Aile evinden bıktım

Ona aç hocam mecbur, Birilerine kendini açman lazım ki delirme sonra. Ben kendimi birilerine açıyordum kimse halimden anlamıyordu veya tam tavsiye veremiyorlardı, işime yarayacak yani. 1-2 sene ciddi delirmiştim, sonra nasıl oldu bilmiyorum ama düzeldi. O yüzden korkma yani, kimsenin seni yadırgama gibi bir hakkı yok zaten.
Hocam 1-2 sene tam olarak ne oldu da delirdiniz? Nasıl delirdiniz?
 
Her ne kadar sıkılsanda eğer şiddet yoksa ki olmadığını yazmışsın. Onları ileride özleyeceksin ve onlar o zaman yanında olmayacak, o yüzden kendi kendini darlamayı bırakman lazım. Fazla düşünmek sadece sana zarar verir ve çevren ile olan ilişkine baban ne iş yapıyor bilmiyorum ama 12 bin bir kulaklık için verilmesi çoğu aile için problem bir fiyat.

Babanıda anlamaya çalış...

Ayrıca psikologlar işe yaramaz insanlar, psikiyatri ile görüşmen daha doğru olur.
Bunların hepsi artık bir yalandan ibaret. İnsan büyüdükçe ve yaşadıklarından tecrübelenip travma aldıkça duygusuzlaşıp soğukkanlı oluyor. Bana böyle kötü hayat yaşatan, psikolojik şiddet uygulayan ailem olsaydı direkt çeker gider ebeveynlikten reddederdim. Hayatta olmamaları, olup böyle hayat yaşatmalarından iyidir.
Bu arada psikiyatristler sadece ilaç yazıyor, 1-2 dakika nasıl olduğunu sorup gönderiyor.
 
Geçmiş olsun. Ebeveynlerin sana ne yaparsa yapsın saygıda kusur etme. Yoksa haksız olan sen çıkarsın. Böyle durumlarda kuzenlerinin ebeveynleri sana yardımcı olmalı. Babanı bu tür harcamalara sen ikna edemiyorsan bir büyüğün ikna edebilir.
Maalesef bir büyüğüm yok. Kuzenimin ailesini bu işe sokamam.

Benim babamda sizin gibiydi eskiden, fiyatlar konusunda da baya bilgisizdi. Saçma saçma konuşmaları oluyordu. Bir iki bağırır sonra susardı. Klasik Türk Aile babası kızacak bir şey illah bulur. Bir iki bağırır çağırır sonra susar. Ona laf söylediğinde karşı gelme der. Tabi sessiz kaldığımızda da biz sinirleniyorduk. Sonra da kuzenime derdimi açardım, o da açardı. Onun babası da öyleymiş. Gerçi kardeşler. Yetişkin olana kadar bu süreç böyle devam etti. Sonra tartışmalarımız bitti. Bir süre sonra ailenin sana karşı yumuşayacağını düşünüyorum. Yani onlar belli bir yaşa gelince sonradan jetonları düşüyor. Bunun için benim babamın 49-50 yaşına gelmesi gerekmişti. Şimdi gül gibi geçinip gidiyoruz. Birde yetişkin olmama rağmen çalışmıyorum, ona laf yapmıyor. Şimdi bir şey alacaksam en iyisini al diyip para veriyor da piyasayı oda çok bilmiyor. :)

Üniversite için başka şehre gidersen rahatlarsın.
Mecbur öyle yapacağım. Az önce masa yemek yerken konuşmadı ama hafif yumuşadı. Benim de hatam var. Keşke almadan önce bir kez daha diyip öyle alsaydım.

Bunların hepsi artık bir yalandan ibaret. İnsan büyüdükçe ve yaşadıklarından tecrübelenip travma aldıkça duygusuzlaşıp soğukkanlı oluyor. Bana böyle kötü hayat yaşatan, psikolojik şiddet uygulayan ailem olsaydı direkt çeker gider ebeveynlikten reddederdim. Hayatta olmamaları, olup böyle hayat yaşatmalarından iyidir.
Bu arada psikiyatristler sadece ilaç yazıyor, 1-2 dakika nasıl olduğunu sorup gönderiyor.
Katılıyorum hocam. Ama ona bakarsak ileride de çok güzel bir hayat yaşayacak çocuğum olacak. En azından nasıl baba olmam gerektiğini öğreniyoruz :D
 
Maalesef bir büyüğüm yok. Kuzenimin ailesini bu işe sokamam.


Mecbur öyle yapacağım. Az önce masa yemek yerken konuşmadı ama hafif yumuşadı. Benim de hatam var. Keşke almadan önce bir kez daha diyip öyle alsaydım.
Gene kızacak bir şey bulur. :) Bu yaşlarda huylu huyundan vazgeçmiyor. Birde üniversite sırasında kısa süreli ayrılık size özlem duymalarını sağlayacaktır. Size karşı da tavrı değişebilir.

Bu yüzden babanızın tavırlarını sürekli ciddiye alıp sinirlenmeyin, sinirlenirseniz de burada dertleşiriz. Anonim hesaplarız. :)
 

Bu konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Technopat Haberler

Yeni konular

Geri
Yukarı