Duyguların tükenmesi

  • Konuyu başlatan WolreaG
  • Başlangıç Tarihi
  • Mesaj 11
  • Görüntüleme 215
Katılım
1 Şubat 2022
Mesajlar
5.350
Makaleler
4
Çözümler
4
Yer
İzmir
Daha fazla  
Sistem Özellikleri
RX 570, 8 GB RAM, i5-4590
Cinsiyet
Erkek
Doğum günüm kutlanıyor mutlu olamıyorum, tebessüm ediyorum etrafım anlamasın diye. Azarlanıyorum üzülüyorum ama üzülünce direkt "neden yaşıyorum?" diyorum. Duygulanınca ağlayamıyorum, o pozisyona geliyorum yüzüm buruşuyor ama ağlayamıyorum. Sinirlenmem çok ve sabrım az. Yapmam dediğim çoğu şeyi yapıyorum. Hayata karşı enerjim bitti. Eskiden spora giderdim yeme düzeni yapardım düzenli protein tozu alırdım şimdi işten geliyorum ve hemen uyuyasım geliyor, dışarı çıkmak bile istemiyorum. Bunalımdayım bunu biliyorum ama çözmek için eski ortama mı dönsem diyorum lise bitti, başka bir ilçedeyim yani mümkün değil. Stresten ve mutsuzluktan dolayı vücudumda belirgin şekilde hissettiğim ağrılarım, cildimin kötüleşmesi gibi sorunlarla karşılaşıyorum.

Yapay zekayla konuştuğumda bana dediği şeyler doğru ama ben çabalamak istemiyorum, duygularımın esiriyim demem çok doğru olur ama duygularımı yaşayamıyorum ben neyin esirindeyim? İnsan hayatında hedefler kurar, 1 yıllık 2 yıllık gibi ama ben hedef kuramıyorum. Çalışıyorum ve aynı zamanda uzaktan eğitimle okuyorum ama okuduğum bölümün işimle alakası yok ve sınavlara girmedim bu yüzden, işte de aynı şekilde çırağım birkaç şey yapabiliyorum ama sonrasını yapmak istemiyorum çalışmak istemiyorum çünkü. Diyeceksiniz ki "Evde oturunca ne olacak?" bilmiyorum ben hep evde kalmak istemem ama 1 hafta 1 ay evde kalsam işe olan isteğim artacak gibi ama sonra yine aynı olacağım. Benim hayat enerjim yok ve bu duygularıma yansıyor. Diğer insanları bilmem ama tahminim kimse psikolojim bozuk demez bence ama benim psikolojim bozuk yaklaşık 1.5 yıldır ve bu son 5 ayda ön plana çıktı, antidepresan gibi bir hap kullanmak isterim ama bunu da almak için psikoloğa gitmem lazım devlet hastanelerinde 1 ay sonraya var olduğum bölgede, 1 aya kim öle kim kala diyorum ve almıyorum.
 
İlk yaşınız kaç ayrıca okumak istemediğiniz sınavlarına bile girmediğiniz bir bölümde neden kaydınız var hala ?
 
İlk yaşınız kaç ayrıca okumak istemediğiniz sınavlarına bile girmediğiniz bir bölümde neden kaydınız var hala ?
Yarın 19 olacağım. Ailem oku devlete girdiğinde falan yararı olabilir dedi bölümümde bilgisayar programcılığı 2 yıllık. Ben askerlik geciksin diye de kaydımı sonlandırmadım, işi öğrenene kadar gitmemek istiyorum.
 
Doğum günüm kutlanıyor mutlu olamıyorum, tebessüm ediyorum etrafım anlamasın diye. Azarlanıyorum üzülüyorum ama üzülünce direkt "neden yaşıyorum?" diyorum. Duygulanınca ağlayamıyorum, o pozisyona geliyorum yüzüm buruşuyor ama ağlayamıyorum. Sinirlenmem çok ve sabrım az. Yapmam dediğim çoğu şeyi yapıyorum. Hayata karşı enerjim bitti. Eskiden spora giderdim yeme düzeni yapardım düzenli protein tozu alırdım şimdi işten geliyorum ve hemen uyuyasım geliyor, dışarı çıkmak bile istemiyorum. Bunalımdayım bunu biliyorum ama çözmek için eski ortama mı dönsem diyorum lise bitti, başka bir ilçedeyim yani mümkün değil. Stresten ve mutsuzluktan dolayı vücudumda belirgin şekilde hissettiğim ağrılarım, cildimin kötüleşmesi gibi sorunlarla karşılaşıyorum.

Yapay zekayla konuştuğumda bana dediği şeyler doğru ama ben çabalamak istemiyorum, duygularımın esiriyim demem çok doğru olur ama duygularımı yaşayamıyorum ben neyin esirindeyim? İnsan hayatında hedefler kurar, 1 yıllık 2 yıllık gibi ama ben hedef kuramıyorum. Çalışıyorum ve aynı zamanda uzaktan eğitimle okuyorum ama okuduğum bölümün işimle alakası yok ve sınavlara girmedim bu yüzden, işte de aynı şekilde çırağım birkaç şey yapabiliyorum ama sonrasını yapmak istemiyorum çalışmak istemiyorum çünkü. Diyeceksiniz ki "evde oturunca ne olacak?" bilmiyorum ben hep evde kalmak istemem ama 1 hafta 1 ay evde kalsam işe olan isteğim artacak gibi ama sonra yine aynı olacağım. Benim hayat enerjim yok ve bu duygularıma yansıyor. Diğer insanları bilmem ama tahminim kimse psikolojim bozuk demez bence ama benim psikolojim bozuk yaklaşık 1.5 yıldır ve bu son 5 ayda ön plana çıktı, antidepresan gibi bir hap kullanmak isterim ama bunu da almak için psikoloğa gitmem lazım devlet hastanelerinde 1 ay sonraya var olduğum bölgede, 1 aya kim öyle kim kala diyorum ve almıyorum.

Bir amaç edinmek şart.
 
Sabır önemli bir duygudur zamanla her şey düzelir sadece kendinizi geliştirin önüne çıkan kapıları iyi değerlendirin.
 
Sabır önemli bir duygudur zamanla her şey düzelir sadece kendinizi geliştirin önüne çıkan kapıları iyi değerlendirin.
Sabrım bazı konularda çok bazı konularda çok az. Kendimi geliştirecek motive bulamıyorum. Önüme çıkan kapıları göremiyorum, kendime gelmem lazım ama nasıl geleceğim bilmiyorum.
 
Sabrım bazı konularda çok bazı konularda çok az. Kendimi geliştirecek motive bulamıyorum. Önüme çıkan kapıları göremiyorum, kendime gelmem lazım ama nasıl geleceğim bilmiyorum.
Öncelikle mutlu yıllar dilerim karşına ne zaman bir kapı çıkacağını bilemezsin belki yarın belki de yıllar sonra, kendini bırakınca umutsuzluğa düşmen aşikar şahsen umutsuz olmaktansa beklemeyi yeğlerim.
 
Öncelikle mutlu yıllar dilerim karşına ne zaman bir kapı çıkacağını bilemezsin belki yarın belki de yıllar sonra, kendini bırakınca umutsuzluğa düşmen aşikar şahsen umutsuz olmaktansa beklemeyi yeğlerim.
Evet beklemekten başka çarem yok. Belkide beklediğim için 2 yıl yaşlanmış olabilirim. Kendime gelmem lazım, hadi bakalım. :)
 
Doğum günüm kutlanıyor mutlu olamıyorum, tebessüm ediyorum etrafım anlamasın diye. Azarlanıyorum üzülüyorum ama üzülünce direkt "neden yaşıyorum?" diyorum. Duygulanınca ağlayamıyorum, o pozisyona geliyorum yüzüm buruşuyor ama ağlayamıyorum. Sinirlenmem çok ve sabrım az. Yapmam dediğim çoğu şeyi yapıyorum. Hayata karşı enerjim bitti. Eskiden spora giderdim yeme düzeni yapardım düzenli protein tozu alırdım şimdi işten geliyorum ve hemen uyuyasım geliyor, dışarı çıkmak bile istemiyorum. Bunalımdayım bunu biliyorum ama çözmek için eski ortama mı dönsem diyorum lise bitti, başka bir ilçedeyim yani mümkün değil. Stresten ve mutsuzluktan dolayı vücudumda belirgin şekilde hissettiğim ağrılarım, cildimin kötüleşmesi gibi sorunlarla karşılaşıyorum.

Yapay zekayla konuştuğumda bana dediği şeyler doğru ama ben çabalamak istemiyorum, duygularımın esiriyim demem çok doğru olur ama duygularımı yaşayamıyorum ben neyin esirindeyim? İnsan hayatında hedefler kurar, 1 yıllık 2 yıllık gibi ama ben hedef kuramıyorum. Çalışıyorum ve aynı zamanda uzaktan eğitimle okuyorum ama okuduğum bölümün işimle alakası yok ve sınavlara girmedim bu yüzden, işte de aynı şekilde çırağım birkaç şey yapabiliyorum ama sonrasını yapmak istemiyorum çalışmak istemiyorum çünkü. Diyeceksiniz ki "Evde oturunca ne olacak?" bilmiyorum ben hep evde kalmak istemem ama 1 hafta 1 ay evde kalsam işe olan isteğim artacak gibi ama sonra yine aynı olacağım. Benim hayat enerjim yok ve bu duygularıma yansıyor. Diğer insanları bilmem ama tahminim kimse psikolojim bozuk demez bence ama benim psikolojim bozuk yaklaşık 1.5 yıldır ve bu son 5 ayda ön plana çıktı, antidepresan gibi bir hap kullanmak isterim ama bunu da almak için psikoloğa gitmem lazım devlet hastanelerinde 1 ay sonraya var olduğum bölgede, 1 aya kim öle kim kala diyorum ve almıyorum.
Sizinle yaşıt sayılırım ve bir takım deneyim sonucu duygusuzlaşma durumunu ben de yaşıyorum. Bazen okula giderken metroda sadece yere bakıp birilerinin altında çalışan piyonlar olmak için çabaladığımı düşünüyorum ama gariptir ki insan bir şekilde buna bile alışıyor hatta bu durum artık bazen işime bile yarıyor fakat sizden ayrıldığım kısımsa düzen, gelecek ve kişisel hayat konusunda başlıyor. Ben ne olursa olsun insan hayatının her ne kadar küçük, kısa ve küresel boyutta düşününce değersiz olsa bile korunması ve en verimli şekilde yaşanması gerektiğini düşünüyorum.

Basitçe anlatmak gerekirse ne kadar değersiz olup anlamı olmadığını düşündüğüm zamanlar olsa bile buna rağmen yaşamam gerektiğini ve eğer bu dünyaya geldiysem bir sebebi olduğunu düşünüyorum.

Herşeyin anlamsız olduğunu düşünüyorsanız mücadele ederek kendi yaşama nedeninizi kendiniz üretin. Ulaşabileceğiniz hayaller bulup çabalamaya başlamanız size mücadele edecek gücü verebilir. Hatta her an kendinizi geliştirecek şeyler arayın ki bu istek bitmesin.

Esirlik konusunda bence siz fazla farkında olmanın verdiği yükün altında eziliyorsunuz. Bazı şeyleri kabul edip önünüze bakman en sağlıklı seçim olacaktır.

Son olarak herşeyi kabul etseniz bile bu boşluk hissi her an sizi boş bir anınızda yakalayıp aşağı çekebilir. İnsan psikolojisi gerçekten çok karmaşık. Bir an çok mutlu olabiliyorken hemen sonrasında boşluğa bakıp hayatı sorgulayabiliyorsunuz ama önemli olan bunun farkında olup kontrol altında tutmayı öğrenmek.

Nice Senelere.
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

  • Technopat Haberler

    Yeni konular

    Geri
    Yukarı