kalmamak, yoksa umurumda değil başka hiçbir şey. Ama böyle de devam etmiyor. Her gün bir kavga, her hafta şiddetli bir kavga, her gün bir küfür ve hiçbir iş dahi yapmıyor, ne temizlik, ne yemek, ne bulaşık. O konular da annem destek oluyor, istediği gibi her isteğini yapabiliyor, karışan, kısıtlayan yok, ama bir türlü hiçbir şekilde memnun edemiyoruz. Sadece tek yapması gereken çocuğumuzla ilgilenmek, ama o buna rağmen hiçbir şeyden asla memnun değil.

Genişletmek için tıkla...

devagamer_pm dedi:

Hocam direkt boşanın çocuğunuzuda alın o kadından hayır gelmez şimdi böyleyse ileriki zamanda ne olur?

Genişletmek için tıkla...

Saint2 dedi:

Bana kalırsa yolları ayırmak en iyisi kendim yaşamış olarak sürekli kavga olan bir ailede büyümek daha kötü oluyor.

Genişletmek için tıkla...

kadirbgcii dedi:

Abinin dediği gibi kadın hakları ve çocuğun anneye muhtaç olması yüzünden kesinlikle velayet babaya verilmeyecektir.

Genişletmek için tıkla...