Yalnızlığa nasıl alışabilirim ben? Hayatım boyunca yalnız oldum ilkokulda ve anaokulunda kilomdan veya başka şeylerden dolayı dışlandım bu yüzden tanışma sosyal becerilerim 0. O dönemler hiç arkadaşım olmadı özellikle anaokulunu hatırlıyorum; beni sınıfta biri sürekli dövüyordu, karşılık verebilirdim ama vermek istemiyordum. Ortaokula geçince de yine pek bir şey olmadı. 5.sınıfta korona dönemiydi o yüzden pek bir samimiyet olmadı sınıftakilerle, ilkokul 4. Sınıfta şehir değiştirdim önce ki şehirde çok iyi 2 tane arkadaşım vardı. Onları çok severim; hâlâ konuşuyoruz, numaraları var. Nadiren de olsa yüz yüze görüşebiliyoruz. Neyse; şehir değiştirdim korona girdi çıktı 6.sınıf oldum ve çok çocuksu utangaç biriydim. 6.sınıfı arkadaşsız atlattım, yine 7. sınıfta da aynıydı ki sonraki 2.dönem birisi sınıfa geldi. Onunla samimiyet kurdum sohbet vs. ettim. 8.sınıf geldi lgs dönemi ve sınıfım, okulum benden nefret ediyor. Hayatımın en kötü okul senesiydi bana 3 tane iftira atıldı; zorbalandım, çok kötü bir seneydi arkadaşsız da o seneyi zar zor anlattım. Bazı yaşadığım olaylardan bende okb çıktı ve ayrıyeten paranoya çıktı. Ve bundan sonra yine şehir değiştirdim. 9.sınıf oldum okul başladı herkes ortaokuldan birbirini tanıyor ama ben direkt şehirde yeniyim; insanlara zaten geçmişte yaşadığım olaylardan dolayı, iletişim becerilerim yok ama insanlarla bir şekilde kaynaşmaya çalışıyorum. O kadar uğraşıyorum ki ama maalesef her şey boşuna, insanlar çoktan aralarında gruplar kurmuşlar. Ben dışarıda kaldım o sene sınıftan bir kızdan hoşlanmaya başladım, o kızı 20’den fazla kez rüyamda gördüm. Senenin sonları geldi en son açılma kararı aldım ve tabi ki red yedim. Red yememin sebepleri şunlardır diye tahmin ediyorum:
Kiloluyum, tipim kötü, ve o kızla samimiyetim 0.
Bilmiyorum ama insanlar benden gittikçe daha da uzaklaşmaya başlıyor o kadar fazla ki kimse tarafından istenmiyorum. Ben neyim anlamıyorum; kıza açıldıktan birkaç ay sonra en sevdiğim arkadaşlarımdan birinin hoşlandığım kızla sevgili olduğunu öğrendim, önümde öpüştüklerini gördüm. Kötüydü; berbat bir histi, neyse öyle öyle derken iyice yalnız kaldım. Yaz tatili geldi bitti ve şuan 10.sınıftayım, değişen bir şey yok; insanlar benden nefret ediyor. İnsanları eğlendirmek, güldürmek için kendimi bazen maskara ediyorum maalesef, beni samimi bulmaları için. İnsanlar bana gerçekten kötü davranıyor ve zaman ilerledikçe benden daha soğuyorlar. Artık her şeyden bıktım çocukluğumdan beri bu çektiğim yalnızlığımdan, yaşadığım zorbalıklardan artık çok yoruldum.
Kiloluyum, tipim kötü, ve o kızla samimiyetim 0.
Bilmiyorum ama insanlar benden gittikçe daha da uzaklaşmaya başlıyor o kadar fazla ki kimse tarafından istenmiyorum. Ben neyim anlamıyorum; kıza açıldıktan birkaç ay sonra en sevdiğim arkadaşlarımdan birinin hoşlandığım kızla sevgili olduğunu öğrendim, önümde öpüştüklerini gördüm. Kötüydü; berbat bir histi, neyse öyle öyle derken iyice yalnız kaldım. Yaz tatili geldi bitti ve şuan 10.sınıftayım, değişen bir şey yok; insanlar benden nefret ediyor. İnsanları eğlendirmek, güldürmek için kendimi bazen maskara ediyorum maalesef, beni samimi bulmaları için. İnsanlar bana gerçekten kötü davranıyor ve zaman ilerledikçe benden daha soğuyorlar. Artık her şeyden bıktım çocukluğumdan beri bu çektiğim yalnızlığımdan, yaşadığım zorbalıklardan artık çok yoruldum.
Son düzenleyen: Moderatör:
Dalga geçenlerin üstüne oturuyordum. Yalvarmalarını dinliyordum, o dönemler kavga etmek en sevdiğim oyunlardan birisisiydi. Bana zorbalık yapmaya çalışan güçsüzler, hadlerini bilmeliydi.
