Zekamı gerçekten nasıl kullanacağımı bilmiyorum. Ailem, hocalarım, evimde ki çevrem hepsi çok zeki olduğumu, çalışırsam başaracağımı söylerdi. İlkokul öğretmenim ailemi okula çağırmıştı, bu çocuk gerçekten çok farklı, hiçbir işlem yapmadan çözemediği soru yok, her şeyi aklında tutabiliyor diye. Evet gerçekten işlem yapmadan çözebilme olayı bu seneye kadar gerçekti. Ama her şeyi aklında tutabilme meselesi hala devam ediyor, asıl yoran şey beni sanırım bu. Çünkü gerçekten yaşadığım her mutlu anı yani kısacası evimde olduğum her an bazen en küçük detayları ile bazen ise yüzeysel olarak aklımda. Okulda hoca anlatırken aklıma gelir, öyle tetiklenir krizlerim genellikle. Ve ya evimde ki bir arkadaşımın ismini duyarım öyle tetiklenir. Elime şans verseler bunları unutmak ister misin diye reddederim. Ama bu dargınlıktan kaçmanın başka bir yolunu bulmam lazım. Çünkü bu beni tek iç dünyam olarak değil, sosyal, fiziksel ve din anlamında inanılmaz etkiledi.