Tanımadığı kıza karşı takıntılı hisler ve unutamamak

mehmet05 dedi:

Sosyal medyada tanımadığım birisinden gerçekten çok hoşlandım. Aramızda doğru düzgün bir sohbet bile olmadı ama bir anda alakasız bir engel yedim. Buna rağmen aklımdan hiç çıkmıyor. Sadece onu düşünmekle bile ellerim titriyor, alakasız anlarda göğüs çarpıntısı yaşıyorum. Açıkçası daha önce kimseye böyle hissetmemiştim, bu yüzden biraz da ne yapacağımı bilemiyorum.

Böyle bir durumda ne yapabilirim, nasıl başa çıkabilirim? Evet, bu olay en kısa hâli olarak özet geçtiğim bir mesaj. İnternette tek bir fotoğrafını gördüm ve gerçekten de vuruldum. Bir anda içim patladı. Kızın herhangi bir ismi yazmıyor, kendisi ile ilgili hiçbir şey bilmiyorum. Kendisinin sadece itfaiyede bir staj yaptığını anladım. Daha sonra uzun araştırmalarım sonucunda Instagram'ını bir şekilde tahmin ederek buldum, burada bu ayrıntıya girmeyeceğim. Ben bu hissi ilk ilkokulumda yaşamışımdır. Kendim kapanık birisi değilim, sadece bulaşmak istemedim hiçbir ilişkiye. Çevrem yeterince kapalıydı bu konuda. Enerjik bir adamım, bu yüzden TikTok'ta amansız bir acemilik yaparak o anda cringe bir yorum attım. Buraya kadar olay bitti. Instagram'dan istek attığım zaman hemen kabul etti ve ilk bana o yazdı: "Beni nereden buldun?" gibisinden. Bende fazla heyecanlandım, bunun tamamen farkındaydım. O anki saflığımla sanki çocukça bir mesajlaşma gibi şeyler yazdım (örneğin: "Mesaj attığı zaman süi..." gibi veya amansız bir çıkartma yolladım, tabii bu olay rahatsız edici düzeyde değil, sadece samimi olarak).

Durumu izah etti ve yorumları gizlediğini ve görmemezlikten geldiğini belirtti. Ben de fark ettim dedim ve kendinden hoşlandığımı ve insanlara karşı görünüş olarak sezgisel gücümün olduğunu ve senden enerji kaptığımı belirttim. Olay buraya kadar geldi ve kendisini övmemi istedi.

O sırada kardeşim ile maça gidiyordum ve kendisi ile vakit geçirmem şarttı (bu sırada onun yanındayken bile isteği kabul ettiği için çok mutlu ve enerjiktim, yolda birisi görse "deli" diyebilecek bir derecede idim). Akşam yazabileceğimi söylediğimde sorun olmadığını, iyi bir şekilde beklediğini söyledi. Akşam olduğunda aynen şunu yazdığımı hatırlıyorum: "Hanımefendi iyi akşamlar." "-İyi akşamlar, nasıl mutlu oldum anlatamam." gibi şeyler yazarak mal durumuna girdim gibi oldu. Kendisinin bir fotoğrafını attım ve bunda nasıl art niyet aradığımı söylerken övmeye başladım. Tabii bu yazışmalarım fazla heyecandan ve o anın şokundan fazla aptalca bir hâl aldı gibi hissettim. Şimdi mesajlara bakınca öldükten sonra bir şekilde konu açmaya çalışırken üniversitesinden girdim olaya. Kaç ile aldığını falan derken mesajı ertesi gün cevap yazdı (bu arada kendisi de bayağı şaşırmıştı, hatta onun ilk mesajında sürekli mesajlarda gülerek şaşırmıştı). "Bilmiyorum, 2M alan bile var." dedi. Sonra ben durur muyum? Kendisinin mektup arkadaşı olup olamayacağımı sordum, haddime neyse. Bir şekilde onun ile konuşmam gerektiğini ve ne yapmam lazım bilemediğim için ilk aklıma geleni yazdım gibi bir şey oldu. Onun bu mesajı gördüğünü bilmiyorum, gece yazmıştım. Yarın da öğlen 2-3 gibi arkadaşım sildirtti mesajı, gördüğünden emin değilim. Daha sonrasında taksitli bir mesaj geldi önceki mesajıma ve ben de ön lisansı ile ilgili sohbet açmaya çalışırken mesajıma karşılık vermedi.

Zaten birkaç gün sonra da İtfaiyecilik Haftası oldu ve kutladım, teşekkür de etti. Kızın üniversite WhatsApp gruplarına girdim, sanırsam o gruplarda yok. Ben de birisi galiba onun ile aynı bölümde olduğunu öğrendim ve ismini öğrendim. Bunu yapmış şeklim kesinlikle nazik ve rahatsız edilmeyecek bir şekilde gizliden yaptım, kesinlikle hiçbir şekilde ısrarcı olmadım ve gizli yaptım. Sorduğum kişi soy ismini bilmediğini ama dilersen ona bu konuda sorabileceğini belirtti. Yani kızın numarası gibi bir şeyler var onda ama istemedim, hatta o da ona sormadan bir şey yapması uygun olmayacağını da belirtti. Ben de üstelemedim, sadece adını öğrendim (bu olaylar olurken hiç acele etmedim, en baştan olan bütün olaylar sürekli bir işim oldu, bu yüzden ağırdan aldım). Bir süre sonra da ilk önce takipten çıkarıldım ve engel yedim. TikTok'tan da yorumlara ismini yazdım ve oradan da yedim. Ama hâlâ o gruplarda varım, çıkmadım. Bu olayı hâlâ unutamıyorum. Bu şekil çalışan bir kız mıdır bilemem ama ben felaket vuruldum. Her saniye anlamsız yerlerde aklım karışıyor, ellerim titriyor, nefes alışverişim değişiyor.

Kesinlikle bu aşk denen illetine tutuldum. Yardım isteyecek kimsem yok, tek başıma bir şekilde mücadele ediyorum, fikir alışverişim yok, kafayı yemek üzereyim. Gerçekten çıkmıyor aklımdan. En azından bir şeyler yaşayabilseydik, sohbet edebilseydik. Aramızdaki mesaja bir hâyli var, dilese yanına giderdim, her şeyi ne vardım. Gerçekten anlatacaklarım bitmeyecek şekilde daha anlatırım zaten. Kimsenin bu kadar sözcüğü okuyacağını sanmıyorum ama kesinlikle yardıma ihtiyacım var. Derslerime odaklanamıyorum, yaşanmamışlık beni bitiriyor. Tek saçı bile düşünmemi engelliyor. Unutamıyorum bari bir şekilde; bu kişi ile mücadele etmek istiyorum, bir şekilde olmasını istiyorum, bir şekilde umut beslemek istiyorum. Yeri geldiğinde başkası için mantıklı düşünen birisiyim ama konu ben olunca bu şekilde olduğum yerde tıkanıp kalıyorum. Sanırım konuşmak ve fikir almak istiyorum. Başa çıkamıyorum artık.

Genişletmek için tıkla...

mehmet05 dedi:

Sosyal medyada tanımadığım birisinden gerçekten çok hoşlandım. Aramızda doğru düzgün bir sohbet bile olmadı ama bir anda alakasız bir engel yedim. Buna rağmen aklımdan hiç çıkmıyor. Sadece onu düşünmekle bile ellerim titriyor, alakasız anlarda göğüs çarpıntısı yaşıyorum. Açıkçası daha önce kimseye böyle hissetmemiştim, bu yüzden biraz da ne yapacağımı bilemiyorum.

Böyle bir durumda ne yapabilirim, nasıl başa çıkabilirim? Evet, bu olay en kısa hâli olarak özet geçtiğim bir mesaj. İnternette tek bir fotoğrafını gördüm ve gerçekten de vuruldum. Bir anda içim patladı. Kızın herhangi bir ismi yazmıyor, kendisi ile ilgili hiçbir şey bilmiyorum. Kendisinin sadece itfaiyede bir staj yaptığını anladım. Daha sonra uzun araştırmalarım sonucunda Instagram'ını bir şekilde tahmin ederek buldum, burada bu ayrıntıya girmeyeceğim. Ben bu hissi ilk ilkokulumda yaşamışımdır. Kendim kapanık birisi değilim, sadece bulaşmak istemedim hiçbir ilişkiye. Çevrem yeterince kapalıydı bu konuda. Enerjik bir adamım, bu yüzden TikTok'ta amansız bir acemilik yaparak o anda cringe bir yorum attım. Buraya kadar olay bitti. Instagram'dan istek attığım zaman hemen kabul etti ve ilk bana o yazdı: "Beni nereden buldun?" gibisinden. Bende fazla heyecanlandım, bunun tamamen farkındaydım. O anki saflığımla sanki çocukça bir mesajlaşma gibi şeyler yazdım (örneğin: "Mesaj attığı zaman süi..." gibi veya amansız bir çıkartma yolladım, tabii bu olay rahatsız edici düzeyde değil, sadece samimi olarak).

Durumu izah etti ve yorumları gizlediğini ve görmemezlikten geldiğini belirtti. Ben de fark ettim dedim ve kendinden hoşlandığımı ve insanlara karşı görünüş olarak sezgisel gücümün olduğunu ve senden enerji kaptığımı belirttim. Olay buraya kadar geldi ve kendisini övmemi istedi.

O sırada kardeşim ile maça gidiyordum ve kendisi ile vakit geçirmem şarttı (bu sırada onun yanındayken bile isteği kabul ettiği için çok mutlu ve enerjiktim, yolda birisi görse "deli" diyebilecek bir derecede idim). Akşam yazabileceğimi söylediğimde sorun olmadığını, iyi bir şekilde beklediğini söyledi. Akşam olduğunda aynen şunu yazdığımı hatırlıyorum: "Hanımefendi iyi akşamlar." "-İyi akşamlar, nasıl mutlu oldum anlatamam." gibi şeyler yazarak mal durumuna girdim gibi oldu. Kendisinin bir fotoğrafını attım ve bunda nasıl art niyet aradığımı söylerken övmeye başladım. Tabii bu yazışmalarım fazla heyecandan ve o anın şokundan fazla aptalca bir hâl aldı gibi hissettim. Şimdi mesajlara bakınca öldükten sonra bir şekilde konu açmaya çalışırken üniversitesinden girdim olaya. Kaç ile aldığını falan derken mesajı ertesi gün cevap yazdı (bu arada kendisi de bayağı şaşırmıştı, hatta onun ilk mesajında sürekli mesajlarda gülerek şaşırmıştı). "Bilmiyorum, 2M alan bile var." dedi. Sonra ben durur muyum? Kendisinin mektup arkadaşı olup olamayacağımı sordum, haddime neyse. Bir şekilde onun ile konuşmam gerektiğini ve ne yapmam lazım bilemediğim için ilk aklıma geleni yazdım gibi bir şey oldu. Onun bu mesajı gördüğünü bilmiyorum, gece yazmıştım. Yarın da öğlen 2-3 gibi arkadaşım sildirtti mesajı, gördüğünden emin değilim. Daha sonrasında taksitli bir mesaj geldi önceki mesajıma ve ben de ön lisansı ile ilgili sohbet açmaya çalışırken mesajıma karşılık vermedi.

Zaten birkaç gün sonra da İtfaiyecilik Haftası oldu ve kutladım, teşekkür de etti. Kızın üniversite WhatsApp gruplarına girdim, sanırsam o gruplarda yok. Ben de birisi galiba onun ile aynı bölümde olduğunu öğrendim ve ismini öğrendim. Bunu yapmış şeklim kesinlikle nazik ve rahatsız edilmeyecek bir şekilde gizliden yaptım, kesinlikle hiçbir şekilde ısrarcı olmadım ve gizli yaptım. Sorduğum kişi soy ismini bilmediğini ama dilersen ona bu konuda sorabileceğini belirtti. Yani kızın numarası gibi bir şeyler var onda ama istemedim, hatta o da ona sormadan bir şey yapması uygun olmayacağını da belirtti. Ben de üstelemedim, sadece adını öğrendim (bu olaylar olurken hiç acele etmedim, en baştan olan bütün olaylar sürekli bir işim oldu, bu yüzden ağırdan aldım). Bir süre sonra da ilk önce takipten çıkarıldım ve engel yedim. TikTok'tan da yorumlara ismini yazdım ve oradan da yedim. Ama hâlâ o gruplarda varım, çıkmadım. Bu olayı hâlâ unutamıyorum. Bu şekil çalışan bir kız mıdır bilemem ama ben felaket vuruldum. Her saniye anlamsız yerlerde aklım karışıyor, ellerim titriyor, nefes alışverişim değişiyor.

Kesinlikle bu aşk denen illetine tutuldum. Yardım isteyecek kimsem yok, tek başıma bir şekilde mücadele ediyorum, fikir alışverişim yok, kafayı yemek üzereyim. Gerçekten çıkmıyor aklımdan. En azından bir şeyler yaşayabilseydik, sohbet edebilseydik. Aramızdaki mesaja bir hâyli var, dilese yanına giderdim, her şeyi ne vardım. Gerçekten anlatacaklarım bitmeyecek şekilde daha anlatırım zaten. Kimsenin bu kadar sözcüğü okuyacağını sanmıyorum ama kesinlikle yardıma ihtiyacım var. Derslerime odaklanamıyorum, yaşanmamışlık beni bitiriyor. Tek saçı bile düşünmemi engelliyor. Unutamıyorum bari bir şekilde; bu kişi ile mücadele etmek istiyorum, bir şekilde olmasını istiyorum, bir şekilde umut beslemek istiyorum. Yeri geldiğinde başkası için mantıklı düşünen birisiyim ama konu ben olunca bu şekilde olduğum yerde tıkanıp kalıyorum. Sanırım konuşmak ve fikir almak istiyorum. Başa çıkamıyorum artık.

Genişletmek için tıkla...

SeanStrickland dedi:

Psikatriye falan git bence, hastalık seviyesinde takıntı bu. Kiz sadece güzel geldigi için kendini rezil ediyorsun.

Genişletmek için tıkla...

mehmet05 dedi:

Aşırı derecede haklısın. Bu konuda yazarken gerçekten de ezik gibi davrandığımı fark ettim. Yazışmalar ve benim amacım tamamen saf bir şekildeydi. Kendim kesinlikle doğru ve mantıklı kararlar veren birisiyim ama o an bu durum tamamen değişti. Aklımda sadece “o an için bir şeyler söylemeliyim, bir şeyler yapmam gerek.” gibi sorularla aklımı karıştırdım. Bu da mantıklı düşünmemi ve gerçekten de ne yapmam gerektiği konusunda beni yanlış ve apt*lca bir konuma ve yola sürükledi. Kızın karşısında ne kadar ezikçe bir davranış olduğunu fark edemedim. Sanki bir insanı trollüyor gibi komik ve alaycı bir durumdaymışım. Bir insanı tanımadan övmenin ne kadar samimiyetsizlik olduğunu fark ettim.

Şuna da değineyim: Ben kesinlikle uzak ilişki tercih etmedim, sadece şartlar ona el verdi. Dileseydim kendisiyle aynı mekânda buluşmak ve istemeden de olsa tanımak isterdim. Bunun daha samimi ve doğru bir yaklaşım olmasını tüm içtenliğimle dilediğimi çok isterdim. Bunu yapamadığım için tek seçenek olarak sosyal medyadan doğru bir izlenimle yanaşmaktı ve ben bunu mahvettim. Kendimi vicdanen ne kadar iğrenç bir duruma sürüklediğimi de anladım. Ortamın ne kadar soğuk ve samimiyetsiz olduğunu fark ettim.

Ve şunu da açık açık, güç de olsa itiraf ediyorum: Ben kendi ilişkilerim hakkında hiçbir b*k bilmeyen ezik birisiyim. Sadece olmasını istediğim şekilde rahat ve kendime kısıtlama koymadan, kimseyi tanımadan olumlu da olsa olumsuz da olsa yargılamamdı. O esnada engeli yemeden önce çok fazla yardıma muhtaçtım çünkü olayların daha kötüye gitmesini istemedim. Yani bir bakıma bu sohbetin ne kadar tuhaflaştığının bilincindeydim. Ben de arkadaşımdan (15 senedir tanıyorum kendisini) yardım istemiştim ve kendisine de Instagram'ımı vermiştim. Bir şekilde yardımcı olması için ikna etmiştim. Ama kendisi de fazla güvensiz birisiydi, ne yapacağı belli olmazdı. Neticede o da benim iyiliğimi isteyen birisiydi. Kendisi bu zamana kadar da hiçbir şey yapmadığını söyledi. Ona verdikten 1,5 hafta sonra da engeli yedim her yerden. Kendisi de ısrarla bir şey yapmadığını belirtti. Yani bu durumda olsa herkes aynısını yapar gibi düşündüm ama bu ana kadar bir tepki yokken neden sonra yaptı, bunu ben sebepsiz bir engel olarak sonuçlandırmıştım.

O şekilde geçti bu sıkıntılı süreç. Bu konuda saatlerce yardımcı olmak isteyen birisiyle konuşabilirim ve gerçekten eleştirilmeye ve yardıma ihtiyacım var gibi. Konuşmanızdan kesinlikle çoğunu anladım. Sizden açık ve samimi bir şekilde konuşmanızı istiyorum.

Sanki hiçbir şey olmamış gibi tamamen farklı bir insan gibi yaklaşmak… kendisini sanki o kişi ben değilmişim gibi, hesaplarımı silerek — yani geçmişteki hatalarımdan tamamen sıyrılmış, daha farklı bir kişilikle ve yeni bir insanmışım gibi — yeniden yaklaşamaz mıyım?
Kendisini en baştan, geçmişteki hataları yapan kişi ben değilmişim gibi yeni biri olarak tanıyamaz mıyım?
Elimden ne gelirse mücadele edemez miyim?
Samimi ve doğru bir yaklaşımla her şeyi “en baştan” tanıyamaz mıyım?
Bir insanı dış görünüşü olarak değil de kendisi olduğu için tanıyıp sevemez miyim?
Elimde son bir koz gibi “en baştan” başlayamaz mıyım?
Ne gerekiyorsa yaparım.

Sadece yanlış yaklaşımımdan ve kendisini tanıma fırsatı bulamadığım için bir boşluk gibi vicdan azabı çekiyorum.

Foruma cevap verdiğin için de ayrıca çok minnettarım.
Teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

taramavalo dedi:

Hayır, sen uzak ilişki tercih ettin. Aklı başında bir erkek "AA kız güzelmiş ama benimle aynı şehirde değilse gerek yok" derdi ve kıza yazmazdı bile. Hala bu konu üstüne neden konuşmak istiyorsun dostum? Ben sana bu konudan uzaklaşmanı, kızı hatırlayacağın şeyleri hayatından çıkarman gerektiğini söylüyorum; sen ise hala bu konu üzerine konuşmak istiyorsun. Bitmiş gitmiş işte, sadece hatalarından ders çıkartıp yoluna bakacaksın.
Bu arada senin durumun bayağı ciddi. Aşırı takıntılı bağlanıp aşık olduğu insanı öldüren insanlar var. Sen de o yola doğru emin adımlarla yürüyor izlenimi veriyorsun. Direkt olarak bir psikoloğa git, senin durumun gerçekten çok ciddi. Hala bitmiş gitmiş bir şeyi kovalıyorsun, üstüne üstlük reelde görmedğin birine saplantılı şekilde bağlanman ve takıntı geliştirmen mental anlamda inanılmaz zayıf olduğunu gösteriyor. Umuyorum kız tamamen senden kurtulur.

Genişletmek için tıkla...

mehmet05 dedi:

Aslında bu konuda sana tam olarak katılmıyorum. Şöyle izah edeyim: Kendisiyle buluşmak, mesafe ne kadar uzak olursa olsun imkânsız değildi. Bu açıdan kendimi şanslı hissediyordum. Çünkü “boş verilmeyecek” bir durumdu ve o ana kadar da “gerek yok” diye düşünmemiştim. Sen sanırım insanların yüz yüze konuşmadan, birbirini gerçekten tanımadan uzak bir ilişkinin yürümeyeceği düşüncesindesin. Ama ben öyle düşünmedim. Evet, böyle bir ilişki gerçekten zor. Bir insanı net bir şekilde sevip sevmediğini anlamak bile zor.

Ama ilişki olmasa bile, arkadaşça bir bağ kurmak bile insana güven vermeyen, çetrefilli bir yol olabiliyor. Yine de ben bu duruma “imkânsız” demedim. O ana kadar da böyle değildi. Ama bir yandan da kendi içimde olayın iyice sarpa sardığını ve giderek ulaşılması zor bir hâle geldiğini biliyordum.

Benim yaşadığım şey, sanki kurgusal veya gerçek olmayan bir karaktere âşık olmuşum da onun gerçek olmasını istiyormuşum gibi bir izlenime benzetiliyor. Ama aslında durum o kadar imkânsız değildi. Ben olaya bu yönden baktım. Sadece o zorluğu, doğru yollarla ve sabırla başarmak istedim ama olmadı. Belki de hiçbir şey için geç değildi; sadece bunu birinin hatırlatmasına ihtiyacım vardı.

Bir insanı öldürecek kadar saplantılı bir noktaya geleceğimi sanmıyorum ama doğru söylüyor olabilirsin; bazen ipin ucunu bırakmak gerekiyor.

Genişletmek için tıkla...

mehmet05 dedi:

Sosyal medyada tanımadığım birisinden gerçekten çok hoşlandım. Aramızda doğru düzgün bir sohbet bile olmadı ama bir anda alakasız bir engel yedim. Buna rağmen aklımdan hiç çıkmıyor. Sadece onu düşünmekle bile ellerim titriyor, alakasız anlarda göğüs çarpıntısı yaşıyorum. Açıkçası daha önce kimseye böyle hissetmemiştim, bu yüzden biraz da ne yapacağımı bilemiyorum.

Böyle bir durumda ne yapabilirim, nasıl başa çıkabilirim? Evet, bu olay en kısa hâli olarak özet geçtiğim bir mesaj. İnternette tek bir fotoğrafını gördüm ve gerçekten de vuruldum. Bir anda içim patladı. Kızın herhangi bir ismi yazmıyor, kendisi ile ilgili hiçbir şey bilmiyorum. Kendisinin sadece itfaiyede bir staj yaptığını anladım. Daha sonra uzun araştırmalarım sonucunda Instagram'ını bir şekilde tahmin ederek buldum, burada bu ayrıntıya girmeyeceğim. Ben bu hissi ilk ilkokulumda yaşamışımdır. Kendim kapanık birisi değilim, sadece bulaşmak istemedim hiçbir ilişkiye. Çevrem yeterince kapalıydı bu konuda. Enerjik bir adamım, bu yüzden TikTok'ta amansız bir acemilik yaparak o anda cringe bir yorum attım. Buraya kadar olay bitti. Instagram'dan istek attığım zaman hemen kabul etti ve ilk bana o yazdı: "Beni nereden buldun?" gibisinden. Bende fazla heyecanlandım, bunun tamamen farkındaydım. O anki saflığımla sanki çocukça bir mesajlaşma gibi şeyler yazdım (örneğin: "Mesaj attığı zaman süi..." gibi veya amansız bir çıkartma yolladım, tabii bu olay rahatsız edici düzeyde değil, sadece samimi olarak).

Durumu izah etti ve yorumları gizlediğini ve görmemezlikten geldiğini belirtti. Ben de fark ettim dedim ve kendinden hoşlandığımı ve insanlara karşı görünüş olarak sezgisel gücümün olduğunu ve senden enerji kaptığımı belirttim. Olay buraya kadar geldi ve kendisini övmemi istedi.

O sırada kardeşim ile maça gidiyordum ve kendisi ile vakit geçirmem şarttı (bu sırada onun yanındayken bile isteği kabul ettiği için çok mutlu ve enerjiktim, yolda birisi görse "deli" diyebilecek bir derecede idim). Akşam yazabileceğimi söylediğimde sorun olmadığını, iyi bir şekilde beklediğini söyledi. Akşam olduğunda aynen şunu yazdığımı hatırlıyorum: "Hanımefendi iyi akşamlar." "-İyi akşamlar, nasıl mutlu oldum anlatamam." gibi şeyler yazarak mal durumuna girdim gibi oldu. Kendisinin bir fotoğrafını attım ve bunda nasıl art niyet aradığımı söylerken övmeye başladım. Tabii bu yazışmalarım fazla heyecandan ve o anın şokundan fazla aptalca bir hâl aldı gibi hissettim. Şimdi mesajlara bakınca öldükten sonra bir şekilde konu açmaya çalışırken üniversitesinden girdim olaya. Kaç ile aldığını falan derken mesajı ertesi gün cevap yazdı (bu arada kendisi de bayağı şaşırmıştı, hatta onun ilk mesajında sürekli mesajlarda gülerek şaşırmıştı). "Bilmiyorum, 2M alan bile var." dedi. Sonra ben durur muyum? Kendisinin mektup arkadaşı olup olamayacağımı sordum, haddime neyse. Bir şekilde onun ile konuşmam gerektiğini ve ne yapmam lazım bilemediğim için ilk aklıma geleni yazdım gibi bir şey oldu. Onun bu mesajı gördüğünü bilmiyorum, gece yazmıştım. Yarın da öğlen 2-3 gibi arkadaşım sildirtti mesajı, gördüğünden emin değilim. Daha sonrasında taksitli bir mesaj geldi önceki mesajıma ve ben de ön lisansı ile ilgili sohbet açmaya çalışırken mesajıma karşılık vermedi.

Zaten birkaç gün sonra da İtfaiyecilik Haftası oldu ve kutladım, teşekkür de etti. Kızın üniversite WhatsApp gruplarına girdim, sanırsam o gruplarda yok. Ben de birisi galiba onun ile aynı bölümde olduğunu öğrendim ve ismini öğrendim. Bunu yapmış şeklim kesinlikle nazik ve rahatsız edilmeyecek bir şekilde gizliden yaptım, kesinlikle hiçbir şekilde ısrarcı olmadım ve gizli yaptım. Sorduğum kişi soy ismini bilmediğini ama dilersen ona bu konuda sorabileceğini belirtti. Yani kızın numarası gibi bir şeyler var onda ama istemedim, hatta o da ona sormadan bir şey yapması uygun olmayacağını da belirtti. Ben de üstelemedim, sadece adını öğrendim (bu olaylar olurken hiç acele etmedim, en baştan olan bütün olaylar sürekli bir işim oldu, bu yüzden ağırdan aldım). Bir süre sonra da ilk önce takipten çıkarıldım ve engel yedim. TikTok'tan da yorumlara ismini yazdım ve oradan da yedim. Ama hâlâ o gruplarda varım, çıkmadım. Bu olayı hâlâ unutamıyorum. Bu şekil çalışan bir kız mıdır bilemem ama ben felaket vuruldum. Her saniye anlamsız yerlerde aklım karışıyor, ellerim titriyor, nefes alışverişim değişiyor.

Kesinlikle bu aşk denen illetine tutuldum. Yardım isteyecek kimsem yok, tek başıma bir şekilde mücadele ediyorum, fikir alışverişim yok, kafayı yemek üzereyim. Gerçekten çıkmıyor aklımdan. En azından bir şeyler yaşayabilseydik, sohbet edebilseydik. Aramızdaki mesaja bir hâyli var, dilese yanına giderdim, her şeyi ne vardım. Gerçekten anlatacaklarım bitmeyecek şekilde daha anlatırım zaten. Kimsenin bu kadar sözcüğü okuyacağını sanmıyorum ama kesinlikle yardıma ihtiyacım var. Derslerime odaklanamıyorum, yaşanmamışlık beni bitiriyor. Tek saçı bile düşünmemi engelliyor. Unutamıyorum bari bir şekilde; bu kişi ile mücadele etmek istiyorum, bir şekilde olmasını istiyorum, bir şekilde umut beslemek istiyorum. Yeri geldiğinde başkası için mantıklı düşünen birisiyim ama konu ben olunca bu şekilde olduğum yerde tıkanıp kalıyorum. Sanırım konuşmak ve fikir almak istiyorum. Başa çıkamıyorum artık.

Genişletmek için tıkla...

mehmet05 dedi:

Vermillionp2 dostum konu gerçekten ciddi gülünecek bir şey yok.

Genişletmek için tıkla...