Ama işte fark şu: O dönem bu tarz şeyler daha çok "ünlü sanatçı alanı"yla sınırlı kalıyordu, sanki "sahne dünyasının özel kuralı" gibi algılanıyordu. Hayatın geneline, okula, sokağa, aileye, çocuklara yayılınca birden "bu artık alışılageldik değil, dayatma" tepkisi patlıyor. Eskiden "hasta" damgası yese de, ünlü olunca "deha"ya dönüşebiliyordu bu kişiler. Şimdi ise LGBT+ meselesi daha geniş, daha görünür, daha politik hale gelince tahammül sınırı daralıyor gibi.
Eskiden olsa belki sadece magazin haberi olurdu, şimdi siyasi mesaj olarak okunuyor. Kültürde "alışmak" meselesi tam da bu sınırda düğümleniyor işte: Sanatçıya özel tolerans var, ama günlük hayata, gençlere, eğitime sıçrayınca iş değişiyor.
