Berbat gidiyor. 15 yaşımda liseyi bırakıp açık öğretime geçtim ailemin maddi durumundan kaynaklı olarak dayımın iş yerine girdim. Şu an 20 yaşımdayım hala daha aynı yerde pozisyonuma rağmen çok düşük bir miktar ile çalışıyorum. Dayı kefesine koyduğum insanlar da bu paraya karşılık resmen beni rehin tutuyorlar ve ne işten çıkabiliyorum ne de maaşıma zam isteyebiliyorum. Çünkü babam sadece dayımdan aşağı yukarı TL cinsi ile 100k civarı borç aldı ve ödeyemiyor. Maddi anlamda evimiz ve bir otomobilimiz var ancak babamın inanılmaz miktarda borçları var. Örneğin kardeşine 125gr altın borcu var bankalara aşağı yukarı 1.5 milyon TL borcu var. Benim bildiğim miktar en azından bu. Çocuk yaşımdan beri istisnasız çalışıyorum ancak şu ana kadar kendime herhangi bir şey yapamadım. En büyük hayalim kendime ait bir arabamın olmasıydı ancak maalesef elimde ailemden gizli biriktirdiğim 100.000TL değerinde altın var. Gizli olarak belirtmemin sebebi de eğer bunu babam öğrenirse eminim ki onu benden borç ödeme ayağına isteyecek. Yılbaşında askere gideceğim bedelli olarak fakat bunun parasını da kendi çalıştığım yerdeki tazminatı kullanıp kendimde üstüne ekleyip gideceğim. Yani anlayacağınız yıllardır çalışmama rağmen çakılı herhangi bir çivim yok yıllardır ailem için çalışmama rağmen benim bedelli askerliğimi ödeyemeyecek durumdalar. Yanlış anlaşılmasın yılladır çalıştığım paranın son kuruşuna kadar aileme verdim ve vermeye devam ediyorum kendi geçimimi mesai yaparak sağlıyorum. Anlayacağınız maaştan pay almıyorum yaptığım mesai de yalnızca 1000TL civarı o da aylık saç tıraşım ve telefon faturama gidiyor. Bunun dışında herhangi bir kötü alışkanlığım sigaram alkolüm yok kendi halinde namazında ve dini ibadetinde birisiyim. Çocukluğumda da maddi anlamda zorluğu iliklerime kadar hissettim insanların aldığı yediği ve kullandığı şeylere hep özendim ve bakarak yetinmeye çalıştım. Hiçbir zaman şımarık bir çocuk olmadım ancak demek ki olmalıymışım. Hayatın sillesini bu genç yaşımda yediğim için halime çok üzülüyorum ve bir çıkış yolumun olmaması da beni ciddi anlamda derinden yaralıyor. Şu yaşıma dek hiçbir odam olmadı yer yatağında yatıp uyudum kendime ait özel ve mahrem bir alanım olmadı çocukluğumu tam anlamıyla yaşayamadım o zaman ki içinde bulunduğumuz yokluk nedeniyle. Ehliyetimi çok büyük bir heves ile almıştım sonunda artık araba sürebilip arkadaşlarım ile bir yerleri gezebileceğimi düşünmüştüm ancak yanılmışım. Bu ay ile beraber ehliyetimi alalı 1 yıl oluyor ve 1 yılda kaç kere araba kullandınız diye soracak olsanız konuyu geçiştirip cevap bile vermem. Benim elimden ne anam ne babam tutmuş elin yabancısı mı bana yardımcı olup yol mu gösterecek sanki. Kafanızı şişirdim arkadaşlar kusura bakmayın özür diliyorum ama bu dolmuş kafamı anca burada dağıtabildim. Hakkınızı helal edin hepinize iyi akşamlar ve iyi sosyaller diliyorum.
