Babam vefat etti

Ahmet Kerem Yücel dedi:

Eskiden gösterdiği semptomları saymazsak yaklaşık 2 senedir ALS hastasıydı. Yatalaktı ve bakıma muhtaçtı. Konuşması hiç anlaşılmıyordu, sesi çoğu zaman çıkmıyordu bile. Son birkaç aydır aramız çok iyiydi, sürekli sarılıyorduk, beraber film izliyorduk vs. Yaklaşık 24 saat önce gözlerinin kapalı olduğunu ve cevap vermediğini gördük, hemen ambulans çağırıp hastaneye gittik. Hastanede bir süre bekledikten sonra doktor vefat ettiğini söyledi, bugün de cenazesi vardı. Kalbim acıyor ve içimde bir boşluk var. Neyse ki hastalığında ona karşı görevlerimi yerine getirdim. (Buraya anlatarak alacağım sevabı düşürmek istemiyorum.) Sarıldığımız fotoğraflara bakıp ağlıyorum, buraya içimi dökmek istedim. Sizden isteğim de dua etmeniz. Canım babam, seni çok seviyorum, mekânın cennet olsun.

Genişletmek için tıkla...

emirhaniolo dedi:

Bunu yazarken senin yaşadığın duygunun nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. 2 gün önce de benim babam vefat etti. 61 yaşındaydı, 3 yıl önce by-pass ameliyatı olmuştu. Her sene beynine pıhtı atıyordu, hastanede konaklıyordu 1-2 hafta. Ama eninde sonunda iyileşiyordu işte. Ama 2 gün önce bir anda hiçbir şey yokken ani bir ölümle vefat etti. O gün memleketimiz olan ilçeye geçmişti, cenaze vardı ona katılmıştı. O gün de keyfi yerindeymiş onu o gün görenler öyle söylüyor. Sabah kalktı, arabasını sürdü aslanlar gibi gitti geldi tekrar evine akşam, bize son kez selamını verdi. Eve geldikten 10 dakika sonra rahatsızlandı. Belki de o an vefat etti bilmiyorum, hastaneye yetiştirdiğimizde de kurtarılamadı. Çok üzgünüm ama yapacak bir şey yok. Kendimi nasıl teselli ediyorum; o gün belki evde değilken de vefat edebilirdi. Ama son kez evine geldi bize selam verdi öyle gitti. Bunun tesadüf olmadığını düşünüyorum.

Her neyse, sevdikleri hala hayatta olupta bu mesajı okuyan kişi, her anın değerini bil. 20 yaşında yetim bir kardeşinden sana nasihat.

Genişletmek için tıkla...

Ahmet Kerem Yücel dedi:

Eskiden gösterdiği semptomları saymazsak yaklaşık 2 senedir ALS hastasıydı. Yatalaktı ve bakıma muhtaçtı. Konuşması hiç anlaşılmıyordu, sesi çoğu zaman çıkmıyordu bile. Son birkaç aydır aramız çok iyiydi, sürekli sarılıyorduk, beraber film izliyorduk vs. Yaklaşık 24 saat önce gözlerinin kapalı olduğunu ve cevap vermediğini gördük, hemen ambulans çağırıp hastaneye gittik. Hastanede bir süre bekledikten sonra doktor vefat ettiğini söyledi, bugün de cenazesi vardı. Kalbim acıyor ve içimde bir boşluk var. Neyse ki hastalığında ona karşı görevlerimi yerine getirdim. (Buraya anlatarak alacağım sevabı düşürmek istemiyorum.) Sarıldığımız fotoğraflara bakıp ağlıyorum, buraya içimi dökmek istedim. Sizden isteğim de dua etmeniz. Canım babam, seni çok seviyorum, mekânın cennet olsun.

Genişletmek için tıkla...

emirhaniolo dedi:

Bunu yazarken senin yaşadığın duygunun nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. 2 gün önce de benim babam vefat etti. 61 yaşındaydı, 3 yıl önce by-pass ameliyatı olmuştu. Her sene beynine pıhtı atıyordu, hastanede konaklıyordu 1-2 hafta. Ama eninde sonunda iyileşiyordu işte. Ama 2 gün önce bir anda hiçbir şey yokken ani bir ölümle vefat etti. O gün memleketimiz olan ilçeye geçmişti, cenaze vardı ona katılmıştı. O gün de keyfi yerindeymiş onu o gün görenler öyle söylüyor. Sabah kalktı, arabasını sürdü aslanlar gibi gitti geldi tekrar evine akşam, bize son kez selamını verdi. Eve geldikten 10 dakika sonra rahatsızlandı. Belki de o an vefat etti bilmiyorum, hastaneye yetiştirdiğimizde de kurtarılamadı. Çok üzgünüm ama yapacak bir şey yok. Kendimi nasıl teselli ediyorum; o gün belki evde değilken de vefat edebilirdi. Ama son kez evine geldi bize selam verdi öyle gitti. Bunun tesadüf olmadığını düşünüyorum.

Her neyse, sevdikleri hala hayatta olupta bu mesajı okuyan kişi, her anın değerini bil. 20 yaşında yetim bir kardeşinden sana nasihat.

Genişletmek için tıkla...

poyriho dedi:

Acınıza ortak olayım diye bende kendimden bahsedeyim biraz. Bende babamı kaybettim ama kaybettiğimde 5.sınıfın başlarındaydım, Babam kanser olduğunu şahsen biliyordu ama çok rahat bir adam olduğundan gram korku belirtisi göstermemişti ya da benden saklamıştı. Kendisine her gün ziyarete gidip geliyorduk ama o yaşta onun öleceğini anlamıştım, nereden anladın diye sormayın, anlamıştım. Bir kaç sene sonra aileden 2 kişi daha vefat etmeden önce de anlamıştım çünkü. Neyse, Kendisi kanserdi ama hangi evresi bilmiyorum ama kurtarılamadığına göre ve tedaviler işe yaramadığına göre belli ki son veya 3.evre falandı. Kendisine dair maalesef çok anım zaten yoktu, işkolik bir insandı. Ona dair hatırladıklarım kendisinin avukatlık bürosuna gidip gelmemiz ve her zaman yürüyüşe çıkmamızdı. Yürüyüş yapmayı seviyordu. Kendisi de öleceğini anlamış olacak ki beni 1 senede 4-5 farklı şehre götürdü, bir sürü plaja gittik falan. Ama o anlarda bile gram üzüldüğünü hatırlamıyorum kendisinin. Neyse işte kısacası kendisini küçük yaşta kaybettim, değerini bilememiş olabilirim çünkü hala daha mezarına gitmedim. 10 sene oldu olacak neredeyse.
Kısacası ailenizle iyi vakit geçirin arkadaşlar, bir anda ansızın gelen bir şey çünkü. Ne olacağını da kestiremiyorsunuz neredeyse. Aile ilişkilerinizi de sıkı tutun. Çünkü giden cidden gidiyor ve zamanla kendisinin sesini dahi unutuyorsunuz.

Genişletmek için tıkla...

Ahmet Kerem Yücel dedi:

Eskiden gösterdiği semptomları saymazsak yaklaşık 2 senedir als hastasıydı. Yatalaktı ve bakıma muhtaçtı. Konuşması hiç anlaşılmıyordu, sesi çoğu zaman çıkmıyordu bile. Son birkaç aydır aramız çok iyiydi, sürekli sarılıyorduk, beraber film izliyorduk vs. yaklaşık 24 saat önce gözlerinin kapalı olduğunu ve cevap vermediğini gördük, hemen ambulans çağırıp hastaneye gittik. Hastanede bir süre bekledikten sonra doktor vefat ettiğini söyledi, bugün de cenazesi vardı. Kalbim acıyor ve içimde bir boşluk var. Neyse ki hastalığında ona karşı görevlerimi yerine getirdim. (buraya anlatarak alacağım sevabı düşürmek istemiyorum.) Sarıldığımız fotoğraflara bakıp ağlıyorum, buraya içimi dökmek istedim. Sizden isteğim de dua etmeniz. Canım babam, seni çok seviyorum, mekânın cennet olsun.

Genişletmek için tıkla...

emirhaniolo dedi:

Bunu yazarken senin yaşadığın duygunun nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. 2 gün önce de benim babam vefat etti. 61 yaşındaydı, 3 yıl önce by-pass ameliyatı olmuştu. Her sene beynine pıhtı atıyordu, hastanede konaklıyordu 1-2 hafta. Ama eninde sonunda iyileşiyordu işte. Ama 2 gün önce bir anda hiçbir şey yokken ani bir ölümle vefat etti. O gün memleketimiz olan ilçeye geçmişti, cenaze vardı ona katılmıştı. O gün de keyfi yerindeymiş onu o gün görenler öyle söylüyor. Sabah kalktı, arabasını sürdü aslanlar gibi gitti geldi tekrar evine akşam, bize son kez selamını verdi. Eve geldikten 10 dakika sonra rahatsızlandı. Belki de o an vefat etti bilmiyorum, hastaneye yetiştirdiğimizde de kurtarılamadı. Çok üzgünüm ama yapacak bir şey yok. Kendimi nasıl teselli ediyorum; o gün belki evde değilken de vefat edebilirdi. Ama son kez evine geldi bize selam verdi öyle gitti. Bunun tesadüf olmadığını düşünüyorum.

Her neyse, sevdikleri hala hayatta olupta bu mesajı okuyan kişi, her anın değerini bil. 20 yaşında yetim bir kardeşinden sana nasihat.

Genişletmek için tıkla...

Reis_Gezer dedi:

Başınız sağ olsun. Ben de şu anda babamı kaybetmek üzereyim 2 senedir gbm 4 denen belayla uğraşıyoruz bilinen bir tedavisi yok beyin sapında adamı yavaş yavaş eritiyor yaşım küçük olsa da çektiğiniz acıyı yakından tanıyorum hastalıktan ölen insanların hükmen şehit sayıldığını duymuştum umarım Allah cennetinde en üst makamında ağırlar günahlarını affeyler.

Genişletmek için tıkla...