16 yaşındayım. Hayattan bıkmışa yakınım. Neden mi? Tipsiz olduğunu düşünüyorum. Akademik hayatta başarım düştü. Tipsiz olduğum için öz güvenim kalmadı. Yüzümde sivilceler var. Sevdiğim kıza açılamıyorum. Saçım kötü. Kabarık. Şekil almıyor. Çevrem var. Eğlenceli birisiyim ama bu durumlar beni mutsuz ediyor. Durumlardan dolayı yemek yeme iştahım dahi kalmıyor. Günde 1 öğüne düştü yemeğim. Düşüncede zayıfladım. Ben küçük olayları dahi takan birisiyim. Belki de bütün sorunların sebebi budur. Bunu sizinle paylaşmamım sebebi sizin tecrübelerinizi ya da fikirlerinizi öğrenmek. Yanlış anlamazsınız sevinirim.
Son düzenleyen: Moderatör:
hiçbir şey sen ve ailenden önemli değil, kendini yıpratmayı bırakıp vücudun için gerekli olan besin ve sıvıları almalısın. Güçten düşmemelisin. Güçten düşmeyi iki anlamda düşün; mental anlamdaki güçten de düşme, sadece bedensel olarak demiyorum, düşüncelerin olarak da sağlıklı olmaya çalışman gerek. Bu neden böyle, ben neden çirkinim tarzı senin için zaten iyi olmayacak olumsuz düşünceler yerine, olumlu ifadelerle durumunu düşünebilirsin. Sivilcelerimi ne geçirir, nasıl daha az sivilce çıkar, sağlıklı olabilmem için ne yapmam gerek diye düşünmen bence daha iyi olur. Ha bu arada bende de sanki bu aralar hayat üzerime doğru geliyormuş gibi hissediyorum ama bunu düşünerek kendimi üzemem hiç, ben yapmam gereken ne varsa onu yapmaya devam ediyorum, kendime bir meşgale ediniyorum (filmdir, dizidir, oyundur, kitaptır vs). Aklımı diri ve sakin tutmaya çalışıyorum.
