Falcon 9
Decapat
- Katılım
- 1 Ağustos 2023
- Mesajlar
- 388
- Çözümler
- 1
Daha fazla
- Cinsiyet
- Erkek
Merhabalar, 17 yaşındayım ve özgüven problemim var. Şöyle açıklayayım: Pandemiye kadar inanılmaz sosyal bir çocuktum. Küçüktüm ama atılgandım, her şeye hevesliydim ve en azından kendime güveniyordum. Pandemi başladığında, ilk yıl hâlâ aynıydım; sokağa çıkma yasağına rağmen dışarıdan eve gelmez, hep arkadaşlarımla takılır, gezer ve sosyalleşirdim.
Fakat birden PC bağımlısı bir çocuğa dönüştüm. Yaklaşık 7. sınıftan 10. sınıfa kadar PC bağımlısı, asosyal ve psikolojisi bozuk biriydim. Baya rezalet bir durumdaydım; kendime bakmaz, yediğime içtiğime dikkat etmez, günde 12 saat oyun oynar, hiç kimseyle iletişime geçmez, dışarı adım bile atmazdım ve obeziteye doğru gidiyordum.
Son 1 yıldır ise hayatıma her yönden düzen getirdim. Spora başladım, oyunları büyük ölçüde bıraktım ve kişisel hijyenime dikkat ediyorum. Kısaca, şu an her yönden daha iyiyim ve bunu çevrem de fark ediyor. İnsanlar “Şu anki halin baya iyi” diyor ve ben de farkındayım.
74 kg ve 180 cm boyundayım; benim için gayet atletik ve fit bir fiziğim var. 8 aydır spor yapıyor, beslenmeme dikkat ediyor ve koşulara çıkıyorum.
Ama insanlarla etkileşim konusunda hâlâ çok çekingenim. Kız-erkek, genç-yaşlı fark etmez; sohbet edemiyorum. Benden büyük ya da küçük olması da fark etmiyor. 9-10. sınıfta çok ciddi zorbalıklara uğramıştım ve şu an o kişilerle ilişkimi kestim. Yine de, hayatımdaki çoğu şeyi düzene sokmama rağmen bu problem hâlâ var.
Bunun en büyük sebebi, insanların düşüncelerini fazla kafama takmam. Yani mesele sosyalleşmek değil; 3 senedir aynı sınıfta olduğum kişilerle 2 yıl boyunca hiç iletişim kurmadım ve şimdi birden kurarsam, onların nasıl tepki vereceğini düşünüp çekiniyorum; anormal karşılarlar mı diye kafamda kuruyorum.
Mesela, en yakın arkadaşlarımdan biri belki de okulun en sosyal çocuğu. Sadece onunla takılsam, çok fazla insanla tanışıp konuşabilir ve sosyalleşebilirim. Ama dediğim gibi, kafamdaki mesele sosyalleşmek değil; sosyalleşmeye çalışınca insanların verebileceği (belki de asla vermeyecekleri) tepkileri kafamda kurup çekinmem.
Bunu nasıl aşabilirim? En azından basit tavsiyeler verirseniz sevinirim.
Fakat birden PC bağımlısı bir çocuğa dönüştüm. Yaklaşık 7. sınıftan 10. sınıfa kadar PC bağımlısı, asosyal ve psikolojisi bozuk biriydim. Baya rezalet bir durumdaydım; kendime bakmaz, yediğime içtiğime dikkat etmez, günde 12 saat oyun oynar, hiç kimseyle iletişime geçmez, dışarı adım bile atmazdım ve obeziteye doğru gidiyordum.
Son 1 yıldır ise hayatıma her yönden düzen getirdim. Spora başladım, oyunları büyük ölçüde bıraktım ve kişisel hijyenime dikkat ediyorum. Kısaca, şu an her yönden daha iyiyim ve bunu çevrem de fark ediyor. İnsanlar “Şu anki halin baya iyi” diyor ve ben de farkındayım.
74 kg ve 180 cm boyundayım; benim için gayet atletik ve fit bir fiziğim var. 8 aydır spor yapıyor, beslenmeme dikkat ediyor ve koşulara çıkıyorum.
Ama insanlarla etkileşim konusunda hâlâ çok çekingenim. Kız-erkek, genç-yaşlı fark etmez; sohbet edemiyorum. Benden büyük ya da küçük olması da fark etmiyor. 9-10. sınıfta çok ciddi zorbalıklara uğramıştım ve şu an o kişilerle ilişkimi kestim. Yine de, hayatımdaki çoğu şeyi düzene sokmama rağmen bu problem hâlâ var.
Bunun en büyük sebebi, insanların düşüncelerini fazla kafama takmam. Yani mesele sosyalleşmek değil; 3 senedir aynı sınıfta olduğum kişilerle 2 yıl boyunca hiç iletişim kurmadım ve şimdi birden kurarsam, onların nasıl tepki vereceğini düşünüp çekiniyorum; anormal karşılarlar mı diye kafamda kuruyorum.
Mesela, en yakın arkadaşlarımdan biri belki de okulun en sosyal çocuğu. Sadece onunla takılsam, çok fazla insanla tanışıp konuşabilir ve sosyalleşebilirim. Ama dediğim gibi, kafamdaki mesele sosyalleşmek değil; sosyalleşmeye çalışınca insanların verebileceği (belki de asla vermeyecekleri) tepkileri kafamda kurup çekinmem.
Bunu nasıl aşabilirim? En azından basit tavsiyeler verirseniz sevinirim.
