Okumak zor olmamalı, çocukluğum yok. Geleceğim tükenmeye başladı. Amacım gelecekteki eşime ve çocuklarıma güzel bir hayat sunmaktı fakat kendime sunabileceğimden bile emin değilim. Ekonomi berbat halde, adam 200$'a alıyorsa 3000-4000₺'ye alıyorum. Eğitim sistemi içler acısı, binlerce soru çözen öğrenci sınavı kazansa bile işsiz kalabiliyor. Sadece ben değil, tüm Türk gençleri her şeyi içine atıyordu. Artık atamayız çünkü kapasitemiz var, düzgün yönetilemeyen salgın dağılımı yüzünden 1.5 yıldır evdeyim. Bir PC almak için 4-5 yıl uğraştım. Elimdeki bilgisayar yurt dışında 1000$'ın üstünde değil fakat ben burada 7000₺ verdim. Kickbox ve hentbol ile ilgileniyordum sanırsam bir daha başlamamak üzere bıraktım. Bisiklet sürüyordum, sokaktaki her yarışı kazanırdım onların fiyatları da belli. Kendimi oyuna verdim, fiyatları 300₺.
Başka anlatmamı ister misin? Arkadaş çevrem kalmadı. Herkesin sosyalleşme konusunda kıskandığı çocuktum, bir tane bile arkadaşım cidden kalmadı. "kardeşim" dediğim arkadaşlarımın üzgünken yanında değilim. Kolay mı sanıyorsun? Hepimiz beraber eğlenirken şimdi farklı yerlerde gelecek kaygısıyla baş ediyoruz. Konuda bahsedip sizi boğmak istememiştim, eklediğim birkaç şey daha var. Düzgün oku bir dahakine.
Bakamam yediğim önümde de.
