acıkcası pek de iyi degilim. hatta o kadar iyi degilim ki artık insanlara deger veremez oldum. cok fazla sey gördüm ve tecrübe ettigimi düsünüyorum. Her insana yardım eli açan bi insanken artık insanlar hakkında hicbirsey hissedemez oldum. cok fazla sey yasadım dedigim gibi ama hepsini cidden anlatamam. içimi dökmek isterdim ama bunuda yapamadım. 2 kere günlük tutmaya calıstım, yasadıgım herseyi yazmaya calıstım ve 2 kerede basarısız oldum. ne yazdıysam ne ettiysem hep kaybettim yazılarımı. sanki hayatımın yazıya gecirilmemesi isteniyormus gibi hissettim bu yuzden kimseye hatta kendime bile acık olamıyorum. keske kimse degismese diyordum eskiden ama yerdeki otların bile degistigi bir zamanda bizde degismeliydik zaten. her insan hakkında hatta kendi annem hakkında bile belirsizlikler içerisindeyim ve bu yasadıgım seyler yüzündende kimsenin sevgisini hissedemez oldum.
okul hayatım zaten içler acısı. yasadıgım en büyük ve son ihanetten de sonra resmen benim eski halimi öldürdüler ve ortaya yeni bir ben cıkardılar. bu yeni ben cıktıgında sanki herkes eski halimi hic tanımamıs gibi oldu. bu yüzden ne okuldaki ögrencilere, ne de okuldaki hocalara bi sempati besler oldum. tenefüslerde ya uyur yada bi merdivenden 10 kez asagı iner, 10 kez de yukarı cıkarım genelde. fakat bi yerden sonra cok net düsünebilmeye basladım mesela neden bu hale geldim diye. bunun cevabınıda insanlara güvenmek ve gereginden fazla yardım etmek oldugunu anladım. bu yüzden artık ne kadar yakın arkadasım da olsa genellikle kimsenin sorununa kulak asmam veya sorununu cözmek için kosmam.
sadece içimi birazda olsa dökmek istedim. herkesin güni iyi gecmesi dilegiyle.
