Abouu
Centipat
- Katılım
- 31 Temmuz 2024
- Mesajlar
- 29
- Çözümler
- 1
Daha fazla
- Cinsiyet
- Erkek
Selam herkese. Yaklaşık son bir aydır kafam gerçekten karışık ve bunu daha tecrübeli insanların objektif şekilde yorumlamasını istiyorum.
Lisedeyim. Spor yapıyorum, yazılımla ilgileniyorum ve gelecekle ilgili hedeflerim var. Dışarıdan bakınca her şey yolunda gibi durabilir ama içimde durum pek öyle değil. Sanki hayat bir anda hızlandı ama ben zihinsel olarak aynı hızda toparlanamadım.
Bu süreçte katıldığım bir oyun turnuvası oldu. Bir AVM'de yapılan etap yarışmasında maçlarımı kazandım ve etap ödülü aldım. Bu sayede final turuna çıkmaya hak kazandım. Kalabalık, izlenme ve baskı vardı ama garip bir şekilde orada dağılmadım. Hatta sahnede ve göz önünde olmak beklediğimden daha rahat hissettirdi. Bu süreçte İstanbul'a davet edildim ve çok büyük, ciddi bir arenada bulunma fırsatı yakaladım. O ortamı görmek, orada bulunmak benim için alışık olmadığım bir deneyimdi.
O günlerde Ebo'yla, Ati'yle ve bazı ünlü rapçilerle ayaküstü sohbet etme fırsatım da oldu. Normalde uzaktan gördüğün insanların aslında çok “normal” olduğunu görmek bana öz güven verdi.
Ama eve dönüp yalnız kaldığımda his tamamen değişti. O kalabalıklardan, büyük ortamlardan çıkıp kendi odama geçtiğimde kendimi garip bir şekilde çok önemsiz hissettim. İnsanların yaşadığı hayatlara, gördüğü ortamlara ve biriktirdiği deneyimlere bakınca, ben sanki hep aynı yerde sayıyormuşum gibi geldi. Gün içinde böyle ortamlar yaşanırken, akşam olunca yine mahalleme dönüp kendi içimde dönüp durduğumu fark ettim. Bu fark da içimde ciddi bir boşluk oluşturdu.
Bu durum geceleri daha da belirginleşti. Yatağa girdiğimde kafam susmuyor. Sürekli düşünmeye başlıyorum ve bu da uyku düzenimi bozdu. Son bir ayda zor uyuduğum, çok düşündüğüm geceler oldu. Gün içinde de farkında olmadan sürekli bir gerginlik taşıdığımı hissediyorum.
Bir yandan sahneyi ve görünür olmayı sevdiğimi fark ediyorum, bir yandan da içe dönük bir tarafım olduğunu görüyorum. Bir gün çok motiveyim, ertesi gün kendimi sorguluyorum. Bu çelişki kafamı gerçekten yoruyor.
Bunu acındırmak için yazmıyorum. Gerçekten merak ediyorum: Bu yaşta bu kadar düşünmek normal mi? Sahneyi sevip aynı zamanda çekingen olmak bir çelişki mi? Bu hisler geçici mi, yoksa bir şeyleri bilinçli şekilde değiştirmem mi gerekiyor?
Tecrübeli insanların yorumlarını duymak isterim. Okuyan herkese teşekkür ederim.
Lisedeyim. Spor yapıyorum, yazılımla ilgileniyorum ve gelecekle ilgili hedeflerim var. Dışarıdan bakınca her şey yolunda gibi durabilir ama içimde durum pek öyle değil. Sanki hayat bir anda hızlandı ama ben zihinsel olarak aynı hızda toparlanamadım.
Bu süreçte katıldığım bir oyun turnuvası oldu. Bir AVM'de yapılan etap yarışmasında maçlarımı kazandım ve etap ödülü aldım. Bu sayede final turuna çıkmaya hak kazandım. Kalabalık, izlenme ve baskı vardı ama garip bir şekilde orada dağılmadım. Hatta sahnede ve göz önünde olmak beklediğimden daha rahat hissettirdi. Bu süreçte İstanbul'a davet edildim ve çok büyük, ciddi bir arenada bulunma fırsatı yakaladım. O ortamı görmek, orada bulunmak benim için alışık olmadığım bir deneyimdi.
O günlerde Ebo'yla, Ati'yle ve bazı ünlü rapçilerle ayaküstü sohbet etme fırsatım da oldu. Normalde uzaktan gördüğün insanların aslında çok “normal” olduğunu görmek bana öz güven verdi.
Ama eve dönüp yalnız kaldığımda his tamamen değişti. O kalabalıklardan, büyük ortamlardan çıkıp kendi odama geçtiğimde kendimi garip bir şekilde çok önemsiz hissettim. İnsanların yaşadığı hayatlara, gördüğü ortamlara ve biriktirdiği deneyimlere bakınca, ben sanki hep aynı yerde sayıyormuşum gibi geldi. Gün içinde böyle ortamlar yaşanırken, akşam olunca yine mahalleme dönüp kendi içimde dönüp durduğumu fark ettim. Bu fark da içimde ciddi bir boşluk oluşturdu.
Bu durum geceleri daha da belirginleşti. Yatağa girdiğimde kafam susmuyor. Sürekli düşünmeye başlıyorum ve bu da uyku düzenimi bozdu. Son bir ayda zor uyuduğum, çok düşündüğüm geceler oldu. Gün içinde de farkında olmadan sürekli bir gerginlik taşıdığımı hissediyorum.
Bir yandan sahneyi ve görünür olmayı sevdiğimi fark ediyorum, bir yandan da içe dönük bir tarafım olduğunu görüyorum. Bir gün çok motiveyim, ertesi gün kendimi sorguluyorum. Bu çelişki kafamı gerçekten yoruyor.
Bunu acındırmak için yazmıyorum. Gerçekten merak ediyorum: Bu yaşta bu kadar düşünmek normal mi? Sahneyi sevip aynı zamanda çekingen olmak bir çelişki mi? Bu hisler geçici mi, yoksa bir şeyleri bilinçli şekilde değiştirmem mi gerekiyor?
Tecrübeli insanların yorumlarını duymak isterim. Okuyan herkese teşekkür ederim.
