YKS yolculuğu hakkında sohbet

Sakuya Izayoi dedi:

Üniversite ortamını gidip görün. Kimse gezmenize kızmaz. Topluluklar ile iletişime geçebilirseniz hatta sizi gezdirebilirler bazı yerlerde. Ortamı gördükten sonra motive olursunuz. Hem de aslında boşuna bu kadar kastığınızı anlar rahatça sınava çalışırsınız. Kimlerin neleri kazandığını bir bilseniz nutkunuz tutulur.

Genişletmek için tıkla...

SkuggaKnight dedi:

Bu süreç insanı ciddi anlamda yoran ve bir noktadan sonra kendiyle savaşmaya başlayan bir süreç hocam. Her zaman dediğim gibi bu sadece ders çalışarak kazanılabilecek bir sınav değil. Özellikle mezun senesi dışarıdan kolay gibi görünüyor ama yaşayan bilir, mental olarak çok yıpratıcı insan için. Sizin yaşadığınız şey tembellik falan da değil bu arada, mental olarak tükenmişlik yaşıyorsunuz.. 230k’dan 100k’ya çıkmak da asla hayal değil, hatta sandığından daha yakınsınız ama şu an bunu kendine inandıramıyorsun, sizi asıl zorlayan da bu zaten. Ben de zaman zaman ne yapsam olmuyormuş gibi hissediyorum, çalışıyorum ama karşılığını göremeyince insan daha da demoralize oluyor. İlaç konusuna gelecek olursak herkeste aynı etkiyi göstermeyebilir, o yüzden imkanınız varsa tekrar bir doktora görünmenizi küçümseme derim. Kendinden nefret etmek, sürekli kendine yüklenmek hiçbir şeyi düzeltmez emin ol, sadece seni daha da yorar. Buraya yazmanız bile aslında hala vazgeçmediğinizi gösterir. Bence kendinize biraz daha şans vermelisiniz, küçük küçük ilerlemek bile ilerlemedir. Yalnız değilsiniz, bunu bilin ve lütfen pes etmeyin.

Genişletmek için tıkla...

vexnomet dedi:

Mezuna kalıp üniversiteye giren biri olarak söyleyebileceğim yegane şey.

KOÇ, Sabancı gibi gerçekten üst düzey üniversitelere girmeyeceksen, en azından kendi alanımda (bilişim) söyleyebilirim ki, gireceğin üniversitenin hiç bir önemi yok. İTÜ hedefim vardı, niye olmadı diye kendimi perişan etmiştim, Kocaeli Üniversitesi Bilişim Sistemleri Mühendisliğine girdim, mezun oldum mesleğimi elime aldım ve iyi ki böyle olmuş diyorum şimdi de.

O yüzden sınav için bu kadar stres yapmaya değmez.

Hedeflediğin bölüm/alan nedir?

Genişletmek için tıkla...

SamiYusufErkap dedi:

Şu an eğitim hayatım hakkındaki kaygılarım dışında bir takım sorunlarım olduğu için bu konularda motive olamıyorum maalesef. Biraz da mezun senesi olup sürekli kendi başıma kalmak sebep oldu sanırım buna. Sağlıklı düşünemiyorum. Ne istiyorum bilmiyorum. Ne yaparsam yapayım korkunç şeyler olacak gibi geliyor. Bu sene için tek amacım dediğim sıralamayı yapmaktı ve haftalar aylar geçti masa başında bir şeyleri değiştiremedim hâla 12. sınıfın başında yaptığım netlerle devam ediyorum ve yerimde sekersem kafamın içiyle nasıl baş ederim bilmiyorum. Sürekli başarısız olan biriyim kendime güvenim zaten çok düşük iken böyle bir sonuç görmek ve kalan güvenimi de boşa çıkarmak hiç hoş sonuçlara sebebiyet vermeyecektir. Yine de tavsiyeniz için çok teşekkür ederim.

Evet vazgeçmek istemiyorum çünkü ben de yaşamak istiyorum. Kendime güvenmek bir şeyler yapmak istiyorum. 2-3 yıldır bu düşüncelerle boğuluyorum ve ne yaparsam yapayım elimde kalıyor ve her bir deneme beni daha da çok üzüyor kendimden uzaklaştırıyor. Bunu insanlara anlattığımda pek önemsemiyorlar. "otur çalış.","çalışmaktan başka ne yapacaksın." vs gibi cevaplar alıyorum. Benim zaten yapmak istediğim o ama başaramıyorum işte. Elimden bir şey de gelmiyor. Anlamadıkça, yapamadıkça da kendime yüklenmekten başka bir şey yapmıyorum. Odamda konu çalışırken veya denemede kendimle başbaşayken kendimden nefret ediyorum. Yaşamdan uzak hissediyorum. Ne odaklanabiliyorum ne anlayabiliyorum. Kalan kısa zaman da bir şeyleri değiştirebileceğime dair umutlarım azalınca hiç istemediğim düşüncelerde buldum kendimi. Korkuyorum. Şu noktada ne yapmam gerek bilmiyorum.

Haklısınız hocam ilk 3 5 bin yapmadıktan sonra pek farkı kalmıyor ama 230k ile gitmek de istemedim. 100k civarında batı tarafında herhangi bir üniversiteye olurum vardı açıkçası. Bölüm olarak herkese herhangi bir mühendislik der geçiştirirdim çünkü ne yapmak istediğimi bilmiyordum. Şu an gitmek isteyip istemediğimden de bile süpheliyim. Kafam çok karışık. Umarım toparlayabilirim durumu. Cevabınız için çok teşekkür ederim. Sağ olun.

Genişletmek için tıkla...

Enes Akyüz dedi:

Bakın hocam size kendi tramvatik hikayemi anlatayım belki bir fikir olur. Bu sene üniversite de ilk senem. İlk defa sınava girdim aslında beklediğim oldu ben meslek lisesi bilişim mezunu bir teknisyendim ve tekniker olarak kalıp 2 yıllık okumayı kendime çok inandırmıştım. Her şey aslında bunun rahatlığıydı ve öyle de oldu gerçekten 2 yıllık Ankara'da bilgisayar programcılığı bölümüne gidecek kadar bir puan aldım. Sıralamaları kontrol ederken KKTC de istediğim lisans bölümü olan yönetim bilişim sistemlerinin(tam burslu) tuttuğunu gördüm çünkü EA puanım sayısaldan çok daha iyiydi. Ailemle konuştum. Annem pek gitmemi istemedi. Babam gönderelim lisans oku dedi. Arkadaşlarımla konuşurken en yakın arkadaşıma teklif ettim puanı orada mühendisliğe yetiyordu. O da burada kalmak istemiyordu. Beraber yazdık. Ona yerleşti, ben 2 puan ile yerleşemedim. Bu sene ek tercihler çok geç açıklandı. Tam 1-2 ay arası içim içimi yedi. Öldüm dirildim. Depresyona girdim. Ek tercihlerden yine KKTC de başka bir okulda istediğim bölüme yerleştim ve arkadaşımın yanına gittim. Şimdi beraber orada alanımızda iş bulduk ve ekip olarak beraber çalışıyoruz. Kendimizi geliştiriyoruz. Bu alanda daha iyi yerlere gelmeye çalışıyoruz. Para kazanmaya çalışıyoruz. Şimdi düşünüyorum çok daha iyi bir puan yapıp kendi şehrimde bir bölüm yazsaydım bunların hiçbiri olmayacaktı. Belki çok daha mutsuz olacaktım ki muhtemelen öyle olurdu. Bazı fırsatlar önüme çıkmayacaktı. Daha üniversitemin hazırlık senesinde bile bu alanda projeler ile çalışmak benim için paha biçilmez. Yani söyleyeceğim şu kusura bakma biraz fazla kendimden bahsetmiş olabilirim ama aynı belirsizlik psikolojisinde olduğunu düşündüğüm için anlattım. Emin ol 100.000 de girdiğin üniversite kadar 200.000 de girdiğin yer de sana çok şey katabilir. Bunu kestiremezsin. Çalışma demiyorum tabii ki en iyisini başarmaya çalış ama hocam hastalanacak kadar pskolojik olarak yıpratma kendini. Daha o kafa sana üniversiteye girip kendini parlatman gereken zaman lazım olacak. Çok Ankara'ya gitmek istedim. Yine aynı bölümü okumak için. Şimdi diyorum ki gitseydim belki diplomam Ankara da bir üniversiteden olacaktı ama bu fırsatları bana orada kimse vermezdi. O yüzden kötü olduğunu düşündüğümüz her şey bazen kötü sonuçlanmıyor emin ol. Bunun rahatlığıyla çalışmaya devam et. Elinden geleni yap. Sıralaman ne gelirse. De ki burada hedefim buydu bu geldi. Yapacaklarımı üniversitede kendimi geliştirmeye sakladım. Biraz uzun oldu sanırım tekrar kusura bakma. İyi sosyaller…

Genişletmek için tıkla...