GibsonGoldTop
Hectopat
- Katılım
- 3 Ağustos 2022
- Mesajlar
- 296
Öyle zor zamanlar gelip geçiyor, hatta bazıları hala devam ediyor ve hep kendime yetmek, kendime inanmak, kendimi motive etmekle geçirdim bu zamanları. Bir yerden sonra zor gelmeye başlıyor, size inanan kimse yok, inanmadıklarını da söylemiyorlar ama ne olursa olsun yaptıklarınızı, kendiniz için yaptıklarınızı umursamıyorlar. Geri dönüp baktığımda kendime -bunu kimsenin hayatına hakim olmadan rahatlıkla söyleyebiliyorum- "sen bu denli anlatsan da inanılmayacak sayısız tane zorluğa, kötülüğe, haksızlığa rağmen bu günleri görebildin, kendini elinden geldiğince geliştirdin ve bu durumda bile kafa yapısı olarak çok öndesin." diyorum ama bir yolda ilerlerken, hayatıma yön verecek değişiklikleri yaparken, duraksarken, devam ederken çektiğim bin bir türlü zorluğu hep kendi kafamda halletmek ya da rafa kaldırmak zor gelmeye başladı. Ne yapmak istediğimi kimse bilmiyor. Birilerinin bilmeleri gerektiğinden değil, karar verirken, vazgeçerken hep yalnızım. İyi kötü konuştuğum arkadaşlarım var elbette ama anlatsam anlamazlar. Geçer ya boşver derler ama ne anlatmak istediğimi anlamadıkları için yardımcı olamazlar. Birinin gelip kendi hayatımı elde etmek için ne kadar çaba verdiğimi görmesini isterdim, en azından yaptıklarım bir anlam ifade ederdi. Bu olmadıktan sonra başarsam, hatta o zaman fark edilsem bile bu benim için anlamlı bir başarı olmayacak.
