Beyond: Two Souls - Jodie ve Aiden ile duygusal yolculuk
Giriş
Quantic Dream denince akla sinematik anlatım, karakter odaklı hikayeler ve seçim temelli deneyimler geliyor. Beyond: Two Souls da bu formülün belki en duygusal, en film gibi olan örneklerinden biri.Elliot Page ve Willem Dafoe performanslarıyla mükemmelleşen bu yapım; klasik bir oyun oynamaktan çok, kontrol edebildiğimiz bir dramayı deneyimlemek gibi hissettiriyor.
Hikaye
(Spoiler uyarısı! Spoiler almak istemeyenler hemen aşağıdaki "Oynanış" başlığına inebilir.)Oyun, Jodie Holmes’un doğumundan yetişkinliğine uzanan yaklaşık 15 yıllık bir hayat kesitini anlatıyor. Ancak bunu kronolojik bir sırayla yapmıyor. Bir bölümde küçük bir Jodie’yken, sonraki sahnede asi bir ergen, sonra CIA operasyonlarına katılan genç bir kadın olabiliyoruz. Bu ileri-geri kurgu bazen ilginç bir gizem hissi verse de çoğu zaman hikayeyi takip etmeyi zorlaştırıyor.
Jodie’nin hayatındaki en büyük gerçek ise Aiden. Sadece Jodie’nin görebildiği, onunla doğaüstü bir bağla bağlı olan bir varlık. Aiden kimi zaman hayat kurtaran bir koruyucu, kimi zaman ise Jodie’nin normal bir insan gibi yaşamasını engelleyen bir yük gibi hissettiriyor. Bu ikili arasındaki bağ, oyunun duygusal kısmını oluşturuyor.
Oynanış
Oyun, klasik anlamda mekanik zenginliği olan bir oyun değil. Daha çok etkileşimli sahneler, keşif alanları ve aksiyon sekansları üzerinden ilerliyor. Bu yönüyle bana yer yer The Walking Dead tarzı anlatı odaklı oyunları hatırlattı.Bölüm yapısı dengesiz. Bazı bölümler uzun ve ağır tempolu, bazıları ise kısa ve yoğun aksiyonlu. Bu çeşitlilik bazen oyun için iyi bir tempo yaratıyor, bazen de oyunun akışında sıkıcılık yaratıyor.
Mekanikler ve Kontroller
Oyunun temelinde Jodie’yi ve zaman zaman Aiden’ı kontrol ediyoruz.Aiden sayesinde:
- Eşyalarla etkileşime girebiliyoruz
- İnsanları kontrol edebiliyoruz
- Düşmanları etkisiz hale getirebiliyoruz
- Duvarlardan geçebiliyoruz
Kontroller
Kontrol sistemi sadeleştirilmiş ama her zaman akıcı değil. Özellikle aksiyon ve dövüş sahnelerinde yön okumak zor olabiliyor. Yanlış yöne hamle yapmak daha olası bir durum. Ayrıca Jodie’nin ciddi şekilde hasar alıp yine de sorunsuz devam edebilmesi tehlikedeymişiz gibi bir hissi tamamen düşürüyor.
Çoğu zaman gamepad ile oynadığım halde hantallık hissinden dolayı klavyeye geçtiğim oldu.
Grafikler ve Tasarım
Burada oyun gerçekten iyi yanını ortaya koyuyor. Karakter modellemeleri ve özellikle yüz animasyonları bugün oynayanlar için bile etkileyici. Jodie’nin yüzündeki korku, hüzün, kararsızlık gibi duygular net şekilde hissediliyor.Ortam tasarımları da çok başarılı. Laboratuvarlar, evler, çöller… Görsel olarak güçlü bir atmosfer kurulmuş. Bazen etkileşim az olsa da sahneler bir film seti kalitesinde hissettiriyor.
Ses ve Oyunculuk
Elliot Page’in performansı oyunu taşıyor diyebilirim. Jodie’yi sevilir, kırılgan ve gerçek hissettiren bir karaktere dönüştürüyor. Willem Dafoe da rolünü güçlü şekilde oynuyor.Müzikler ise duygusal sahneleri daha da derinleştiriyor. Birçok sahnede müzik ve performans birleşince gerçekten duygulandığım sahneler oldu.
Seçimler ve Tekrar Oynanabilirlik
Oyunda seçimler var ve alternatif sonlar mevcut. Ancak seçimlerin çoğu, hissettirdiği etkiye kıyasla sonuçta küçük kalıyor. Bazı günlük seçimler detaylıyken, daha büyük gibi görünen olaylarda söz hakkının olmaması garip bir oyunu kötü göstermiş.Bu yüzden hikayeyi yönlendiriyorum hissi, beklenenden daha zayıf kalabiliyor.
Artılar/Eksiler
Artılar
- Jodie ve Aiden arasındaki güçlü duygusal bağ
- Elliot Page’in performansı
- Etkileyici yüz animasyonları ve atmosfer
- Bazı sahnelerde gerçekten vurucu dramatik anlar
Eksiler
- Odaksız ve kopuk hikaye kurgusu
- Kontrolde hantallık ve zayıf dövüş sistemi (vasat üstü)
- Aiden mekaniklerinin fazla kısıtlı olması
- Seçimlerin çoğu zaman etkisiz hissettirmesi
- Tempo düşüren ve tekrar hissi veren bölümler
Genel Değerlendirme
Beyond: Two Souls oynarken sık sık şunu düşündüm. Bu oyun harika bir deneyim sunuyor, ama her durumda iyi bir oyun değil. Yine de Jodie’nin hikayesi, duygusal anları ve görsel kalitesi sayesinde kesinlikle en az bir kez oynanması gereken bir yapım. Özellikle hikaye odaklı, sinematik deneyimleri sevenler için oynanabilir bir oyun.Oyuna puanım: 8/10 - Bazen yoran, bazen karışık ama yer yer gerçekten büyüleyici.
Vakit buldugumda tekrar oynayacağım.
