Merhaba hocalarım. Nasılsınız? Ben kötüyüm, biraz kırgın, biraz umutsuz ve en çok da boşlukta. Normalde bugün teslimata çıkmayı planlıyordum. Her şey hazırdı ama son gelen haberler ile birlikte biraz beklemeye karar verdim. Kusuruma bakmayın. İki hal ile bugünü anlatacağım. Bu günü İlber Ortaylı hocama ve tüm vefat edenlere armağan etmek istiyorum.
Merhaba ben Salih. Sizin bildiğiniz Salih. Bugün belki de çok saçma olan ama benim için önemli ve gerekli olarak gördüğüm bir konudan bahsetmek istiyorum. Teslimatlar, ve hal hatır sormalar. Hocalarım ben en dipte olduğum zamanlarda hep bir el aradım beni kollayacak bana bakacak ve beni çekecek ama kimse gelmedi hayatın bir başka yüzüyle de aslında o zaman tanıştım. Tektim, yalnızdım ve kimsem yoktu. Empati duygumu geliştirdim ve iyileşmeye çalıştım. İnsanlığa olan nefretime rağmen yine de onlara sevgi duymaya başladım. Kargo aslında içini sizin doldurduğunuz şey aslında benim kendimin uzun zaman önce kaybettiği bir şey yardım eli. Hal sorarak insanları mutlu etmeye çalışarak bu teslimatları yapmaya çalıştım. Çünkü değer veriyordum. Çünkü insanların değerli olduklarını bilmelerini istiyordum. Çünkü varlığımı bu şekilde tescil edebilirdim. Yani kısaca bu sahte ve komik olsa da kargo olayı siz hocalarıma olan değerimi gösterme şeklim. Çünkü elimden başka bir şey gelmiyor.
Merhaba ben Salih. Hiç bilmediğiniz ve aslında bu günlerin asıl sahibi. Her şeyin en duygusalı ve belki de en korkağı olan. Ben salih yıllardır bastırılmış olanım. Ben salih hep arkada bırakılanım ve ben salih nefret duyulanım. Aslında her zaman böyle değildi bir zamanlar belki mutlu olabilirim diye de düşünmüştüm ama bunların çocukça olduğunu gerçek hayatın böyle olmadığını öğrendim. Ben kusurluydum eksiktim hatalıydım daha en başında var olmamam gerekiyordu. O gün düştüğüm zaman sağ çıkamamam gerekiyordu. Yıllar boyu nefret ettim kendimden kusurluyum diye. Aslında haklıydım her zaman çünkü tek bildiğim buydu.
Hocalarım daha fazla yazmak isterdim ama yazamıyorum. Yastayım, korkuyorum ve yorgunum. İlber hocanın vefatı, deprem kelimesinin çağıştırdıkları ve neredeyse yanı başımda olan ile füze düşmesi. Sizden bir isteğim var hocalarım belki adice belki haksızca bir istek. Olur da bir gün haber alamazsanız. Eğer ölü olursam beni hatırlar mısınız? Küçücük bir an bile olsa. Yalanlarla dolu bile olsa. Hatta nefretle fışkırıp taşsa bile. Biliyorum fazlaca bir istek ama teşekkür ederim.
Günün müzikleri.
Günün oyunu.
Valiant hearts: The great war™ / soldats ınconnus: Mémoires de la Grand'e guerre.
Merhaba ben Salih. Sizin bildiğiniz Salih. Bugün belki de çok saçma olan ama benim için önemli ve gerekli olarak gördüğüm bir konudan bahsetmek istiyorum. Teslimatlar, ve hal hatır sormalar. Hocalarım ben en dipte olduğum zamanlarda hep bir el aradım beni kollayacak bana bakacak ve beni çekecek ama kimse gelmedi hayatın bir başka yüzüyle de aslında o zaman tanıştım. Tektim, yalnızdım ve kimsem yoktu. Empati duygumu geliştirdim ve iyileşmeye çalıştım. İnsanlığa olan nefretime rağmen yine de onlara sevgi duymaya başladım. Kargo aslında içini sizin doldurduğunuz şey aslında benim kendimin uzun zaman önce kaybettiği bir şey yardım eli. Hal sorarak insanları mutlu etmeye çalışarak bu teslimatları yapmaya çalıştım. Çünkü değer veriyordum. Çünkü insanların değerli olduklarını bilmelerini istiyordum. Çünkü varlığımı bu şekilde tescil edebilirdim. Yani kısaca bu sahte ve komik olsa da kargo olayı siz hocalarıma olan değerimi gösterme şeklim. Çünkü elimden başka bir şey gelmiyor.
Merhaba ben Salih. Hiç bilmediğiniz ve aslında bu günlerin asıl sahibi. Her şeyin en duygusalı ve belki de en korkağı olan. Ben salih yıllardır bastırılmış olanım. Ben salih hep arkada bırakılanım ve ben salih nefret duyulanım. Aslında her zaman böyle değildi bir zamanlar belki mutlu olabilirim diye de düşünmüştüm ama bunların çocukça olduğunu gerçek hayatın böyle olmadığını öğrendim. Ben kusurluydum eksiktim hatalıydım daha en başında var olmamam gerekiyordu. O gün düştüğüm zaman sağ çıkamamam gerekiyordu. Yıllar boyu nefret ettim kendimden kusurluyum diye. Aslında haklıydım her zaman çünkü tek bildiğim buydu.
Hocalarım daha fazla yazmak isterdim ama yazamıyorum. Yastayım, korkuyorum ve yorgunum. İlber hocanın vefatı, deprem kelimesinin çağıştırdıkları ve neredeyse yanı başımda olan ile füze düşmesi. Sizden bir isteğim var hocalarım belki adice belki haksızca bir istek. Olur da bir gün haber alamazsanız. Eğer ölü olursam beni hatırlar mısınız? Küçücük bir an bile olsa. Yalanlarla dolu bile olsa. Hatta nefretle fışkırıp taşsa bile. Biliyorum fazlaca bir istek ama teşekkür ederim.
Günün müzikleri.
Günün oyunu.
Valiant hearts: The great war™ / soldats ınconnus: Mémoires de la Grand'e guerre.
