Yaşadıklarını çok iyi anlıyorum dostum. Seninle çok benzer durumdaydım. Lise ortamında hem fiziksel hem de psikolojik zorbalığa defalarca kez maruz kaldım. Çok zor bir okul dönemi geçirdim. Hayattan bıkmıştım, her pazar akşamı yaşama isteğim tamamen yok oluyordu. Gecelerimi saatlerce ağlayarak geçiriyordum. Anksiyete problemlerim var, zorbalığa nasıl karşı koyacağımı, ne yapacağımı hiç bilmiyordum. Hiç de bir şey yapamıyordum zaten. Kimseye hak ettiği karşılığı veremiyordum, sadece sessizce boyun eğmek zorunda kalıyordum. Zorbalık gerçekten yaşama isteğini sömüren bir şey. Benim lise hayatımdaki travmatik anılarım bende, öz güvenim üzerinde kalıcı hasarlar bıraktı.
Lütfen sen benim gibi yapma. Sessiz kalma, bu durumda haklı olan sensin. Gereken her şeyi yap, utanma, çekinme. Bu senin psikolojik sağlığın için çok önemli bir konu. Yaşadığın şeyler senin kendi değerini, önemini küçültmez. Şunu unutma: Zorbaların derdi her zaman kendileriyledir. Kendileri karakteri bozuk, cahil, sünepe varlıklardır. Kimisi hayatı boyunca böyle boş kafa, zavallı şekilde yaşayıp o şekilde de ölüp gidiyorlar. Kimisi de ileride yaptığı hatalardan pişman olup kendini düzeltmek için çabalıyor. Şimdi bu durumda sen asla sessiz kalmayıp hakkını aramalısın. Ailene yaşadığın zorlukları teker teker anlat, bu durum okul idaresine de taşınsın. Psikolojik olarak ne kadar yıprattığını büyüklerine duyurmalısın. Zorbalık yapanlara karşı da kendini savunmayı öğren.
