Çocukken ne olmak istiyordunuz ve ne oldunuz?

Chloe Price

Centipat
Katılım
28 Haziran 2020
Mesajlar
2.898
Makaleler
1
Çözümler
14
Yer
Arcadia Bay
@M.Arda Solmaz

Asıl sıkıntı o zaten. Çalışmaya başlayamıyorum. Çalışamıyorum. Çünkü istemiyorum ve hiç sevmiyorum. Evet, ben de çalışmam gerektiğinin farkındayım. Ama olmuyor. Çalışmaya başlayamıyorum ki devamı gelsin.
Umarım bir gün hayallerinize kavuşursunuz. Gelecekte siz ve sizin gibi insanlar iyi işler yapacaktır.
Herkes inanmasa da ben azından bunun doğru olduğunu düşünüyorum. Sadece benim buna inanmam yetmez tabii.
 

M.Arda Solmaz

Decipat
Katılım
3 Eylül 2019
Mesajlar
1.576
Makaleler
1
Çözümler
3
@M.Arda Solmaz

Asıl sıkıntı o zaten. Çalışmaya başlayamıyorum. Çalışamıyorum. Çünkü istemiyorum ve hiç sevmiyorum. Evet, ben de çalışmam gerektiğinin farkındayım. Ama olmuyor. Çalışmaya başlayamıyorum ki devamı gelsin.

Nerede yaşıyorsun? Büyük ihtimalle gününün çoğunu bilgisayar başında geçiriyorsun ve bunu seviyorsun. O zaman sevdiğin bir şeyle alakalı iş yap. Altyapı varsa iyi internet bağlat yayın başla, YouTube kanalı aç. Olmadı blog sitesi aç yalandan hikayeler uydur okurların artarsa reklamlardan para kazan. Ya da basketbolda yetenekliysen oradan devam et(Türkiye şartlarında bunu pek önermem ama yine de yapılabilir.) hiç olmadı oynadığın Online oyunun üzerine düş e-sporcu olma yolunda ilerle ki bence bu meslek geleceğin mesleği ve ileride çok büyük şeyler olabilir saçma sapan fiyatlar konuşabiliriz. Hiç olmadı git sanayide veya başka bir yerde 4-5 sene köpek gibi çalış para biriktir ondan sonra araba veya teknoloji alet al sat yaparak para kazan.
 

İlker Burak

Decipat
Katılım
27 Mart 2020
Mesajlar
4.702
Çözümler
4
Yer
Ankara
Küçükken ara ara birkaç mesleği beğensem de hiçbir zaman hedefim tam şu demedim. 15 yaşıma geldim hala ne olacağımı bilmiyorum. Hayat nereye götürürse artık.
 

f3turan

Decapat
Katılım
9 Mayıs 2020
Mesajlar
5.593
Çözümler
22
Yer
Street Ball
Nerede yaşıyorsun? Büyük ihtimalle gününün çoğunu bilgisayar başında geçiriyorsun ve bunu seviyorsun. O zaman sevdiğin bir şeyle alakalı iş yap. Altyapı varsa iyi internet bağlat yayın başla, YouTube kanalı aç. Olmadı blog sitesi aç yalandan hikayeler uydur okurların artarsa reklamlardan para kazan. Ya da basketbolda yetenekliysen oradan devam et(Türkiye şartlarında bunu pek önermem ama yine de yapılabilir.) hiç olmadı oynadığın Online oyunun üzerine düş e-sporcu olma yolunda ilerle ki bence bu meslek geleceğin mesleği ve ileride çok büyük şeyler olabilir saçma sapan fiyatlar konuşabiliriz. Hiç olmadı git sanayide veya başka bir yerde 4-5 sene köpek gibi çalış para biriktir ondan sonra araba veya teknoloji alet al sat yaparak para kazan.
Ankara'da yaşıyorum. İnternet üzerinden yapabileceğim bir iş, benim için her zaman daha iyidir.
 

M.Arda Solmaz

Decipat
Katılım
3 Eylül 2019
Mesajlar
1.576
Makaleler
1
Çözümler
3
Ben de dandik bir ülkede futbolcuyum bu yüzden büyük takımlara gidemem deyip çalışasım gelmiyor.

Not: Kuzey Kıbrıs.

Benim 13-17 yaş aralığımdaki kafa. Fizik mücadelesinin üst düzey olduğu bir amatör ligde 15 yaşımda altyapısından a takımına alındım. 15 yaşımda goller attım amatör ligde, 100 metreyi 10.07 gibi kısa bir sürede koşabilecek hıza sahibim fakat tek yeteneğim hızım ve şutlarımdı gram çalım atma ve adam geçme yeteneğim yoktu, bu yüzden çalıştığım hiçbir hoca beni önemsemedi, amatör takım hocam ve kendimi kurtarma şansımın olduğu 2. lig takımının altyapısına gittiğimde karşılaştığım hocam hariç. 2. lig takımının altyapı seçmelerine gittim seçmeler 2 şer gün arayla 3 evreden oluşuyordu. Hoca ilk evrede yanıma gelip seni seçtim bir dahaki seçmelerde kendini yorma sakatlanma dedi. Çok sevindim o gün dedim ki işte oldu sonunda biri beni önemsedi dedim. Takıma girdim ve 1 ay boyunca oynadım çift forvet oynadık yanımdaki arkadaşla o benim tam tersime çok yetenekli iyi adam eksilten ve muazzam oyun görüşü olan bir çocuktu. Ben rakip defansı hızım ve fiziğimle yıpratır o ise bu durumdan faydalanır ya gol atar ya da bana çok iyi bir pas atarak kaleciyle karşı karşıya bırakır gol attırırdı. Çok iyi ikili olmuştuk takımın as başkanı her maç gelip bizi izliyordu altyapıda olmamıza rağmen bazı geceler a takım ile spor salonunda çalıştırıyordu, fakat çok uzun sürmedi :( ben havalar sıcak olduğu ve tadını sevdiğim için günde en az 3 şişe ginseng aromalı maltana içiyordum. Üstünde enerji içeceği yazıyordu fakat ben pek takmadım son hafta zararını gösterdi, karnıma çok feci ağırı girdi, çok sıkı çalıştığımız için göbeğim düştü sandım 2 gün doktora gitmedim fakat acıda hiç dinmedi babanneme bardak çektirdim yine dinmedi. Apandistimi 14 yaşımda patlattığım için apandistim yok, dedim ki belki orası yapıyordur diye korktum en son annemin zoruyla hastaneye gittim. Neden annemin zoruyla çünkü bir şey çıkarsa bu rüya sonlanır diye korktum ve korktuğum başıma geldi. Doktora gittik doktor kan aldı test yaptı ve direk 1 litre serum taktı, 2 gün hastanede yattım 18 litre serum ve 7 kere kanımı aldılar. En son bir ilaç verdiler ve ağırı az da olsa dindi. Taburcu olmak için doktorun yanına gittik doktor direk kağıdı gösterdi ve bana senin anlayacağın dilden konuşayım dedi. 190 sayısını göstererek bu senin böbreklerinde olması gereken bir maddenin normal insanlarda çıkabilecek en yüksek değeri, parantez içindeki 6874'ü göstererek te bu ise senin ilk geldiğinde o maddenin çıkan değeri, biz onca serum ve ilaçla en son kan aldığımızda ölçtüğümüzde bile bunu 400'e anca indirdik dedi. Ve hiç enerji içeceği kullandın mı diye sordu ben de korkup yok dedim (artık o an niye korkup yok dedim onu ben de bilmiyorum). 3 ay boyunca koşmak, zıplamak ve özellikle futbol oynamak yok dedi. İşte orada yıkıldım. Hocama söylediğimde çok üzüldü. Ben ise sevdiğim şeyi kaybettim, aradan 3 ay geçti ben düğün salonunda çalışıyordum o arkadaşım yanıma geldi ve 'eğer iyileştiysen hoca seni çağırıyor' dedi, ben ise tam o anda futbolla olan tüm bağımı kestim ve arkadaşa yok deyip ertesi gün hocayla konuşup takımı bıraktım. Pilotluk olayından sonra 2. yıkılışımı da yaşadım. Şu an ise 3. sünün kötü sonla bitmemesi için çabalıyorum.
Benim 13-17 yaş aralığımdaki kafa. Fizik mücadelesinin üst düzey olduğu bir amatör ligde 15 yaşımda altyapısından a takımına alındım. 15 yaşımda goller attım amatör ligde, 100 metreyi 10.07 gibi kısa bir sürede koşabilecek hıza sahibim fakat tek yeteneğim hızım ve şutlarımdı gram çalım atma ve adam geçme yeteneğim yoktu, bu yüzden çalıştığım hiçbir hoca beni önemsemedi, amatör takım hocam ve kendimi kurtarma şansımın olduğu 2. lig takımının altyapısına gittiğimde karşılaştığım hocam hariç. 2. lig takımının altyapı seçmelerine gittim seçmeler 2 şer gün arayla 3 evreden oluşuyordu. Hoca ilk evrede yanıma gelip seni seçtim bir dahaki seçmelerde kendini yorma sakatlanma dedi. Çok sevindim o gün dedim ki işte oldu sonunda biri beni önemsedi dedim. Takıma girdim ve 1 ay boyunca oynadım çift forvet oynadık yanımdaki arkadaşla o benim tam tersime çok yetenekli iyi adam eksilten ve muazzam oyun görüşü olan bir çocuktu. Ben rakip defansı hızım ve fiziğimle yıpratır o ise bu durumdan faydalanır ya gol atar ya da bana çok iyi bir pas atarak kaleciyle karşı karşıya bırakır gol attırırdı. Çok iyi ikili olmuştuk takımın as başkanı her maç gelip bizi izliyordu altyapıda olmamıza rağmen bazı geceler a takım ile spor salonunda çalıştırıyordu, fakat çok uzun sürmedi :( ben havalar sıcak olduğu ve tadını sevdiğim için günde en az 3 şişe ginseng aromalı maltana içiyordum. Üstünde enerji içeceği yazıyordu fakat ben pek takmadım son hafta zararını gösterdi, karnıma çok feci ağırı girdi, çok sıkı çalıştığımız için göbeğim düştü sandım 2 gün doktora gitmedim fakat acıda hiç dinmedi babanneme bardak çektirdim yine dinmedi. Apandistimi 14 yaşımda patlattığım için apandistim yok, dedim ki belki orası yapıyordur diye korktum en son annemin zoruyla hastaneye gittim. Neden annemin zoruyla çünkü bir şey çıkarsa bu rüya sonlanır diye korktum ve korktuğum başıma geldi. Doktora gittik doktor kan aldı test yaptı ve direk 1 litre serum taktı, 2 gün hastanede yattım 18 litre serum ve 7 kere kanımı aldılar. En son bir ilaç verdiler ve ağırı az da olsa dindi. Taburcu olmak için doktorun yanına gittik doktor direk kağıdı gösterdi ve bana senin anlayacağın dilden konuşayım dedi. 190 sayısını göstererek bu senin böbreklerinde olması gereken bir maddenin normal insanlarda çıkabilecek en yüksek değeri, parantez içindeki 6874'ü göstererek te bu ise senin ilk geldiğinde o maddenin çıkan değeri, biz onca serum ve ilaçla en son kan aldığımızda ölçtüğümüzde bile bunu 400'e anca indirdik dedi. Ve hiç enerji içeceği kullandın mı diye sordu ben de korkup yok dedim (artık o an niye korkup yok dedim onu ben de bilmiyorum). 3 ay boyunca koşmak, zıplamak ve özellikle futbol oynamak yok dedi. İşte orada yıkıldım. Hocama söylediğimde çok üzüldü. Ben ise sevdiğim şeyi kaybettim, aradan 3 ay geçti ben düğün salonunda çalışıyordum o arkadaşım yanıma geldi ve 'eğer iyileştiysen hoca seni çağırıyor' dedi, ben ise tam o anda futbolla olan tüm bağımı kestim ve arkadaşa yok deyip ertesi gün hocayla konuşup takımı bıraktım. Pilotluk olayından sonra 2. yıkılışımı da yaşadım. Şu an ise 3. sünün kötü sonla bitmemesi için çabalıyorum.

Şunu da ekliyeyim 1 gün daha doktora gitmezsem 2 böbreğimin patlamasıyla hayatımı kaybedebilirmişim.
 

xCheesy99

Centipat
Katılım
4 Haziran 2020
Mesajlar
3.547
Makaleler
2
Çözümler
8
Yer
Sweet Home Alabama
Benim 13-17 yaş aralığımdaki kafa. Fizik mücadelesinin üst düzey olduğu bir amatör ligde 15 yaşımda altyapısından a takımına alındım. 15 yaşımda goller attım amatör ligde, 100 metreyi 10.07 gibi kısa bir sürede koşabilecek hıza sahibim fakat tek yeteneğim hızım ve şutlarımdı gram çalım atma ve adam geçme yeteneğim yoktu, bu yüzden çalıştığım hiçbir hoca beni önemsemedi, amatör takım hocam ve kendimi kurtarma şansımın olduğu 2. lig takımının altyapısına gittiğimde karşılaştığım hocam hariç. 2. lig takımının altyapı seçmelerine gittim seçmeler 2 şer gün arayla 3 evreden oluşuyordu. Hoca ilk evrede yanıma gelip seni seçtim bir dahaki seçmelerde kendini yorma sakatlanma dedi. Çok sevindim o gün dedim ki işte oldu sonunda biri beni önemsedi dedim. Takıma girdim ve 1 ay boyunca oynadım çift forvet oynadık yanımdaki arkadaşla o benim tam tersime çok yetenekli iyi adam eksilten ve muazzam oyun görüşü olan bir çocuktu. Ben rakip defansı hızım ve fiziğimle yıpratır o ise bu durumdan faydalanır ya gol atar ya da bana çok iyi bir pas atarak kaleciyle karşı karşıya bırakır gol attırırdı. Çok iyi ikili olmuştuk takımın as başkanı her maç gelip bizi izliyordu altyapıda olmamıza rağmen bazı geceler a takım ile spor salonunda çalıştırıyordu, fakat çok uzun sürmedi :( ben havalar sıcak olduğu ve tadını sevdiğim için günde en az 3 şişe ginseng aromalı maltana içiyordum. Üstünde enerji içeceği yazıyordu fakat ben pek takmadım son hafta zararını gösterdi, karnıma çok feci ağırı girdi, çok sıkı çalıştığımız için göbeğim düştü sandım 2 gün doktora gitmedim fakat acıda hiç dinmedi babanneme bardak çektirdim yine dinmedi. Apandistimi 14 yaşımda patlattığım için apandistim yok, dedim ki belki orası yapıyordur diye korktum en son annemin zoruyla hastaneye gittim. Neden annemin zoruyla çünkü bir şey çıkarsa bu rüya sonlanır diye korktum ve korktuğum başıma geldi. Doktora gittik doktor kan aldı test yaptı ve direk 1 litre serum taktı, 2 gün hastanede yattım 18 litre serum ve 7 kere kanımı aldılar. En son bir ilaç verdiler ve ağırı az da olsa dindi. Taburcu olmak için doktorun yanına gittik doktor direk kağıdı gösterdi ve bana senin anlayacağın dilden konuşayım dedi. 190 sayısını göstererek bu senin böbreklerinde olması gereken bir maddenin normal insanlarda çıkabilecek en yüksek değeri, parantez içindeki 6874'ü göstererek te bu ise senin ilk geldiğinde o maddenin çıkan değeri, biz onca serum ve ilaçla en son kan aldığımızda ölçtüğümüzde bile bunu 400'e anca indirdik dedi. Ve hiç enerji içeceği kullandın mı diye sordu ben de korkup yok dedim (artık o an niye korkup yok dedim onu ben de bilmiyorum). 3 ay boyunca koşmak, zıplamak ve özellikle futbol oynamak yok dedi. İşte orada yıkıldım. Hocama söylediğimde çok üzüldü. Ben ise sevdiğim şeyi kaybettim, aradan 3 ay geçti ben düğün salonunda çalışıyordum o arkadaşım yanıma geldi ve 'eğer iyileştiysen hoca seni çağırıyor' dedi, ben ise tam o anda futbolla olan tüm bağımı kestim ve arkadaşa yok deyip ertesi gün hocayla konuşup takımı bıraktım. Pilotluk olayından sonra 2. yıkılışımı da yaşadım. Şu an ise 3. sünün kötü sonla bitmemesi için çabalıyorum.

Şunu da ekliyeyim 1 gün daha doktora gitmezsem 2 böbreğimin patlamasıyla hayatımı kaybedebilirmişim.

Hocam çok zor olmuş cidden. İnşallah 3. şansını da iyi kullanma ve başarılı kullanma fırsatın olur. Ben 14 yaşındayım ve yaklaşık 5 sene boyunca eski takımımda oynadım diğerlerine göre fazla hırslı ve atılgandım diye dışladılar beni gerek hocalar sevmedi gerek insanlar kıskandı ben gittim seçmelere sonra transfer oldum yeni takımıma ve 2 senedir mutluyum. Hocalar yemek günü yapacakken kimseyi çağırmıyor diyor babam antrenör olduğu için beni de çağırıyor hoca bana konuşuyor iyi misin? Mutlu musun? Bir şey istersen ben öderim falan diyor gerçekten takımla bağım yüksek. Ben U15'e yükseldim geçen sene 13 yaşındayken ama bazen genç takımla bile antrenmanlara çıktım orada da iyi arkadaşlıklar edindim kendi takımımda da edindim. Bir gün maç günü oldu her maçta iyi oynarken bir an bana bir şey oldu. Hoca beni sol bek yerine attı hiç tecrübem yok orada genellikle forvet arkası ile sağ kanat oynuyorum çünkü her neyse işte çok pas hatası yaptım o gün futboldan çok soğudum neredeyse 1 ay antrenman yapmak istemedim ama kendi sağlığımı düşünüp gitmek istedim antrenmanlara. Rövanş olduğunda ise hoca beni tam yerime koydu ve 2 gol 1 asistlik performans yaptım. Maçın son anlarında bir tanesi topu bırakıp gelip ayağıma taban girdi ve kemiğim kırıldı o kadar gün yattım hastahanede ve artık her şeyin sona erdiğini düşünüyordum. Olaylarımız benzer. Kemiğim iyileşmişti fakat kendimi yorgun ve isteksiz hissediyordum ve halen daha hissediyorum yaklaşık 2.5 ay antrenman yapmıyorum corona yüzünden kapalı antrenmanlar. Ama bireysel antrenmanlarıma şansım varken yapmak istemiyorum sürekli abur cubur yiyorum sağlıksız besleniyorum uyku düzenim öldü. Ülkenin futbolu çok vahim durumda hiç scout falan yok neredeyse. Kendime söz veriyorum toparla bırakma sakın diye ama olmuyor. Soğudum her şeyden. Dersler yüzünden de vakit bulamıyorum.
 
Yukarı