Hayatınız nasıl ilerliyor?

Sorduğunuz için önce teşekkürler hocam. Anlarsın ya yapabileceğin şeyi bazen yapamaz gibi hissedersin. İşte tam öyle oluyor arada diyorum ki kendime yapamayacaksın çok kötü puan alacaksın. Hayatın bir fabrikada geçecek diye kötü oluyorum. Kısaca gelecek kaygısı.

Öyle değil hocam ya. İnanın bana daha iyi oluruz. Ben de çok kötü durumdayım ama zaten önemli olan psikolojiyi kaybetmemek. Yine de psikolojiyi sağlam tut hocam. Hayat saçma 1 sınavı kafaya takacak kadar uzun değil. Biraz da keyfini almak lazım. Hedefini bilmiyorum ama istediğin şeye ulaşacağını düşünüyorum.

Nasılsınız? Hayat nasıl gidiyor? Memnun olmadığınız şeyler var mı?
Hocam herkes kendi hayatını anlatmış ama sizi soran olmamış. Sizin hayatınız nasıl gidiyor?

Yorgunum. Ama sadece okul değil mevzu, her şeyden yoruldum. İnsanlarla konuşmaktan bile yoruldum. Günlerimi farklılaştıracak pek bir şey bulamıyorum yıllardır aynı terane. Ama insanlarla konuşmaktan sıkıldım çünkü bazen sinirleniyorum içten içe veya hararet çöküyor. Ağzımı açmaya üşeniyorum.

Dünyadan bağımsız asosyal bir hayat yaşıyoruz hocam. İnanın bana ne için uğraştığımızı bile bulamadım. Hayatta herhangi bir aktivitemiz yok sabah kalk vakit öldür uyu. Zaten zamanda su gibi geçiyor. Sizi çok iyi anlıyorum.
 
Şükür diyelim öncelikle ama maalesef istediklerim ve hayallerimden uzağım. Bekliyorum sonra daha çok bekliyorum onun haricinde hayat sıkıcı ilerliyor, çok takıntılı olmaya başladım.
 
Çok şükür kötü gitmiyor. Kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Onun dışında çok uzun süredir olmasını istediğim bir şey var, onun olmasını bekliyorum. Bütün hayatımı değiştirecek bir şey. Ondan da olumlu yanıt alırsam harika olacak.
 
Neyse bunaldım, içimi biraz açayım.
Hayatım güzel gitmiyor. Çok yalnızım. Ailem çok baskıcı ve aşırı korumacı. Birkaç insan dışında arkadaşlarımla pek buluşmayı sevmiyorum. Onun dışında sevdiğim 1-2 arkadaşım var. Onlarda şu an yoklar. Beni de çok sevmiyorlar-bence-. Arkadaşım yok yani anlayacağınız. 15 karne tatiline girdik. İngilizce öğrenecektim, oyun oynayacaktım, yazılım vb. şeyler öğrenecektim. Bunların hiçbirini yapamadım. Neden derseniz OKB rahatsızlığına sahibim. Bazı şeyler yük olarak biniyor ve dolayısıyla yapamıyorum. Bende şu an çok isterdim mutlu olmak. Acilen hem de çok ama çok acil kendimi toparlamam lazım. 1.dönem kötü geçti. Konuları tekrarlamam lazım ama daha kitap yüzü açamadım. Kafam karmakarışık. Okulu da sevmiyorum. Okulda da arkadaşım yok. İnsanlar canımı sıkıyor. Herkes canımı sıkıyor. Ailemle zaten anlaşamıyorum. Lanet olsun...
 
Dünyadan bağımsız asosyal bir hayat yaşıyoruz hocam. İnanın bana ne için uğraştığımızı bile bulamadım. Hayatta herhangi bir aktivitemiz yok sabah kalk vakit öldür uyu. Zaten zamanda su gibi geçiyor. Sizi çok iyi anlıyorum.
Valla bilmiyorum sıkıldım ama artık. Ne zaman insanlarla konuşsam içten içe öfke basıyor içimi. Okuldan kalan çok şey var üstümde, karakterimde falan. Bu yüzden okuldaki her canlıdan nefret ediyordum. Beni seven hocalar doluydu ama onlardan da nefret ediyordum çünkü canımı sıkıyorlardı ve okulun insanları olduğunu biliyordum. Konuştuğum arkadaşlarım var gene baya ama onlarla da konuşasım yok ama onları sevmediğimden değil, ağzımı açmaya üşendiğimden. Telefonlarını açmıyorum kimsenin, çok nadir açtığım oluyor ama konuşmaktan yoruluyorum öyle de. Kendimi inzivaya çektim ruhsal olarak. Kendimi geliştirmeye çalışıyorum son 2 senedir. Eski halime bakınca kendimden utanıyorum nasıl bu kadar cahildim diye. Eski halimden, Liseye yeni başlayan o halimden çok nefret ediyorum.
 
Günler geçtikçe daha da kötüye gidiyor. Babamla kaza yaptık en son, bizde bir şey yok çok şükür. Araç perte çıktı. Bir sürü borç varken ekmek teknemizde gitti.
 
Şu aralar hiçbir şey zevk vermiyor. Günlük rutin hayat devam ya.
 
Keşke zaman makinesi olsa da hayatımı kurup evlendiğim zamana ışınlansam. Şuan sadece kendimi geliştirmeye adadım. Kilo ver. İyi bir vücuda ulaş. Bu süreçte doktora git çene ameliyatı ol. Bacaklardan ol. Elleri güçlendir bunlar olana kadar hayat monoton sıkıcı olacak maalesef.
 
Vallahi bilmiyorum sıkıldım ama artık. Ne zaman insanlarla konuşsam içten içe öfke basıyor içimi. Okuldan kalan çok şey var üstümde, karakterimde falan. Bu yüzden okuldaki her canlıdan nefret ediyordum. Beni seven hocalar doluydu ama onlardan da nefret ediyordum çünkü canımı sıkıyorlardı ve okulun insanları olduğunu biliyordum. Konuştuğum arkadaşlarım var gene bayağı ama onlarla da konuşasım yok ama onları sevmediğimden değil, ağzımı açmaya üşendiğimden. Telefonlarını açmıyorum kimsenin, çok nadir açtığım oluyor ama konuşmaktan yoruluyorum öyle de. Kendimi inzivaya çektim ruhsal olarak. Kendimi geliştirmeye çalışıyorum son 2 senedir? Eski halime bakınca kendimden utanıyorum nasıl bu kadar cahildim diye. Eski halimden, liseye yeni başlayan o halimden çok nefret ediyorum.

Eğitim hayatımızdan pişmanız. Ben kişisel olarak konuşursam, meslek lisesi çıkışlıyım projeler denedin başarısız oldum. Hem param hem psikolojim gitti. Derslerim hep kötüydü şimdi ders çalışmaya çalışıyorum. 67 OBP ile üniversite kazanmaya çalışıyorum. Okuldan her zaman nefret ettim, arkadaşlarımdan kimse ile konuşmuyorum. Hiç kimse gelip de 1 kere "nasılsın?", "sağlığın sıhhatin iyi mi?" demiyor. Allah'a çok şükür ailem var ailem her daim arkamda. Eskiden bakıyorum da kendime sorumluluğun yok. Hayata karşı herhangi bir yükümlülüğün yok. Şimdi bakıyorum aileye yük derdi, para derdi var, gelecek kaygısı var. Hayata dair hiçbir beklentim yok.
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Technopat Haberler

Yeni konular

Geri
Yukarı