Gelecek belirsiz olduğunda iç güdüsel olarak korkarız. Çünkü sonucunda ne yapacağını ne diyeceğini bilemiyorsun. Ailen ne tepki verecek ve sen onlara ne diyeceksin bilemiyorsun. Bu tamamen iç güdüsel bir şey. Bu korku başta normal olsa da zamanla bu duygunu her gün besleye besleye kaygıya dönüştürürsün ve deprosyana girersin. Bu da seni mutsuz yaptığından ders çalışmanı etkiler. Ders çalışmaya oturduğunda mutsuz olacağın için iç güdüsel olarak beyin anında dopamin salgılayacak bir şeyler yapmak ister. Şekerli bir şey yemek, short izlemek oyun oynamak vb. Seni o mutsuz depresif halinden kurtulacak ve anında keyif verecek bir hale sokacak bir şey. Bu da asıl yapman gereken şeyi yapmadığın için daha da çok kaygı duymanı sağlar bir kısır döngüye sokar seni.
Bu mekanizmanın nasıl işlediği, şimdi ne yapman gerektiğini de bildiğinde bu korkun azalacak.
Birincisi bu duyguyu beslememeye çalışacaksın. Aldırış etmemeye çalışacaksın. O duygu başta yoğun gelsede zamanla normalleşecek ve artık senin için sıradanlaşacak. Bu duygu sıradanlaşınca zaten panik olmayacaksın.
Bunu nasıl yaparsın belirsizliği ortadan kaldırarak. Yaptığın denemeler ve aldığın puanlar ile gitmek istediğin lise geliyor mu? Geliyorsa bunu, korku geldiğinde "bu korku anlamsız çünkü ben bu puanları alıyorum" demelisin. Bu şekilde dugyularını ikna etmelisin. Bu şekilde yapmazsan bilinçsizce tam tersini yapıyor, korkunu besliyorsun. Bu da kaygıya paniğe yol açıyor.
Gelmez ise çalışmaya ve başarmaya odaklanmalısın ve denediğini kendine ikna etmelisin.
Üçüncüsü bu duygularını ailen ile paylaşman. Bu tarz yükler paylaştıkça ağırlığı azalır.
Dördüncü olarak, başarı bir kerede gelen bir şey değil. Bu sınavda başarılı olamayabilirsin ama hedefin bellidir ve o hedef için yapman gerekenleri yaptığın da uzun vadede olman gereken yerde olacaksın.
Bunları bir süre dene, hocalarınla konuş, ailenle konuş arkadaşlarınla konuş, onlar nasıl hissediyor öğren. Ve aynı duyguları onlarında hepsinin olmasada senin gibi olanlarda olduğunu farkettiğinde normalleşecek.
