Tır şoförü olunur mu?

836326

Centipat
Katılım
12 Eylül 2024
Mesajlar
4
Dostlar tekrardan merhaba. 17 yaşında lise mezunuyum ve yıllardır meslek ne yapacağım ne edeceğim sorusuna her zaman en mutlu olarak verdiğim cevabım tır şoförlüğüydü. Eyvallah diyenler oldu, dalga geçenler oldu. Aramızda severek süren şoför arkadaşlar var ise görüşleriniz benim için çok değerli. Şoför çevrem yok, bir dayım tır alım satımında çalışıyor o var en yakın. Babamın dayısı galiba tır şoförüydü vefat etmeden önce. Ben bu mesleği çok istiyorum ve bence çok mutlu olacağımı düşünüyorum, zorluklarına rağmen. Tırlara, direksiyon sallamaya ilgim çok ve saatlerce durmadan sürebilirim öyle manyak bir tipim ben. Ama mesleğe sıfırdan başlayacağım yani. Tır konusunda tek deneyimlerim ETS 2'de 600 saat olması ve izlediğim Tırcı YouTuber'lar. En zorlu konfigürasyonlarda oynuyorum tonaj ayarı varmış gibi en iyi hissettirecek biçimde falan ETS'de ve her seferinde aşırı keyif alıyorum saatlerce. Aile konusuna gelecek olursak sıcak bakmadılar iki sene evvel söylediğimde. Üniversite oku hobi olarak yaparsın 5 sene falan yoksa izin vermem dediler içim parçalanmıştı. "El aleme "benim annem babam Hacettepe falan filan mezunu iş yeri sahibi ben ise tır şoförü oğullarıyım" mı diyeceksin?" falan derlerdi. Üniversite konusu zaten artık hayal, açtığım başka bir konuda sayısalı bırakmayı düşündüğümü, sınava dilden girmeyi düşündüğümü söylemiştim zaten mezunumun ilk senesi. Sayısalda şansım hiç yerinde gitmedi ve gitmiyor nedeni yazılı diğer konuda. En azından dilden girsem kazanıp Alman dili falan okusam yurt dışına çıkışta işime yarar belki ama çok kayıp olur maddi durumda. Dediğim gibi, oyunda veya arabada yoldayken içimde hep bir huzur hissi var durmaksızın. Tır şoförü olup mutlu olurum konusunda hiçbir konuda bu konuya kıyasla kendime bu kadar güvenmem. Açlığa, Yalnızlığa zaten çok alışığım, günde 15 dakika agamla konuşsam beni götürür gün boyu. İnsan etrafında dolaşmaktan nefret ederim, insanlardan uzak takılırım. Uyku düzenim de zaten güzel değil. Sizce hayallerim için ailemle sonunda yüzleşmeli miyim? Eğer her şey yolunda gider ve şoför olursam pişman olur muyum?

Kitap yazdık ya, uzun oldu özür dilerim.
 
Dostlar tekrardan merhaba. 17 yaşında lise mezunuyum ve yıllardır meslek ne yapacağım ne edeceğim sorusuna her zaman en mutlu olarak verdiğim cevabım tır şoförlüğüydü. Eyvallah diyenler oldu, dalga geçenler oldu. Aramızda severek süren şoför arkadaşlar var ise görüşleriniz benim için çok değerli. Şoför çevrem yok, bir dayım tır alım satımında çalışıyor o var en yakın. Babamın dayısı galiba tır şoförüydü vefat etmeden önce. Ben bu mesleği çok istiyorum ve bence çok mutlu olacağımı düşünüyorum, zorluklarına rağmen. Tırlara, direksiyon sallamaya ilgim çok ve saatlerce durmadan sürebilirim öyle manyak bir tipim ben. Ama mesleğe sıfırdan başlayacağım yani. Tır konusunda tek deneyimlerim ETS 2'de 600 saat olması ve izlediğim Tırcı YouTuber'lar. En zorlu konfigürasyonlarda oynuyorum tonaj ayarı varmış gibi en iyi hissettirecek biçimde falan ETS'de ve her seferinde aşırı keyif alıyorum saatlerce. Aile konusuna gelecek olursak sıcak bakmadılar iki sene evvel söylediğimde. Üniversite oku hobi olarak yaparsın 5 sene falan yoksa izin vermem dediler içim parçalanmıştı. "El aleme "benim annem babam Hacettepe falan filan mezunu iş yeri sahibi ben ise tır şoförü oğullarıyım" mı diyeceksin?" falan derlerdi. Üniversite konusu zaten artık hayal, açtığım başka bir konuda sayısalı bırakmayı düşündüğümü, sınava dilden girmeyi düşündüğümü söylemiştim zaten mezunumun ilk senesi. Sayısalda şansım hiç yerinde gitmedi ve gitmiyor nedeni yazılı diğer konuda. En azından dilden girsem kazanıp Alman dili falan okusam yurt dışına çıkışta işime yarar belki ama çok kayıp olur maddi durumda. Dediğim gibi, oyunda veya arabada yoldayken içimde hep bir huzur hissi var durmaksızın. Tır şoförü olup mutlu olurum konusunda hiçbir konuda bu konuya kıyasla kendime bu kadar güvenmem. Açlığa, Yalnızlığa zaten çok alışığım, günde 15 dakika agamla konuşsam beni götürür gün boyu. İnsan etrafında dolaşmaktan nefret ederim, insanlardan uzak takılırım. Uyku düzenim de zaten güzel değil. Sizce hayallerim için ailemle sonunda yüzleşmeli miyim? Eğer her şey yolunda gider ve şoför olursam pişman olur muyum?

Kitap yazdık ya, uzun oldu özür dilerim.
Sizin pisman olacaginizi zannetmiyorum ama belirli bir sure sonra sıkıcı gelmeye baslayabilir.
 
Dostlar tekrardan merhaba. 17 yaşında lise mezunuyum ve yıllardır meslek ne yapacağım ne edeceğim sorusuna her zaman en mutlu olarak verdiğim cevabım tır şoförlüğüydü. Eyvallah diyenler oldu, dalga geçenler oldu. Aramızda severek süren şoför arkadaşlar var ise görüşleriniz benim için çok değerli. Şoför çevrem yok, bir dayım tır alım satımında çalışıyor o var en yakın. Babamın dayısı galiba tır şoförüydü vefat etmeden önce. Ben bu mesleği çok istiyorum ve bence çok mutlu olacağımı düşünüyorum, zorluklarına rağmen. Tırlara, direksiyon sallamaya ilgim çok ve saatlerce durmadan sürebilirim öyle manyak bir tipim ben. Ama mesleğe sıfırdan başlayacağım yani. Tır konusunda tek deneyimlerim ETS 2'de 600 saat olması ve izlediğim tırcı YouTuber'lar. En zorlu konfigürasyonlarda oynuyorum tonaj ayarı varmış gibi en iyi hissettirecek biçimde falan ETS'de ve her seferinde aşırı keyif alıyorum saatlerce. Aile konusuna gelecek olursak sıcak bakmadılar iki sene evvel söylediğimde. Üniversite oku hobi olarak yaparsın 5 sene falan yoksa izin vermem dediler içim parçalanmıştı. "el aleme "benim annem babam Hacettepe falan filan mezunu iş yeri sahibi ben ise tır şoförü oğullarıyım" mı diyeceksin?" falan derlerdi. Üniversite konusu zaten artık hayal, açtığım başka bir konuda sayısalı bırakmayı düşündüğümü, sınava dilden girmeyi düşündüğümü söylemiştim zaten mezunumun ilk senesi. Sayısalda şansım hiç yerinde gitmedi ve gitmiyor nedeni yazılı diğer konuda. En azından dilden girsem kazanıp alman dili falan okusam yurt dışına çıkışta işime yarar belki ama çok kayıp olur maddi durumda. Dediğim gibi, oyunda veya arabada yoldayken içimde hep bir huzur hissi var durmaksızın. Tır şoförü olup mutlu olurum konusunda hiçbir konuda bu konuya kıyasla kendime bu kadar güvenmem. Açlığa, yalnızlığa zaten çok alışığım, günde 15 dakika agamla konuşsam beni götürür gün boyu. İnsan etrafında dolaşmaktan nefret ederim, insanlardan uzak takılırım. Uyku düzenim de zaten güzel değil. Sizce hayallerim için ailemle sonunda yüzleşmeli miyim? Eğer her şey yolunda gider ve şoför olursam pişman olur muyum?

Kitap yazdık ya, uzun oldu özür dilerim.

Calistigin sirket seni havyan gibi kullanabilir.
 
Onceden gün basına maas verirlerdi,
Şu an shengen tantanası ve yurt dışı yapacaksan firmalar bekleme süreleri arttıgı için sefer basına dönmeye basladı.
Yabancı sirkette calısırsan ve EU kimliğin varsa maası biraz sen belirlersin.
TR firmaları adamı yolmaya calşır bilgine.
EU vatandaslıgın varsa firmalar boyleleri özellikle arıyorlar.
Arkadasım masraflar hariç TR firmaya 80eu/gün anlastı, bg vatandası.
 
Hocam öncelikle 600 saat ETS için akıl sağlığını tebrik ederim ancak gerçekte bu işi yapmaya başladığın zaman yaşayacaklarının o 600 saatten çok daha farklı olacağını sürekli kendine hatırlat. İkinci olarak da aileni dinleme diyemem ama onların sözünden çıkma da diyemem. Üniversiteye dilden girmek yerine eşit ağırlıktan girip lojistik yönetimi gibi birçok bölüme girebilir ve bölümün sayesinde birçok fikri birinci ağızdan duyabilirsin. Gerisi sana kalmış. Ancak ben de henüz 18 yaşında mezuna kalmış bir öğrenciyim düşüncelerimi de buna göre tartabilirsin. :)
 
Sana tır hakkında bir şey diyemem ama şunu söyleyeyim. Bu iş senin 40 yıl boyunca yapacağın bir iş olacak. O yüzden iyi seç.
 
Tırcı bir tanıdığın varsa onunla bir hafta falan yaşa hoşuna giderse yap bende ETS manyağıyım hocam. Bu arada Türkiye yerine Avrupa'da yapmak çok daha iyi olur.
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Technopat Haberler

Geri
Yukarı